Isang star clock ng Bagong Kaharian
Ang mga Ramesside star clock
Ipininta sa mga libingan nina Ramesses VI, VII at IX noong ikalabindalawang siglo BCE, minarkahan ng mga talaang ito ang bawat oras ng gabi sa pamamagitan ng posisyon ng bituin sa ibabaw ng isang nakaupong tao: katapat ng kanyang puso, o sa ibabaw ng isang mata, tainga o balikat. May isang talaan para sa bawat kalahating buwan, dalawampu't apat sa kabuuan. Pinalitan nila ang mga lumang pagsikat ng dekano ng mga obserbasyon malapit sa meridian, at sila ang pinaka-detalyadong mga star clock na iniwan ng Ehipto.
- talaan ng kalahating buwan
- 24
- posisyon sa katawan
- 7
- maharlikang libingan
- 3
Paano binuo ang orasan
Hinihimay ng mga kard ang Ramesside clock: kung saan ito ipininta, ang nakaupong pigura at ang pitong posisyon, ang mga talaan at ang mga linya nito, ang mga bituing ginamit nito, ang paraan kung paano ito malamang na naobserbahan, at ang mga suliraning naghahati pa rin sa mga tagapagpaliwanag nito.
Tatlong maharlikang libingan
Nakaligtas ang mga talaan sa mga libingan nina Ramesses VI (KV9), Ramesses VII (KV1) at Ramesses IX (KV6), lahat mula sa ikalabindalawang siglo BCE. Ang tatlong bersyon ay nagbabahagi ng isang disenyo, at ang paghahambing sa kanila ay tumutulong upang maiwasto ang mga pagkakamaling nilalaman ng bawat kopya.
Ang nakaupong pigura
Ang bawat talaan ay inilalarawan na may isang nakaupong lalaki na iginuhit sa ilalim ng isang grid, na may mga bituin na minarkahan bilang mga tuldok sa mga linya ng grid. Ang pigura ay kumakatawan sa isang tunay na tao na nakaupo paharap sa nagmamasid at nagsilbing sanggunian kung saan hinusgahan ang posisyon ng bawat bituin.
Pitong posisyon
Ang isang bituin ay maaaring maitala sa tapat ng puso, sa gitna, o sa ibabaw ng kaliwa o kanang mata, tainga o balikat. Ang pitong posisyong ito ay bumubuo ng isang magaspang na angular na sukatan sa magkabilang panig ng gitnang linya, kung saan ang katawan ay nagsisilbing panukat.
Dalawampu't apat na talaan
May isang talaan para sa simula ng bawat sibil na buwan at isa pa para sa gitna nito, dalawampu't apat para sa 360-araw na taon. Ang bawat isa ay sumasaklaw sa humigit-kumulang labinlimang gabi, isang hakbang kung saan ang tiyempo ng isang bituin ay lumilipat nang humigit-kumulang isang oras.
Labintatlong linya
Ang bawat talaan ay may linya para sa simula ng gabi na sinusundan ng isa para sa bawat isa sa labindalawang oras. Ang bawat linya ay nagpapangalan ng isang bituin at ang posisyon sa katawan kung saan ito nakatayo sa sandaling iyon, kaya ang talaan ay binabasa bilang isang sunod-sunod na mga obserbasyon sa gabi.
Isang bagong talaan ng bituin
Gumagamit ang mga Ramesside table ng sarili nilang talaan ng mga bituin, na bahagyang sumasapaw lamang sa mga talaan ng dekano. Sina Sah at Sopdet, Orion at Sirius, ay kabilang sa mga ito, ngunit maraming pangalan ang bago o ginamit nang iba, at pinagtatalunan pa rin ang kanilang pagkakakilanlan.
Mga transit, hindi pagsikat
Tiniyempo ng mga mas lumang orasan ang mga bituing sumisikat sa silangan. Dito ang mga bituin ay naitala malapit sa meridian, ang linyang hilaga-timog kung saan naabot ng bawat bituin ang pinakamataas na punto nito. Ang pagdaan ng isang bituin sa isang nakapirming linya sa mataas na kalangitan ay mas tumpak na matitiyempo kaysa sa pagsikat nito na pinalalabo ng hamog sa abot-tanaw.
