ทิเบตและเทือกเขาหิมาลัย
โหราศาสตร์ทิเบต
ชาวทิเบตเรียกสิ่งนี้ว่า ซี ซึ่งแปลว่าการคำนวณ ศาสตร์นี้ผสานคณิตศาสตร์ปฏิทินจากคัมภีร์กาลจักระตันตระของอินเดีย ธาตุและสัตว์นักษัตรของโหราศาสตร์จีน รวมถึงจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติของศาสนาบอนดั้งเดิมเข้าด้วยกันภายใต้กรอบคำสอนแห่งพุทธศาสนา ผลลัพธ์ที่ได้คือการคำนวณปฏิทินที่แม่นยำ การอ่านปีเกิดผ่านพลังชีวิตประจำตัวทั้งห้าด้าน และการบอกแพทย์ทิเบตว่าช่วงเวลาใดควรลงมือรักษาและช่วงเวลาใดควรเฝ้ารอคอย
- ปีแรกของวัฏจักร 60 ปีแรก
- 1027
- อัตราส่วนเดือนจันทรคติต่อเดือนสุริยคติ
- 67 : 65
- พลังชีวิตประจำตัวในการอ่านดวงชะตา
- 5
ระบบย่อยภายในประเพณี
โหราศาสตร์ทิเบตคือศาสตร์หลายสาขาภายใต้ชื่อเดียว: ดาราศาสตร์อินเดียสำหรับปฏิทิน ศาสตร์แห่งธาตุของจีนสำหรับการอ่านดวงชะตา และโหราศาสตร์การแพทย์ที่เชื่อมโยงทั้งสองสิ่งเข้าสู่ร่างกายมนุษย์
กาดซี โหราศาสตร์ขาว
ดาราศาสตร์คณิตศาสตร์ที่มาจากคัมภีร์กาลจักระตันตระ คำนวณการเคลื่อนที่ของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์ทั้งห้า ติดตามปัจจัยทั้งห้าของปฏิทิน และเป็นกระดูกสันหลังของปฏิทินสุริยจันทรคติทิเบต
นักซี โหราศาสตร์ดำ
ครึ่งที่ว่าด้วยธาตุ นำมาจากจีนและกล่าวกันว่ามาถึงพร้อมกับเจ้าหญิงเหวินเฉิงในทศวรรษ 640 คำว่า 'ดำ' หมายถึงประเทศจีน ตามเครื่องแต่งกายสีเข้มของผู้คน ไม่ได้มีนัยชั่วร้ายแต่อย่างใด สายนี้ให้ธาตุทั้งห้า สัตว์ทั้งสิบสอง ปาร์คา และเมวา
จุงซี โหราศาสตร์แห่งธาตุ
การประยุกต์ใช้นักซีในชีวิตประจำวันเพื่อกำหนดฤกษ์ยามในการแต่งงาน พิธีศพ การเพาะปลูก และการเดินทาง โดยจำแนกความสัมพันธ์ระหว่างธาตุของปี เดือน วัน และบุคคลออกมาเป็นตารางทำนาย
ปฏิทินสุริยจันทรคติทิเบต
สิบสองเดือนจันทรคติที่รักษาความสอดคล้องกับดวงอาทิตย์ด้วยการเพิ่มเดือนพิเศษราวทุก 32.5 เดือน วันที่ในปฏิทินจะยึดตามวันจันทรคติ ณ รุ่งอรุณ ดังนั้นวันที่จึงอาจถูกข้ามหรือนับซ้ำได้ ในแต่ละปีนักโหราศาสตร์จะตีพิมพ์ปฏิทินโหราศาสตร์ (โลโถ) จากกฎเกณฑ์เหล่านี้
สำนักพุกปาและซูร์พู
สองสำนักดาราศาสตร์หลักของทิเบต สำนักซูร์พูก่อตั้งโดยคาร์มาปารังจุง ดอร์เจ ส่วนสำนักพุกปาพัฒนาโดยพุกปา ลุนดรุบ กยัตโซ ทั้งสองสำนักมีค่าคงที่ต่างกันเล็กน้อยทำให้วันขึ้นปีใหม่บางปีต่างกัน
ยังชาร์ โหราศาสตร์เสียงสระ
ระบบการพยากรณ์ชั้นสูงจากอินเดียที่ผูกโยงลมหายใจ เสียงสระภาษาสันสกฤต และช่องลมภายในร่างกาย เข้ากับจังหวะการโคจรของดวงดาว ใช้ในการพยากรณ์สงคราม ภัยพิบัติ และการฝึกโยคะ
สิปา คอร์โล ผังเต่าจักรวาล
ภาพจำลองจักรวาลวิทยาของโหราศาสตร์ธาตุ รูปเต่าทองคำที่ผุดขึ้นจากน้ำ กระดองประทับเก้าเมวา ขาประทับแปดปาร์คา และรอบกายโอบล้อมด้วยสิบสองสัตว์นักษัตร ทำหน้าที่เป็นเครื่องรางคุ้มครองภัย
เก้าเมวา
ช่องสี่เหลี่ยมระบายสีพร้อมตัวเลขเก้าช่องจัดเรียงเป็นตารางกล ซึ่งทุกแถว คอลัมน์ และแนวทแยงบวกกันได้สิบห้า เมวาประจำปีจะเลื่อนไปทีละหนึ่งในแต่ละปีตลอดรอบ 180 ปี และเมวาของปีเกิดของตนเองมีส่วนกำหนดดวงชะตา
แปดปาร์คา
ตรีลักษณ์ทั้งแปดที่หมุนเวียนตามอายุของบุคคล โดยผู้ชายเวียนตามเข็มนาฬิกาและผู้หญิงเวียนทวนเข็มนาฬิกา ให้ทิศมงคลสี่ทิศและทิศอัปมงคลสี่ทิศสำหรับการดำเนินชีวิตและการหันหัวเตียงในแต่ละปี
พลังชีวิตทั้งห้า
การคำนวณธาตุสำหรับพลังห้าด้านของชีวิต: ซก (พลังชีวิต), ลู (ร่างกาย), วังทัง (อำนาจทรัพย์สิน), ลุงตา (โชคลาภชื่อเสียง) และ ลา (จิตวิญญาณคุ้มครอง) เพื่อเปรียบเทียบกับธาตุประจำปีปัจจุบัน
นัมคา ด้ายสานจักรวาล
โครงสร้างกากบาทสานด้วยเส้นด้ายห้าสีตามลำดับธาตุ เป็นพิธีกรรมทางจิตวิญญาณที่ใช้ในการปรับสมดุลธาตุของบุคคลเมื่อพลังชีวิตถูกคุกคาม เพื่อคืนความสอดคล้องระหว่างจิตใจและจักรวาล
เนดซี โหราศาสตร์การแพทย์
