Mga Talisman · Mga layunin

Paglalakbay at pag-uwi

Kilala rin bilang: Mga anting-anting ng manlalakbay

Ang layunin kung saan ang kahilingan ay hindi magandang byahe kundi pagbabalik.

Sa isang sulyap

Itinatago
Sa bulsa, sa sasakyan, sa bangka, sa leeg
Ang palaging hinihiling
Pag-uwi, hindi kaligtasan habang naglalakbay
Anyo sa Roma
Fortuna Redux, Fortune the Home-Bringer, altar 19 BCE
Anyo sa Kristiyanismo
Mga St Christopher medal at pilgrim badge
Anyo sa Islam
Ang travel du'a, madalas nakalagay sa lalagyan at isinusuot
Anyo sa mga mandaragat
Mga wind knot, caul, tattoo, mga barya sa ilalim ng poste

Ang hugis ng kahilingan

Magbasa ng sapat na mga anting-anting sa paglalakbay at may isang bagay na kapansin-pansin. Bihira silang humingi ng kaaya-ayang byahe, magandang panahon o mabilis na pag-usad. Hinihiling nilang makabalik.

Ginawa itong malinaw ng Rome para ipagpatayo ito ng altar. Ang Fortuna Redux ay si Fortune the Home-Bringer, isang natatanging kulto mula kay Fortuna sa pangkalahatan. Ibinoto ng Senado na bigyan siya ng altar sa Campus Martius noong 19 BCE para markahan ang ligtas na pagbabalik ni Augustus mula sa Silangan. Wala siyang interes kung naging maayos ang byahe. Ang buong saklaw niya ay ang pagbabalik, at tumatanggap pa rin siya ng mga alay mula sa mga sundalo at opisyal pagkalipas ng ilang siglo.

May katuturan ang pagbibigay-diin na iyon kapag isinaalang-alang mo kung ano talaga ang paglalakbay. Bago ang ika-dalawampung siglo, ang paglalakbay sa anumang distansya ay may dalang tunay na pagkakataon ng hindi pagbabalik mula sa sakit, pagnanakaw, pagkawasak ng barko, digmaan, o simpleng kawalan ng kakayahang matustusan ang pag-uwi. Umalis ang manlalakbay, at hindi alam ng sambahayan sa loob ng ilang buwan kung buhay pa sila.

Kaya ang mga anting-anting sa paglalakbay ay kadalasang ginagawa nang magkapares. Nagdadala ang manlalakbay ng isang bagay, at ang sambahayan ay nagtatago ng isang bagay: isang token, isang hibla ng buhok, kalahati ng isang bagay na hinati sa dalawa. Ilang tradisyon ang may tahasang anyo ng hinating token, kung saan ang bawat kalahati ay walang kahulugan kung wala ang isa.

Ang repertoryong Kristiyano

Ang mga Pilgrim badge ay ang pinaka-masaganang natitirang ebidensya mula sa medieval ng anumang klase ng anting-anting. Mga murang pin na gawa sa lead-tin alloy sa mga hulmahan sa tabi ng mga dambana at ibinebenta sa napakaraming bilang. Ipinapakita nila ang santo o ang relikya: ang scallop shell ng Santiago de Compostela, ang ampulla ng Canterbury na may tubig na sinabing hinaluan ng dugo ni Becket, ang may koronang M ng Walsingham. Isinusuot ang mga ito sa sumbrero o balabal, nagpapatunay na nakapunta ka na, at itinatago pagkatapos bilang mga proteksyong bagay. Libu-libo ang narekober mula sa tabing-ilog ng Thames pa lang. Ang mga katalogo ni Brian Spencer ng mga materyal sa London ang naging pamantayan para sa buong uri nito.

Ang St Christopher ay ang karaniwang modernong anyo. Ayon sa alamat, nagdala siya ng bata patawid sa ilog na naging napakabigat. Ito pala si Kristo na pasan ang bigat ng mundo, at naging patron siya ng mga manlalakbay dahil dito. Ang mga medalya ay isinusuot sa leeg o ikinakabit sa loob ng mga sasakyan. Naging sikat pa rin siya pagkatapos ng rebisyon ng kalendaryo noong 1969 sa ilalim ni Paul VI. Ibinaba nito ang kanyang kapistahan sa opsyonal na lokal na pagdiriwang. Ang pagbabagong ito ay madalas na maling naiuulat bilang pag-alis o pag-decanonize ng simbahan sa kanya.

Kabaligtaran naman ang mga Ex-voto. Ang Latin ay ex voto suscepto, mula sa panatang isinagawa, at ang bagay ay pagtupad sa isang pangako kaysa sa isang kahilingan. Ang isang manlalakbay na nakabalik nang ligtas ay nag-iiwan ng isang pininturahang panel, isang pilak na paa o kamay, isang tama plaque sa kaugaliang Griyego, o isang modelong barko. Ang mga dingding ng mga kapilya sa baybayin sa paligid ng Mediterranean ay natatakpan ng mga ito. Sila ang talaan ng mga paglalakbay na nagtapos nang maayos. Sila rin ang pinaka-nakakaantig na bersyon ng layuning ito.