Ang merkhet
Inihanay ng mga Ehipsiyo ang mga gusali at nagmasid sa mga bituin gamit ang isang merkhet, isang hulog na ginamit kasama ng isang patpat na may hiwa para sa paningin. Karaniwang ipinapalagay na ang mga nagmamasid sa mga Ramesside clock ay gumamit ng katulad na kagamitan upang itakda ang linya kung saan nakaupo ang nakaupong lalaki.
Ang grid ng mga bituin
Sa likod ng bawat pigura, ang mga patayong linya ay nagmamarka sa pitong posisyon at ang mga pahalang na linya sa mga oras, kung saan ang bawat bituin ay iginuhit bilang isang tuldok sa lugar nito. Inuulit ng grid ang talaan sa biswal na anyo at tumutulong na maibalik ang mga pagbasa kung saan nasira ang teksto.
Mga sirang kopya
Hindi nagtutugma ang tatlong kopya sa maraming lugar. May maling baybay sa mga pangalan, nagkapalit ang mga posisyon, at may mga nawawalang linya. Tulad ng mga talaan sa takip ng kabaong bago sa kanila, kinopya ang mga ito para sa libingan mula sa mas lumang mga pinagmulan, at hindi palaging naiintindihan ng mga tagakopya ang mga ito.
Kailan ginawa ang mga obserbasyon?
Ang isang star clock na nakatali sa 365-araw na sibil na kalendaryo ay naluluma sa loob ng ilang dekada. Ipinahihiwatig ng ilang mga rekonstruksyon na ang mga obserbasyon sa likod ng mga talaan ay mas matanda kaysa sa mga libingan, ngunit ang mga iminungkahing petsa ay nakasalalay sa hindi tiyak na pagkakakilanlan ng bituin.
Dalawang siglo ng pagbasa
Itinala ni Champollion ang mga talaan noong 1829; binasa sila ng mga iskolar noong ikalabingsiyam na siglo bilang mga talaan ng pagsikat ng bituin; itinatag ng edisyon nina Neugebauer at Parker noong 1964 ang kanilang istruktura; at sinubukan ng mga sumunod na gawa na muling buuin ang kalangitang inilarawan nila.
Mga hari, tagakopya at tagapagbasa
Ang tatlong hari kung kaninong mga libingan nakaligtas ang mga talaan, at ang mga iskolar na kumopya, nagkamali ng basa, nagwasto at muling bumuo sa kanila sa loob ng dalawang siglo.
Ramesses VI
Hari ng Ikadalawampung Dinastiya na ang libingan sa Lambak ng mga Hari, na pinalamutian nang marangya ng mga aklat ng astronomiya at kabilang-buhay, ay nagpapanatili ng pinakakilalang hanay ng mga talaan ng bituin.
Ramesses VII
Kahalili ni Ramesses VI na ang mas maliit na libingan ay nagtataglay din ng mga talaan ng star clock, patunay na ang komposisyon ay kabilang sa karaniwang palamuti ng maharlikang libingan sa kanyang henerasyon.
Ramesses IX
Hari kung kaninong libingan matatagpuan ang ikatlong natitirang hanay ng mga talaan, ang pinakahuli sa tatlong nakaligtas na kopya ng Ramesside star clock.
Jean-François Champollion
Tagapagbasa ng mga hiroglipiko na, sa kanyang ekspedisyon sa Ehipto noong 1828–29, ay nagtala ng mga talaan ng bituin sa mga libingang Ramesside at kumilala na may kinalaman ang mga ito sa mga bituin at mga oras.
F. W. E. Gensler
May-akda ng isang aklat noong 1872 tungkol sa mga talaan ng oras-oras na pagsikat ng bituin sa Thebes, isang maaga at buong pagtatangkang kalkulahin ang kalangitan sa likod ng mga Ramesside clock, sa ilalim ng pagpapalagay, na tinalikuran kalaunan, na mga pagsikat ang itinala ng mga ito.