การนำการคำนวณดวงดาวมาใช้ร่วมกับการรักษาโรค ติดตามการไหลเวียนของวิญญาณลาในร่างกายเพื่อหลีกเลี่ยงการผ่าตัดในจุดอันตราย และกำหนดฤกษ์ยามในการปรุงโอสถเม็ดล้ำค่า
นักปราชญ์ผู้สร้างสรรค์และผู้ศึกษาร่วมสมัย
ผู้แปลคัมภีร์ ลามะ และแพทย์ผู้ประกอบรวมประเพณีตลอดหนึ่งพันปี รวมถึงนักวิชาการสมัยใหม่ผู้อธิบายศาสตร์นี้แก่ผู้อ่านนอกดินแดนทิเบต
องค์หญิงเหวินเฉิง
เจ้าหญิงจีนผู้อภิเษกสมรสกับกษัตริย์ซงเซ็น กัมโป ในปี 641 ประเพณีระบุว่าพระนางได้นำตำราการทำนายของจีนมาสู่ทิเบตและใช้ภูมิพยากรณ์กำหนดที่ตั้งของวัดโจคังในกรุงลาซา
กยีโจ ดาวามอเซอร์
ผู้แปลคัมภีร์คนสำคัญผู้แปลกาลจักระตันตระเป็นภาษาทิเบตในปี ค.ศ. 1027 ร่วมกับบัณฑิตชาวแคชเมียร์ โสมานาถ วางรากฐานปีแรกของวัฏจักรหกสิบปีรับจุงแรกของประวัติศาสตร์ทิเบต
รังจุง ดอร์เจ (คาร์มาปาที่ 3)
ประมุขแห่งนิกายคาร์มาการ์จู ผู้ประพันธ์ตำราดาราศาสตร์ Compendium of Astrology และวางรากฐานให้แก่สำนักการคำนวณซูร์พู ซึ่งยังคงใช้งานในปฏิทินของนิกายการ์จูตราบจนปัจจุบัน
บูตอน รินเชน ดรุบ
มหาบัณฑิตแห่งอารามชาลู ผู้รวบรวมพระไตรปิฎกฉบับภาษาทิเบต และเขียนอรรถกถาคัมภีร์กาลจักระที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งกำหนดมาตรฐานการคำนวณดาราศาสตร์อินเดียในทิเบต
พุกปา ลุนดรุบ กยัตโซ
นักดาราศาสตร์ผู้ก่อตั้งสำนักพุกปา ผู้เขียนตำรา Oral Transmission of the Pundits ซึ่งปฏิรูปการคำนวณปฏิทินและกลายมาเป็นระบบการคำนวณทางการของรัฐบาลทิเบตและนิกายเกลุก
เคดรุบ นอร์ซัง กยัตโซ
ครูบาอาจารย์ขององค์ทะไลลามะที่ 2 และนักปราชญ์สำนักพุกปา ผู้เขียน Ornament of Stainless Light อรรถกถาว่าด้วยกาลจักระตันตระที่อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างจักรวาลและร่างกายอย่างลึกซึ้ง
เดซี ซังเย กยัตโซ
ผู้สำเร็จราชการแผ่นดิน ผู้ประพันธ์ตำราไวฑูรย์ขาวและไวฑูรย์น้ำเงิน รวบรวมโหราศาสตร์และการแพทย์ทิเบตเข้าเป็นสถาบันของรัฐ และก่อตั้งวิทยาลัยชักโパリ
ยูทก ยอนเต็น กอนโป
บิดาแห่งการแพทย์ทิเบต ผู้เรียบเรียงคัมภีร์สี่ตันตระ (ยุทธซี) ซึ่งหลอมรวมโหราศาสตร์การแพทย์เข้าสู่การวินิจฉัยโรค การปรับสมดุลตรีโทษ และการปรุงยาสมุนไพร
เคียนรับ นอร์บู
หัวหน้าคนแรกของเม็นซีคัง สถาบันการแพทย์และโหราศาสตร์ที่ก่อตั้งขึ้นในกรุงลาซาเมื่อปี 1916 ภายใต้องค์ทะไลลามะที่ 13 ซึ่งสอนทั้งสองวิชาควบคู่กัน
เชอเกียล นัมไค นอร์บู
ปรมาจารย์ซกเชนและศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย ผู้เขียนตำราอธิบายประวัติศาสตร์ศาสนาบอน การทำพิธีนัมคา และโหราศาสตร์ทิเบตแก่โลกตะวันตกอย่างลึกซึ้ง
ดีเทอร์ ชูห์
นักทิเบตวิทยาผู้ซึ่งผลงานวิจัยการคำนวณปฏิทินทิเบตในปี 1973 เป็นคำอธิบายระบบนี้อย่างละเอียดชิ้นแรกในภาษาตะวันตก
ฟิลิป คอร์นู
นักวิชาการชาวฝรั่งเศส ผู้เขียน Tibetan Astrology คู่มือภาษาตะวันตกที่ครอบคลุมและละเอียดที่สุดเกี่ยวกับระบบการคำนวณทั้งสายขาวและสายดำ
เอ็ดเวิร์ด เฮนนิง
นักวิจัยผู้เชี่ยวชาญด้านคณิตศาสตร์ของกาลจักระ ผู้เขียน Kalacakra and the Tibetan Calendar ซึ่งอธิบายกลไกทางดาราศาสตร์เบื้องหลังปฏิทินทิเบตอย่างกระจ่างชัด
โหราศาสตร์ทิเบตคืออะไร
ชาวทิเบตเรียกศาสตร์นี้ว่า ซี (tsi) หรือ ซีริก (tsi-rig) ซึ่งหมายถึงศาสตร์แห่งการคำนวณ และชื่อนี้ก็ตรงตามความเป็นจริง หัวใจสำคัญของศาสตร์นี้คือองค์ความรู้ทางคณิตศาสตร์สำหรับการคำนวณเวลา: ตำแหน่งที่ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์สถิตอยู่ เมื่อใดที่เดือนเปลี่ยนผ่าน และธาตุใดที่ครองปี จากคณิตศาสตร์ดังกล่าว ทิเบตได้สร้างวิธีการอ่านชะตาชีวิตของบุคคล วิธีการเลือกฤกษ์ยาม และโหราศาสตร์การแพทย์ที่บอกแพทย์ว่าการรักษาจะช่วยเมื่อใดและอาจก่ออันตรายเมื่อใด ศาสตร์นี้ไม่ใช่ศิลปะการทำนายโชคชะตามากเท่ากับคำอธิบายว่าวัฏจักรแห่งกาลเวลาเคลื่อนผ่านโลกและร่างกายไปพร้อมกันอย่างไร