Mga mandaragat

Ang kalakalan na may pinakamasamang tsansa ang gumawa ng pinaka-siksik na kasanayan.

Mga wind knot. Lubid na ibinebenta ng isang weather-worker na may tatlong buhol: kalagin ang una para sa simoy ng hangin, ang pangalawa para sa malakas na hangin, ang pangatlo ay sa sariling mong panganib. Naitala mula Finland hanggang Shetland at isa sa pinaka-malaganap na anting-anting sa dagat.

Ang caul. Isang piraso ng amniotic membrane sa mukha ng bagong silang na sanggol, pinatuyo at ibinebenta. Pinaniniwalaan itong pumipigil sa pagkalunod. Ang mga patalastas para sa mga caul ay lumabas sa mga pahayagan sa Britain hanggang sa ika-dalawampung siglo. Tumataas din ang mga presyo nito sa panahon ng digmaan.

Mga barya sa ilalim ng poste. Inilalagay sa paggawa ng barko. Isa itong kasanayan na nagmula pa sa mga nawasak na barkong Roman hanggang sa mga modernong seremonya ng keel-laying, kung saan ginagawa pa rin ito sa mga barko ng hukbong-dagat.

Mga tattoo. Hindi talaga sila mga anting-anting, ngunit gumagana sila tulad nito: isang baboy at tandang sa mga paa laban sa pagkalunod, isang lunok para sa nalakbay na distansya, ang krus ng mandaragat sa kamay. Hindi sila maaaring mawala, na siyang buong punto sa dagat.

Ano ang dinadala ng mga tao ngayon

Nalampasan ng layuning ito ang modernidad nang mas mahusay kaysa sa halos anumang iba pa sa library. Nakaligtas kasi ang pagkabalisa. Ang mga kotse, eroplano, at mga hindi pamilyar na lungsod ay nagdudulot pa rin ng ganitong reflex.

Ang mga karaniwang modernong anyo: isang medalya o bead na nakasabit sa rear-view mirror, isang anting-anting sa wallet o bag, isang Vegvisir tattoo, isang maliit na bagay mula sa bahay na sadyang dinala, isang litrato. Ang mga eroplano at inuupahang sasakyan ay puno ng mga ito at walang pumapansin sa kanila.

Nagbago na nang bahagya ang kahilingan. Kung saan ang makasaysayang anting-anting ay humihiling ng pagbabalik mula sa isang paglalakbay na maaaring magtapos sa ibang lugar, ang moderno ay tungkol sa pagkabalisa sa paglipat: paglipad, mga highway, mga hindi pamilyar na kalsada. Ito ay isang tunay na pagbabago sa kung ano ang kinatatakutan. Ito rin ang dahilan kung bakit ang mga modernong bersyon ay nakalagay sa mga sasakyan kaysa sa mga bulsa.

Kung paano ginagamit ang mga anting-anting sa paglalakbay

Ang mga anyo ay pare-pareho at karamihan sa kanila ay ginagamit pa rin.

  1. Dalhin ito sa iyong katawan kaysa sa bagahe. Ang makasaysayang lohika ay maaaring mahiwalay ang bagahe mula sa iyo.
  2. Mag-iwan ng isang bagay sa bahay, o sa isang tao. Ang anyong magkapares na token ang pinakalumang bersyon ng anting-anting na ito.
  3. I-ayos ang anting-anting sa loob ng sasakyan kaysa sa labas nito, kung saan inilalagay ito ng bawat modernong tradisyon.
  4. Para sa pilgrimage, binibili ang badge sa destinasyon at inuuwi, hindi ang kabaligtaran.
  5. Kung makabalik ka nang ligtas, maraming tradisyon ang umaasa ng pasasalamat: isang ex-voto, isang kandila, isang donasyon sa dambana.
  6. Ang isang anting-anting mula sa dambana ay karaniwang ibinabalik o pinapalitan pagkatapos ng isang taon, lalo na sa nakagawian ng mga Hapon.

Karapat-dapat buhayin muli ang ex-voto. Ang isang tradisyon na nangangailangan sa iyo na itala ang ligtas na pagbabalik ay nagpaparamdam sa iyo na nakauwi ka nga nang maayos.

Mga anting-anting para sa paglalakbay

Mga bagay na dinadala sa daan.

Mga tanong para sa pagninilay

  • Ang mga anting-anting sa paglalakbay ay humihiling ng pagbabalik kaysa sa isang magandang byahe. Alin ang hihilingin mo?
  • Gumagana lang ang nakapares na token kung parehong umiiral ang mga kalahati. Sino ang may hawak ng iyong kabilang kalahati?
  • Ang ex-voto ay pasasalamat kaysa sa isang kahilingan. Kailan mo huling minarkahan ang ligtas na pagbabalik?

Mga madalas itanong

Lahat ng walong layunin

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.