Peter le Page Renouf
Ehiptologo, kalaunan ay Tagapangasiwa ng mga Sinaunang Bagay ng Ehipto at Asirya sa British Museum, na noong 1874 ay naglathala ng isang pag-aaral at salin ng mga astronomikong talaan mula sa mga maharlikang libingan ng Ikadalawampung Dinastiya.
Otto Neugebauer
Mananalaysay ng sinaunang agham na, kasama si Richard Parker, ay naglaan ng ikalawang tomo ng Egyptian Astronomical Texts (1964) para sa mga Ramesside star clock, na naglatag ng kanilang istruktura at ng hangganan ng maaaring kalkulahin mula sa kanila.
Richard A. Parker
Ehiptologo na nagtatag ng mga pagbasa sa mga Ramesside table, naghambing sa tatlong kopya sa libingan nang bawat linya at nagpaliwanag kung paano nagsilbi ang mga posisyon sa katawan bilang sukatan para sa obserbasyon sa meridian.
Christian Leitz
Ehiptologo na ang Altägyptische Sternuhren (1995) ay nag-alok ng bagong rekonstruksyon ng mga star clock ng Ehipto, kabilang ang mga iminungkahing pagkakakilanlan ng mga bituin ng Ramesside at mga petsa para sa mga obserbasyon.
Isang kakaibang uri ng star clock
Humigit-kumulang isang libong taon matapos maipinta ang mga unang diagonal na talaan sa mga takip ng kabaong, ang mga maharlikang libingan ng Ikadalawampung Dinastiya ay nagpanatili ng isang bagong uri ng star clock. Matatagpuan ito sa mga libingan nina Ramesses VI, Ramesses VII at Ramesses IX sa Lambak ng mga Hari, lahat mula sa ikalabindalawang siglo BCE, at tinatawag ito ng mga modernong iskolar na Ramesside star clock mula sa kanilang pangalan. Minarkahan ng mga talaan nito ang bawat oras ng gabi sa pamamagitan ng isang bituing nakikita sa isang partikular na posisyon kaugnay ng isang nakaupong tao: sa ibabaw ng kanyang balikat, tainga o mata, o katapat ng kanyang puso. Iba ang pamamaraan kaysa sa mga mas lumang orasan, iba ang talaan ng bituin, at ang hakbang sa kalendaryo ay binago mula sampung araw patungong labinlimang araw. Ito ang pinaka-detalyadong nakaligtas na bahagi ng pagsukat ng oras ng Ehipto sa pamamagitan ng mga bituin.
Kung saan naroon ang mga talaan
Ang tatlong libingan ay Ramesses VI (KV9), Ramesses VII (KV1) at Ramesses IX (KV6). Ang bawat isa ay nagtataglay ng isang bersyon ng parehong komposisyon sa gitna ng mga aklat ng astronomiya at kabilang-buhay na nagpapalamuti sa mga dingding at kisame ng mga maharlikang libingan sa panahong ito. Wala sa tatlong kopya ang kumpleto o walang kamalian, at ang komposisyon ay kailangang muling buuin sa pamamagitan ng paghahambing sa kanila. Ang paglitaw ng mga talaan sa tatlong sunod-sunod na maharlikang libingan sa loob ng ilang dekada ay nagpapahiwatig na sila ay naging bahagi ng karaniwang programa ng palamuti sa maharlikang libingan, katulad ng mga talaan ng dekano na naging bahagi ng palamuti sa kabaong noong Gitnang Kaharian.
Ang kayarian ng isang talaan
Binubuo ang komposisyon ng dalawampu't apat na talaan, isa para sa simula ng bawat buwan ng sibil na kalendaryo at isa para sa gitna nito, kaya ang bawat talaan ay sumasaklaw sa humigit-kumulang labinlimang gabi. Ang bawat talaan ay may labintatlong linya. Ang una ay nagbibigay ng bituin para sa simula ng gabi; ang natitirang labindalawa ay nagbibigay ng mga bituin para sa bawat isa sa labindalawang oras. Bawat linya ay nagpapangalan ng isang bituin at nagsasaad kung saan ito nakatayo kaugnay ng nakaupong pigura. Kapag binasa mula itaas pababa, inilalarawan ng isang talaan ang isang gabi bilang isang serye ng mga obserbasyon, at kapag binasa sa buong taon, ipinapakita ng dalawampu't apat na talaan ang bawat bituin na gumagalaw nang mas maaga sa gabi habang lumilipas ang mga buwan, tulad ng ginagawa ng mga dekano sa mga takip ng kabaong.