ประเพณีนี้คือการสังเคราะห์ และระบุไว้อย่างเปิดเผย นักโหราศาสตร์ทิเบตกล่าวถึงแหล่งที่มาหลักสองสาย ได้แก่ กาดซี (Kar-tsi) โหราศาสตร์ขาวจากอินเดีย และ นักซี (Nag-tsi) โหราศาสตร์ดำจากจีน เบื้องหลังของทั้งสองสายคือโลกที่เก่าแก่กว่าของศาสนาบอนดั้งเดิม ซึ่งมีจิตวิญญาณประจำสถานที่และพิธีกรรมแห่งการปกป้องคุ้มครอง โดยมีพุทธศาสนาคอยหลอมรวมทั้งสามส่วนนี้ไว้ด้วยกัน
สามแหล่งกำเนิด
บอน ก่อนที่พุทธศาสนาจะมาถึงทิเบต ผู้คนอ่านลางบอกเหตุ เคารพพลังแห่งดิน น้ำ ไฟ และลม และรับมือกับวิญญาณแห่งภูเขา ทะเลสาบ และผืนดิน ตำราของศาสนาบอนวางเวลาและพื้นที่ไว้ใต้การปกครองของเทพเจ้าผู้ทรงพลัง และพิธีกรรมปกป้องคุ้มครองจำนวนมากที่ยังคงติดอยู่กับโหราศาสตร์ทิเบต ไม่ว่าจะเป็นไม้ไขว้พันด้ายและเครื่องเซ่นไถ่ชีวิต ต่างมาจากชั้นนี้
จีน ประเพณีระบุว่าเจ้าหญิงจีนเหวินเฉิงได้นำตำราโหราศาสตร์และภูมิพยากรณ์ติดตัวมาเมื่อพระนางอภิเษกสมรสกับกษัตริย์ซงเซ็น กัมโป ในปี 641 และพระนางใช้ตำราเหล่านั้นในการกำหนดที่ตั้งของวัดโจคังในกรุงลาซา ปราชญ์จีนคงเซ ซึ่งเป็นบุคคลทิเบตที่ใช้นามตามขงจื๊อ ได้กลายเป็นผู้อุปถัมภ์การทำนาย จากสายธารนี้ก่อกำเนิดธาตุทั้งห้า สัตว์ทั้งสิบสอง ตรีลักษณ์ทั้งแปด และตารางกลเก้าช่องโลซู ชาวทิเบตเรียกสิ่งนี้ว่าโหราศาสตร์ดำตามชื่อที่พวกเขาใช้เรียกประเทศจีน นั่นคือดินแดนสีดำ จากเครื่องแต่งกายสีเข้มที่ผู้คนสวมใส่
อินเดีย ระลอกใหญ่ระลอกที่สองมาพร้อมกับการเผยแผ่พุทธศาสนาครั้งหลังในศตวรรษที่ 11 เมื่อนักแปลชาวทิเบตร่วมมือกับนักปราชญ์ชาวอินเดียในการแปลคัมภีร์กาลจักระตันตระ วงล้อแห่งกาลเวลา การแปลครั้งแรกโดย กยีโจ ดาว่า โอเซอร์ ระบุปีไว้ที่ 1027 และปีนั้นกลายเป็นจุดเริ่มต้นของ รับจุง (Rabjung) แรก ซึ่งเป็นวัฏจักรหกสิบปีที่ชาวทิเบตนับสืบต่อกันมานับแต่นั้น คัมภีร์กาลจักระนำพาความรู้ดาราศาสตร์อินเดียอย่างครบถ้วน และทิเบตตั้งชื่อว่าโหราศาสตร์ขาวตามเครื่องแต่งกายสีขาวของอินเดีย
จากอารามสู่รัฐ
ตลอดหลายศตวรรษต่อมา นักปราชญ์ชาวทิเบตได้หลอมรวมสิ่งที่นำเข้ามาเหล่านี้ให้เป็นระบบเดียว ปรมาจารย์นิกายศากยะเขียนตำราเกี่ยวกับการคำนวณในศตวรรษที่ 12 และ 13 รังจุง ดอร์เจ องค์คาร์มาปะที่สาม (1284–1339) ได้ประพันธ์ประมวลสาระโหราศาสตร์ซึ่งก่อตั้งสำนัก ซูร์พู (Tsurphu) ในศตวรรษที่ 15 พุกปา ลุนดรุบ กยัตโซ และเคดรุบ นอร์ซัง กยัตโซ ได้ปรับปรุงการคำนวณกาลจักระ และสำนัก พุกปา (Phugpa) ของพวกเขาก็กลายเป็นปฏิทินทางการของรัฐบาลทะไลลามะ
ก้าวสำคัญเกิดขึ้นในยุคของ เดซี ซังเย กยัตโซ (1653–1705) ผู้สำเร็จราชการแทนองค์ทะไลลามะที่ห้า ตำรา ไวฑูรย์ขาว (White Beryl) ของเขาได้จัดระบบโหราศาสตร์ ปฏิทิน และภูมิพยากรณ์ และตำรา ไวฑูรย์น้ำเงิน (Blue Beryl) ได้ทำเช่นเดียวกันกับคัมภีร์สี่ตันตระแห่งการแพทย์ นับแต่นั้นมา โหราศาสตร์และการแพทย์จึงได้รับการเรียนการสอนในฐานะศาสตร์ฝาแฝด และในปี 1916 องค์ทะไลลามะที่สิบสามได้ก่อตั้งเม็นซีคัง (Men-Tsee-Khang) ในกรุงลาซาเพื่อเป็นสถาบันสำหรับทั้งสองสาขาวิชา ต่อมาได้รับการก่อตั้งขึ้นใหม่ในระหว่างการลี้ภัยที่ธรรมศาลาในปี 1961
กาดซีและวงล้อแห่งกาลเวลา
คัมภีร์กาลจักระสอนเรื่องกาลเวลาในสามระดับ: กาลจักระภายนอก คือจักรวาล: ระบบโลกและวิถีโคจรของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์ ซึ่งใช้คำนวณปฏิทินและสุริยุปราคา-จันทรุปราคา กาลจักระภายใน คือร่างกาย ที่ซึ่งวัฏจักรเดียวกันนี้หมุนเวียนซ้ำในรูปของการเคลื่อนที่ของลมปราณ (rlung ภาษาสันสกฤตคือ ปราณะ) ผ่านช่องทางและศูนย์พลังของกายละเอียด กาลจักระทางเลือก คือวิถีแห่งการปฏิบัติ การทำสมาธิและโยคะแห่งเทพที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อปลดปล่อยผู้ปฏิบัติให้พ้นจากวัฏจักรทั้งสอง แนวคิดที่ว่าเวลาภายนอกและเวลาภายในหมุนอยู่บนวงล้อเดียวกันคือรากฐานของโหราศาสตร์การแพทย์ทิเบต
โหราศาสตร์ขาวติดตามปัจจัยทั้งห้าของปฏิทินทางดาราศาสตร์อินเดีย: วันในสัปดาห์ วันจันทรคติ ฤกษ์นักษัตร (หนึ่งใน 27 ส่วนของวิถีดวงจันทร์ หรือ นักษัตร) การรวมกันที่เรียกว่า โยคะ และกึ่งวันจันทรคติที่เรียกว่า กรณะ ซึ่งมีอยู่สิบเอ็ดชนิด สายย่อยของอินเดียอีกสายหนึ่งคือ ยังชาร์ (Yang-char) โหราศาสตร์แห่งสระที่เปล่งขึ้น เชื่อมโยงสระในภาษาสันสกฤตเข้ากับธาตุและลมหายใจ และใช้สำหรับประเมินพลังชีวิตของบุคคลตลอดจนเลือกจังหวะเวลาในการลงมือกระทำอย่างเด็ดขาด
ระบบปฏิทิน
ปฏิทินทิเบตเป็นระบบสุริยจันทรคติ เดือนจะยึดตามดวงจันทร์ แต่ต้องรักษาจังหวะให้สอดคล้องกับฤดูกาล และคัมภีร์กาลจักระได้กำหนดอัตราส่วนไว้ว่า: 67 เดือนจันทรคติเท่ากับ 65 เดือนสุริยคติ ช่องว่างนี้ได้รับการชดเชยด้วยการเพิ่มเดือนซ้ำราวทุก 32.5 เดือน
การนับวันยิ่งยากขึ้นไปอีก วันจันทรคติหรือ เชซัก (tshe-zhag) คือเวลาที่ดวงจันทร์ใช้ในการทำมุมห่างจากดวงอาทิตย์เพิ่มขึ้นสิบสององศา ซึ่งเป็นหนึ่งในสามสิบส่วนของรอบวัฏจักรจากจันทร์ดับถึงจันทร์ดับ เนื่องจากเทห์ฟากฟ้าทั้งสองเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่ไม่คงที่ วันจันทรคติจึงอาจกินเวลาได้ตั้งแต่ประมาณ 20 ถึงประมาณ 27 ชั่วโมง ปฏิทินจะกำหนดให้แต่ละวันสุริยคติใช้หมายเลขของวันจันทรคติที่มีผลอยู่ ณ รุ่งอรุณ ซึ่งคำนวณที่เวลาประมาณ 5 นาฬิกาในตอนเช้า วันจันทรคติที่สั้นซึ่งเริ่มต้นหลังรุ่งอรุณหนึ่งและสิ้นสุดก่อนรุ่งอรุณถัดไปจะไม่ได้รับวันที่ ดังนั้นในเดือนนั้นจึงมีการข้ามหมายเลขไป ส่วนวันที่ยาวซึ่งครอบคลุมสองรุ่งอรุณจะมอบหมายเลขของมันให้แก่ทั้งสองวัน ทำให้เดือนนั้นมีการนับหมายเลขซ้ำ ปฏิทินทิเบตมักมีวันที่ 15 สองวัน หรือไม่มีวันที่ 4 เป็นประจำ
สำนักพุกปาและสำนักซูร์พูใช้ค่าคงที่สำหรับตำแหน่งเฉลี่ยของดวงอาทิตย์แตกต่างกันเล็กน้อย จึงวางเดือนซ้ำไม่ตรงกัน ในปีส่วนใหญ่ทั้งสองสำนักจะสอดคล้องกัน แต่ในบางครั้งวันปีใหม่โลซาร์ห่างกันหนึ่งเดือนในสองสำนัก ซึ่งทำให้เทศกาล พิธีกรรม และวันสำหรับการปรุงยาต้องเลื่อนตามไปด้วย ในแต่ละปีนักโหราศาสตร์จะตีพิมพ์ปฏิทินโหราศาสตร์ (lo-tho) ที่แจกแจงรายละเอียดทั้งหมดนี้แบบวันต่อวัน
นักซีและธาตุทั้งห้า
หากโหราศาสตร์ขาวบอกว่าเวลาเกิดขึ้น เมื่อใด โหราศาสตร์ดำจะบอกว่าเวลานั้นเป็น แบบใด วิธีการทำงานของสายนี้คือ จุงซี (Jung-tsi) โหราศาสตร์แห่งธาตุ ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของธาตุทั้งห้าที่นำมาจากจีน: ไม้ ไฟ ดิน เหล็ก และน้ำ ธรรมเนียมทิเบตใช้คำว่าเหล็กในตำแหน่งที่แหล่งข้อมูลจีนมักใช้คำว่าโลหะ ธาตุเหล่านี้ไม่ใช่ธาตุทั้งห้าของการแพทย์ทิเบต (ดิน น้ำ ไฟ ลม และอากาศธาตุ) ซึ่งอธิบายองค์ประกอบของสสาร ในจุงซี ธาตุเหล่านี้อธิบายคุณลักษณะของเวลาและวิธีที่คุณลักษณะเหล่านั้นมาบรรจบกัน
สองวัฏจักรเป็นตัวควบคุมการบรรจบกันเหล่านั้น ในวัฏจักรแม่-ลูก แต่ละธาตุจะให้กำเนิดธาตุถัดไป: น้ำหล่อเลี้ยงไม้ ไม้เป็นเชื้อไฟ ไฟสร้างขี้เถ้าเป็นดิน ดินให้กำเนิดเหล็ก และเหล็กรวบรวมน้ำ ในวัฏจักรศัตรู-มิตร แต่ละธาตุจะเอาชนะอีกธาตุหนึ่ง: น้ำดับไฟ ไฟหลอมเหล็ก เหล็กตัดไม้ ไม้สูบดิน และดินกั้นน้ำ ทุกคำตัดสินในจุงซี ตั้งแต่แนวโน้มของปีไปจนถึงความเข้ากันได้ของคู่ครอง ล้วนขึ้นอยู่กับว่าความสัมพันธ์แบบใดเกิดขึ้นระหว่างธาตุที่เกี่ยวข้อง
ตำนานการกำเนิดเล่าถึงเต่าทองคำผู้ยิ่งใหญ่ที่ผุดขึ้นมาจากผืนน้ำดึกดำบรรพ์พร้อมกับความรู้ทางโหราศาสตร์บนกระดอง ผังดวงชะตาที่วาดไว้บนท้องเต่าคือ สิปา คอร์โล (Sipa Khorlo) ซึ่งมีสัตว์ทั้งสิบสอง ปาร์คาทั้งแปด และเมวาทั้งเก้าจัดวางเป็นวงแหวน ผังนี้มักแขวนไว้เหนือประตูของชาวทิเบตเพื่อการปกป้องคุ้มครอง ผังนี้อาจสับสนได้ง่ายกับภวจักรหรือวงล้อแห่งชีวิต แต่ทั้งสองทำหน้าที่ต่างกัน: วงล้อแห่งชีวิตทำแผนที่กรรมและภูมิทั้งหกแห่งการเวียนว่ายตายเกิด ขณะที่สิปา คอร์โล ทำแผนที่แห่งกาลเวลา
สัตว์นักษัตรและหกสิบปี
สัตว์ทั้งสิบสองชนิดได้แก่ หนู วัว เสือ กระต่าย มังกร งู ม้า แกะ ลิง นก สุนัข และสุกร สัตว์แต่ละตัวมีธาตุ ทิศทาง และเพศของตนเอง เมื่อนำมารวมกับธาตุทั้งห้า โดยแต่ละธาตุใช้สองครั้ง เป็นเพศผู้แล้วตามด้วยเพศเมีย จึงก่อเกิดเป็นปีที่มีชื่อเรียกหกสิบปี เช่น ปีม้าไฟ หรือปีงูไม้ วัฏจักรทิเบตมีความแตกต่างจากจีนหนึ่งประการคือ เริ่มต้นด้วยปีกระต่ายไฟ ซึ่งก็คือปี 1027 แทนที่จะเป็นปีหนูไม้ รับจุงที่สิบเจ็ดเริ่มต้นขึ้นในปี 1987 และปี 2026 คือปีม้าไฟ
วันในสัปดาห์มีดาวเคราะห์ครองประจำวันเช่นเดียวกับในอินเดีย และสัตว์ประจำปีเกิดแต่ละตัวจะมีวันประจำตัว: วัน ลา และวันชีวิตที่เกื้อหนุน และวันอุปสรรคที่ขัดขวาง นักโหราศาสตร์ใช้วันเหล่านี้ประกอบการเลือกฤกษ์ยาม
เมวาทั้งเก้า
เมวา มีความหมายตามตัวอักษรว่า 'ไฝ' หรือ 'ปาน' คือตัวเลขหนึ่งถึงเก้าที่จัดวางเป็นตารางกลโลซู ซึ่งทุกแถว คอลัมน์ และแนวทแยงบวกกันได้สิบห้า แต่ละหมายเลขมีสี ธาตุ และตำแหน่งบนเข็มทิศ
| เมวา | สี | ธาตุ | ทิศทาง |
|---|---|---|---|
| 1 | ขาว | เหล็ก | เหนือ |
| 2 | ดำ | น้ำ | ตะวันตกเฉียงใต้ |
| 3 | น้ำเงิน | น้ำ | ตะวันออก |
| 4 | เขียว | ไม้ | ตะวันออกเฉียงใต้ |
| 5 | เหลือง | ดิน | จุดศูนย์กลาง |
| 6 | ขาว | เหล็ก | ตะวันตกเฉียงเหนือ |
| 7 | แดง | ไฟ | ตะวันตก |
| 8 | ขาว | เหล็ก | ตะวันออกเฉียงเหนือ |
| 9 | แดง | ไฟ | ใต้ |
เมวาครองปีจะลดลงทีละหนึ่งในแต่ละปี ดังนั้นการหวนกลับมาสู่เมวา ธาตุ และสัตว์นักษัตรเดิมอย่างสมบูรณ์จึงใช้เวลา 180 ปี ซึ่งเท่ากับสามรับจุงที่รู้จักกันในชื่อรอบบน รอบกลาง และรอบล่าง เมวาของปีเกิดคือเมวากำเนิด และคู่มือจะระบุลักษณะของแต่ละหมายเลข: หมายเลขสีขาวเชื่อมโยงกับเทพเจ้าและความโชคดี หมายเลขสองสีดำเกี่ยวข้องกับความยากลำบากในช่วงต้นของชีวิต หมายเลขห้าสีเหลืองเกี่ยวข้องกับการเจ็บป่วยและการสูญเสียอย่างกะทันหัน เมวาอื่นๆ ยังถูกคำนวณแยกออกมาสำหรับพลังชีวิต ร่างกาย อำนาจ และโชคลาภ และเมื่อนำมารวมกันจะอ่านเป็นเครื่องหมายของกรรมเก่าและแนวโน้มในปัจจุบัน
ปาร์คาทั้งแปด
ปาร์คาคือตรีลักษณ์ทั้งแปดของคัมภีร์อี้จิง สร้างขึ้นจากเส้นขาดและเส้นเต็ม: ลี (Li), คอน (Khon), ดวา (Dva), เคน (Khen), คัม (Kham), กิ๋น (Gin), ซิน (Zin) และซอน (Zon) สิ่งเหล่านี้จัดวางพลังแห่งธาตุไว้รอบเข็มทิศและเป็นรากฐานของภูมิพยากรณ์ทิเบต ปาร์คาประจำปีของบุคคลจะหาได้โดยการนับตามอายุ จากลีตามเข็มนาฬิกาสำหรับบุรุษ และจากคัมทวนเข็มนาฬิกาสำหรับสตรี
จากปาร์คาก่อให้เกิดทิศดีสี่ทิศและทิศร้ายสี่ทิศประจำปี
| ทิศทาง | คุณภาพ | การใช้งานตามประเพณี |
|---|---|---|
| ยาแห่งฟ้า | ดีมาก | การหาหมอ การรักษาโรค การขจัดอุปสรรค |
| ค้ำจุนชีวิต | ดี | การวางหัวเตียงเพื่อความมีชีวิตชีวา |
| ความเจริญรุ่งเรือง | ดี | ธุรกิจและการแสวงหาความมั่งคั่ง |
| ศิริมงคล | ดี | การออกเดินทางและการริเริ่มสิ่งใหม่ |
| ภัยอันตราย | ร้าย | อุบัติเหตุและการบาดเจ็บเล็กน้อย |
| ปีศาจทั้งห้า | ร้าย | อิทธิพลที่รบกวน จัดการด้วยพิธีกรรม |
| ตัวตัดชีวิต | ร้ายแรงมาก | อันตรายต่อชีวิต ป้องกันด้วยกริชประกอบพิธี |
| ตัวตัดสังขาร | ร้าย | ความเสื่อมถอยและมลทิน |
พลังชีวิตทั้งห้า
ส่วนที่โดดเด่นที่สุดของโหราศาสตร์ทิเบต และเป็นส่วนที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงได้ในอินเดียหรือจีน คือการอ่านดวงชะตาบุคคลผ่านพลังห้าประการ ซึ่งแต่ละประการแสดงออกเป็นธาตุ
- ซก (Srog) พลังชีวิต: รากฐานแห่งการดำรงอยู่ของบุคคล กำหนดโดยธาตุของสัตว์ประจำปีเกิด บุคคลที่เกิดในปีม้าจะมีพลังชีวิตเป็นธาตุไฟ
- ลู (Lu) ร่างกาย: สุขภาพและความต้านทานทางกายภาพ อ่านได้จากตารางที่กำหนดธาตุร่างกายเฉพาะของแต่ละปีในหกสิบปี แยกต่างหากจากธาตุที่ครองปีนั้น
- วังทัง (Wangthang) พลังอำนาจ: ความมั่งคั่ง สถานะ และความสามารถในการทำสิ่งต่างๆ ให้สำเร็จ กำหนดโดยธาตุของปีเกิด ปีหนูไฟจะมอบพลังอำนาจเป็นธาตุไฟ
- ลุงตา (Lungta) ม้าลม: โชคและความสำเร็จ ธาตุที่ทำให้สิ่งต่างๆ เป็นไปตามที่ต้องการ ธงของม้าลมคือธงมนต์ที่ผูกขึงข้ามช่องเขาหิมาลัย
- ลา (La) จิตวิญญาณ: แก่นแกนอันละเอียดอ่อนที่คอยปกป้อง ซึ่งสามารถอ่อนแอลงหรือสูญหายได้ ธาตุของมันคือธาตุแม่ของธาตุพลังชีวิต ดังนั้นพลังชีวิตธาตุไฟของม้าจึงมีธาตุลาเป็นธาตุไม้
นักโหราศาสตร์จะเปรียบเทียบสิ่งเหล่านี้แต่ละส่วนกับธาตุของปี เดือน และวันปัจจุบัน เมื่อธาตุของปีเป็นธาตุแม่หรือมิตรของพลังใด พลังนั้นจะได้รับการสนับสนุน เมื่อเป็นศัตรู พลังนั้นจะตกอยู่ใต้ความตึงเครียด ลา (la) ที่เสียหายถือเป็นเรื่องร้ายแรงเพราะพลังชีวิตต้องพึ่งพาอาศัยมัน
สำหรับปีที่ยากลำบาก ประเพณีนี้มีวิธีเยียวยามากกว่าการยอมจำนน: การสวดมนต์ การถวายเครื่องสักการะ การชักธงมนต์ และ นัมคา (Namkha) โครงสร้างด้ายไขว้ที่ถักทอด้วยสีของธาตุทั้งห้าบนไม้กากบาทตามธาตุของแต่ละบุคคล นัมคาเป็นพิธีกรรมของศาสนาบอน ซึ่งได้รับการสอนอย่างกว้างขวางในโลกตะวันตกโดย ชอเกียล นัมไค นอร์บุ และต้องผ่านการประกอบพิธีประสิทธิ์ประสาทจากครูบาอาจารย์ก่อนนำไปใช้งาน
โซวา ริกปา: โหราศาสตร์และการแพทย์
การแพทย์ทิเบต โซวา ริกปา (Sowa Rigpa) ศาสตร์แห่งการเยียวยา คือจุดที่โหราศาสตร์ทำหน้าที่ในทางปฏิบัติอย่างชัดเจนที่สุด คัมภีร์หลักคือ สี่ตันตระ (Four Tantras หรือ Gyüshi) ได้รับรูปเล่มสมบูรณ์ในศตวรรษที่ 12 โดยถือเป็นผลงานของแพทย์ ยูท็อก ยอนเต็น กอนโป เนื้อหาของคัมภีร์ดำเนินเรื่องในเมืองทานาดุก เมืองแห่งการแพทย์ที่พระพุทธเจ้าแพทย์ทรงสั่งสอนต่อที่ประชุมของเหล่าปราชญ์ เล่มแรกแจกแจงการแพทย์ทั้งหมดเป็นเสมือนต้นไม้ที่มี 3 ราก 9 ลำต้น 47 กิ่งก้าน และ 224 ใบไม้
ในการแพทย์แขนงนี้ ทุกสิ่งประกอบขึ้นจากธาตุทั้งห้า ได้แก่ ดิน น้ำ ไฟ ลม และอากาศธาตุ และในร่างกายจะปรากฏเป็น เนียปา (nyepa) สามประการ ซึ่งมักแปลว่าตรีโทษหรือของเหลวในร่างกาย
| ตรีโทษ | ธาตุ | คุณสมบัติ | หน้าที่หลัก | พิษที่เชื่อมโยง |
|---|---|---|---|---|
| ลุง (Rlung) ลม | ลม | หยาบ เบา เย็น ละเอียด แข็ง เคลื่อนไหว | การเคลื่อนไหว ลมหายใจ การพูด ระบบประสาท | ตัณหา |
| ตริปา (Tripa) น้ำดี | ไฟ | มัน คม ร้อน เบา เหม็น ระบาย ชุ่มชื้น | การย่อยอาหาร ความร้อน ผิวพรรณ | โทสะ |
| เบเคน (Beken) เสมหะ | ดินและน้ำ | มัน เย็น หนัก ทู่ เรียบ มั่นคง เหนียว | ความมั่นคง ของเหลว ข้อต่อ การนอนหลับ | โมหะ |
สุขภาพคือความสมดุลของตรีโทษทั้งสามร่วมกับองค์ประกอบของร่างกายทั้งเจ็ดและของเสียทั้งสาม ตรีโทษแต่ละอย่างมีห้าชนิด ยกตัวอย่างลม แบ่งออกเป็นลมค้ำจุนชีวิตในศีรษะ ลมพัดขึ้นในหน้าอกที่ทำให้เกิดเสียงพูด ลมที่แผ่ซ่านจากหัวใจที่เคลื่อนไหวแขนขา ลมที่อยู่ร่วมกับไฟซึ่งรักษาไฟย่อยอาหาร และลมพัดลงที่ขับของเสียออก
โหราศาสตร์การแพทย์
เนื่องจากวงล้อแห่งกาลเวลาภายในและภายนอกหมุนไปพร้อมกัน ตรีโทษจึงขึ้นและลงตามชั่วโมง ฤดูกาล และท้องฟ้า และแพทย์ทิเบตหรือ อัมชี (amchi) จะอ่านตรีโทษในแนวนั้น ในการตรวจชีพจร แพทย์จะวางสามนิ้วลงบนข้อมือแต่ละข้างและอ่านอวัยวะใต้ปลายนิ้วแต่ละนิ้ว ชีพจรเดียวกันย่อมมีความหมายแตกต่างกันในฤดูร้อนและฤดูหนาว เพราะแต่ละฤดูกาลมีชีพจรปกติของตนเอง คัมภีร์ สี่ตันตระ (Four Tantras) ยังระบุช่วงเวลาที่แตกต่างกันสิบช่วงสำหรับการรับประทานยา ไม่ว่าจะเป็นก่อน ระหว่าง หรือหลังอาหาร และระหว่างคำ ตามลักษณะของโรค
การนำโหราศาสตร์มาใช้ในการแพทย์ที่โดดเด่นที่สุดคือการติดตามจิตวิญญาณ ลา (la) ตำราบรรยายว่ามันเคลื่อนผ่านร่างกายตลอดเดือนจันทรคติ: เริ่มต้นที่เท้า ณ วันจันทร์ดับ (ข้างซ้ายสำหรับบุรุษ ข้างขวาสำหรับสตรี) เคลื่อนสูงขึ้นผ่านขาและลำตัวสู่กระหม่อม ณ วันเพ็ญ และเคลื่อนลงมาอีกครั้งภายในวันที่สามสิบ ต้องไม่ทำการเจาะเลือดและรมยา ณ ตำแหน่งที่ ลา สถิตอยู่ในวันนั้นเป็นอันขาด เนื่องจากการทำร้ายมันจะทำให้พลังชีวิตของผู้ป่วยอ่อนแอลง วันจันทรคติบางวันโดยทั่วไปเหมาะสมสำหรับการเริ่มต้นการรักษามากกว่าวันอื่นๆ โดยวันที่ 8, 15 และ 30 ถือเป็นมงคลสำหรับการปฏิบัติทางศาสนา
เม็ดยาอันล้ำค่า
ความเชื่อมโยงแผ่ขยายไปถึงเภสัชกรรม การแพทย์ทิเบตจำแนกตัวยาตามรสทั้งหก ซึ่งแต่ละรสประกอบขึ้นจากธาตุสองธาตุ และนำมาใช้เพิ่มหรือระงับตรีโทษ
| รสชาติ | ธาตุ | ผล |
|---|---|---|
| หวาน | ดินและน้ำ | เสริมสร้างร่างกาย ระงับลมและน้ำดี |
| เปรี้ยว | ไฟและดิน | จุดไฟย่อยอาหาร ให้ความอบอุ่น |
| เค็ม | น้ำและไฟ | เปิดจุดอุดตัน ทำให้เหงื่อออก |
| ขม | น้ำและลม | ลดไข้ ระงับน้ำดี |
| เผ็ดร้อน | ไฟและลม | ต้านความผิดปกติจากความเย็นและเสมหะ |
| ฝาด | ดินและลม | ทำให้ของเหลวแห้ง ช่วยสมานแผล |
ตำรับยาที่ล้ำค่าที่สุดคือ รินเชน ริลบู (rinchen rilbu) เม็ดยาอันล้ำค่า ซึ่งปรุงจากส่วนผสมของพืช แร่ธาตุ และโลหะหลายสิบชนิด หลายชนิดมีส่วนผสมของ โซเทล (tsothel) สารประกอบปรอทแปรรูปซึ่งขั้นตอนการเตรียมถือเป็นหนึ่งในกระบวนการที่ยาวนานที่สุดและได้รับการปกป้องอย่างเข้มงวดที่สุดในประเพณี ธรรมเนียมกำหนดให้ผลิตทั้งสองอย่างในวันที่คัดเลือกตามฤกษ์ทางโหราศาสตร์ โดยแพทย์จะจินตภาพตนเองเป็นพระพุทธเจ้าแพทย์และสวดท่องมนต์ของพระองค์ตลอดการทำงาน สำหรับประเพณีนี้ ยาที่ปรุงขึ้นในเวลาที่ผิดและปราศจากพิธีกรรมย่อมเป็นเพียงสสารธรรมดาเท่านั้น
หลักการดังกล่าวในปัจจุบันต้องเผชิญกับกฎระเบียบสมัยใหม่ ผู้ผลิตรายใหญ่ในจีนและในพื้นที่ลี้ภัยได้ปรับเปลี่ยนสู่มาตรฐานการผลิตแบบโรงงาน ซึ่งกำหนดให้ต้องผลิตตลอดทั้งปีและมีมาตรฐานในแต่ละชุดการผลิตที่สม่ำเสมอ และแพทย์แผนโบราณจำนวนมากโต้แย้งว่าการละทิ้งปฏิทินทางโหราศาสตร์และการประสิทธิ์ประสาทพรได้เปลี่ยนตัวตนของตัวยา ความเห็นทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับความปลอดภัยของตำรับยาที่มีส่วนผสมของปรอทยังคงเห็นไม่ตรงกัน
อ่านโหราศาสตร์นี้ในปัจจุบัน
โหราศาสตร์ทิเบตยังคงได้รับการปฏิบัติจริง: ปฏิทินโหราศาสตร์ได้รับการตีพิมพ์ทุกปี ครอบครัวต่างๆ ยังคงปรึกษานักโหราศาสตร์เกี่ยวกับการเกิด การแต่งงาน การปลูกสร้าง และงานศพ และสถาบันเม็นซีคัง (Men-Tsee-Khang) ยังคงฝึกอบรมนักโหราศาสตร์ควบคู่ไปกับแพทย์ สำหรับผู้อ่านที่เริ่มศึกษาจากโหราศาสตร์ตะวันตก สิ่งที่น่าสังเกตคือความแตกต่างในการตั้งคำถาม ศาสตร์นี้ไม่ได้ถามว่าบุคคลนั้นเป็นคนราศีใด หากแต่ถามว่าธาตุของบุคคลมาบรรจบกับธาตุของเวลาอย่างไร และจะทำสิ่งใดได้บ้างเพื่อนำธาตุเหล่านั้นเข้าสู่ความสมดุล
การแพทย์ทิเบตและโหราศาสตร์ได้รับการนำเสนอในที่นี้ในฐานะประเพณีทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถใช้ทดแทนคำแนะนำ การวินิจฉัย หรือการรักษาทางการแพทย์จากผู้เชี่ยวชาญ และตำรับยาแผนโบราณ โดยเฉพาะตำรับที่มีส่วนผสมของโลหะ ไม่ควรรับประทานโดยปราศจากการดูแลจากผู้เชี่ยวชาญที่มีคุณสมบัติเหมาะสม
คำถามที่พบบ่อย
โหราศาสตร์ทิเบตคืออะไร?
ศาสตร์แห่งการคำนวณ (ซี) ที่ผสานดาราศาสตร์คณิตศาสตร์ของคัมภีร์กาลจักระจากอินเดียเข้ากับโหราศาสตร์ธาตุจากจีนโบราณและความเชื่อดั้งเดิมของศาสนาบอน ภายใต้กรอบความคิดของพระพุทธศาสนา ใช้ในการคำนวณปฏิทินสุริยจันทรคติ การอ่านดวงชะตาประจำปีเกิดผ่านพลังชีวิตทั้งห้าด้าน และการกำหนดฤกษ์ยามในการรักษาโรคของการแพทย์ทิเบต
โหราศาสตร์ขาวและโหราศาสตร์ดำแตกต่างกันอย่างไร?
กาดซี หรือโหราศาสตร์ขาว รับมาจากอินเดีย เป็นดาราศาสตร์คณิตศาสตร์ที่คำนวณการโคจรของดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาวเคราะห์เพื่อจัดทำปฏิทิน ส่วนนักซี หรือโหราศาสตร์ดำ รับมาจากจีนโบราณ เป็นโหราศาสตร์แห่งธาตุที่ทำงานผ่านเบญจธาตุ (ไม้ ไฟ ดิน เหล็ก น้ำ) เก้าเมวา แปดปาร์คา และสิบสองสัตว์นักษัตรเพื่อวิเคราะห์ดวงชะตาบุคคล
โหราศาสตร์ทิเบตเหมือนกับโหราศาสตร์จีนหรือไม่?
ไม่เหมือนกันทั้งหมด แม้สายวิชานักซีจะใช้สิบสองสัตว์นักษัตร เก้าเมวา (ตารางโลซู) และแปดปาร์คา (อี้จิง) เช่นเดียวกับจีน แต่ทิเบตได้นำแนวคิดเหล่านี้มาประยุกต์ใหม่ในบริบทพุทธศาสนาและศาสนาบอน โดยคิดค้นระบบพลังชีวิตทั้งห้า (ซก, ลู, วังทัง, ลุงตา, ลา) และผสานเข้ากับดาราศาสตร์กาลจักระและการแพทย์ทิเบตอย่างเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
พลังชีวิตทั้งห้าด้านประกอบด้วยอะไรบ้าง?
พลังชีวิตทั้งห้าประกอบด้วย: 1. ซก (พลังชีวิต รากฐานของการมีลมหายใจ), 2. ลู (พลังร่างกาย สุขภาพกายและความแข็งแรง), 3. วังทัง (พลังอำนาจ วาสนา ความมั่งคั่ง ทรัพย์สิน), 4. ลุงตา (ม้าลม พลังแห่งโชคลาภ เกียรติยศ และความสำเร็จ), และ 5. ลา (จิตวิญญาณคุ้มครอง เกราะป้องกันจิตใจ)
ทำไมปฏิทินทิเบตจึงมีการตัดวันหรือเพิ่มวันซ้ำกัน?
แต่ละวันจะใช้หมายเลขของวันจันทรคติที่มีผลอยู่ ณ รุ่งอรุณ วันจันทรคติมีความยาวแปรผันตั้งแต่ประมาณ 20 ถึงประมาณ 27 ชั่วโมง ดังนั้นวันที่สั้นจึงอาจเริ่มต้นและสิ้นสุดลงระหว่างสองรุ่งอรุณโดยไม่ถูกนับเป็นวันที่เลย ขณะที่วันที่ยาวอาจครอบคลุมสองรุ่งอรุณและมอบหมายเลขของมันให้แก่ทั้งสองวัน
ทำไมวันขึ้นปีใหม่ทิเบต (โลซาร์) ในบางปีจึงไม่ตรงกัน?
เกิดจากความแตกต่างระหว่างสำนักดาราศาสตร์ โดยเฉพาะสำนักพุกปา (ที่ใช้โดยรัฐบาลและนิกายเกลุก) และสำนักซูร์พู (ที่ใช้โดยนิกายคาร์มาการ์จู) ซึ่งใช้ค่าคงที่ทางดาราศาสตร์และการคำนวณการเพิ่มเดือนอธิกมาสต่างกันเล็กน้อย ทำให้ในบางปีวันตรุษโลซาร์ของสองสำนักอาจต่างกันหนึ่งวันหรือหนึ่งเดือนเต็ม
เมวาคืออะไร?
ตัวเลขทั้งเก้าของตารางกลโลซู แต่ละตัวมีสี ธาตุ และทิศทาง เมวาประจำปีจะเปลี่ยนไปทุกปี และเมวาของปีเกิดของบุคคลจะถูกอ่านเพื่อดูอุปนิสัยและแนวโน้มแห่งกรรม รอบเต็มของเมวา ธาตุ และสัตว์นักษัตรใช้เวลา 180 ปี
โหราศาสตร์ถูกนำไปใช้ในการแพทย์ทิเบตอย่างไร?
ใช้เพื่อปรับสมดุลของสามตรีโทษ (ลุง-ลม, ตริปา-น้ำดี, เบเคน-เสมหะ) ตามฤดูกาลและช่วงเวลาของวัน, ใช้ติดตามการเคลื่อนที่ของจิตวิญญาณลาในร่างกายในรอบ 30 วันเพื่อหลีกเลี่ยงการผ่าตัดหรือรมยาในจุดที่ลาสถิตอยู่, และใช้กำหนดฤกษ์ยามดาราศาสตร์ในการเก็บสมุนไพรและปรุงโอสถเม็ดล้ำค่า (รินเชน ริลบู)
สิปา คอร์โล เหมือนกับภาพวงล้อแห่งสังสารวัฏหรือไม่?
ไม่ใช่ ภาพวงล้อแห่งสังสารวัฏ (ภวจักร) แสดงถึงภพภูมิต่างๆ ปฏิจจสมุปบาท และอวิชชาที่ถูกยึดกุมด้วยพญายม ส่วน สิปา คอร์โล คือผังเต่าจักรวาลทางโหราศาสตร์ ซึ่งตรงกลางมีตารางเก้าเมวา แปดปาร์คา และสิบสองสัตว์นักษัตร ใช้เป็นแผนที่จักรวาลวิทยาและเครื่องรางคุ้มครองภัยจากดวงดาวและสิ่งแวดล้อม
โหราศาสตร์การแพทย์ทิเบตสามารถใช้ทดแทนแพทย์แผนปัจจุบันได้หรือไม่?
ไม่ได้ ศาสตร์นี้ถูกนำเสนอในฐานะมรดกทางวัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ความคิด และระบบการแพทย์ดั้งเดิมอันทรงคุณค่า แม้จะให้มุมมองที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และสิ่งแวดล้อม แต่ไม่สามารถและไม่ควรนำมาใช้ทดแทนการวินิจฉัย การรักษา หรือคำแนะนำทางการแพทย์จากแพทย์แผนปัจจุบันหรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพ
โพสต์ล่าสุด
ค้นพบภูมิปัญญาโบราณของไพ่ทาโรต์และปลดล็อกความลับของการเดินทางทางจิตวิญญาณของคุณ บล็อกของเราเป็นประตูสู่การทำความเข้าใจสัญลักษณ์ ความหมาย และการประยุกต์ใช้จริงของการอ่านไพ่ทาโรต์