Bakit kalahating buwan
May astronomikong lohika ang pagpili ng labinlimang-araw na mga agwat. Ang isang bituin ay nagbabalik sa parehong lugar sa kalangitan nang humigit-kumulang apat na minuto nang mas maaga bawat gabi, kaya sa loob ng labinlimang gabi ay sumusulong ito nang humigit-kumulang isang oras. Ang isang bituin na nagmamarka sa ikalimang oras sa isang talaan ay dapat magmarka humigit-kumulang sa ikaapat na oras sa susunod, at ang parehong mga pangalan ay muling lumilitaw mula sa talaan patungo sa talaan, bawat pagkakataon ay isang linya na mas mataas. Ito ang parehong prinsipyo na nagbunga ng diagonal na huwaran sa mga takip ng kabaong, kung saan ang sampung-araw na hakbang ay naglipat sa bawat dekano nang humigit-kumulang apatnapung minuto. Sa Ramesside clock ang hakbang at ang oras ay halos magkatumbas, na gumagawa sa balangkas na mas maayos, bagaman ang labinlimang-araw na talaan ay isang mas magaspang na hakbang sa kalendaryo kaysa sa sampung-araw na linggo ng mga dekanong orasan. Kapag binasa sa kabuuan, tinutunton ng dalawampu't apat na talaan ang pag-usad ng bawat bituin pabalik sa gabi sa buong taon, hanggang sa maglaho ito sa liwanag ng araw at pumalit ang isa pa.
Ang nakaupong tao at ang pitong posisyon
Ibinibigay ang mga posisyon batay sa katawan ng tao. Ang karaniwang rekonstruksyon ay dalawang lalaki ang naupo sa isang linyang tumatakbo pahilaga at patimog, kung saan ang nagmamasid ay tumitingin lampas sa nakaupong kasama patungo sa meridian, ang linyang kung saan naabot ng bawat bituin ang pinakamataas na punto nito. Maitatala noon ang isang bituin sa isa sa pitong posisyon, na nakatala sa ibaba sa kanilang karaniwang pagkakasunod-sunod.
| Posisyon | Kahulugan sa karaniwang rekonstruksyon |
|---|---|
| Sa kaliwang balikat | pinakamalayo sa isang panig ng gitnang linya |
| Sa kaliwang tainga | sa pagitan ng balikat at mata |
| Sa kaliwang mata | bahagyang malayo sa gitnang linya |
| Katapat ng puso | sa gitnang linya, ang meridian |
| Sa kanang mata | bahagyang malayo sa gitnang linya, kabilang panig |
| Sa kanang tainga | sa pagitan ng mata at balikat |
| Sa kanang balikat | pinakamalayo sa kabilang panig |
Gumagana ang katawan bilang isang panukat, ang mga bahagi nito ay nagmamarka ng mga agwat sa magkabilang panig ng meridian. Kung gaano kalaki ang mga agwat na iyon sa mga digri, at kung ang 'kaliwa' at 'kanan' ay tumutukoy sa pananaw ng nagmamasid o sa sariling panig ng nakaupong tao, ay kabilang sa mga tanong na iniwang bukas ng mga teksto. Inuulit ng mga ilustrasyon ang mga talaan sa visual na paraan: sa ibabaw ng bawat nakaupong pigura ay may grid, na may mga patayong linya para sa pitong posisyon at mga pahalang na linya para sa mga oras, at ang mga bituin ay mga tuldok na inilagay sa kanilang mga posisyon.
Mga transit sa halip na mga pagsikat
Ang pinakamahalagang pagbabago ay sa kung ano ang naobserbahan. Ang mga diagonal na talaan sa mga takip ng kabaong, ayon sa karaniwang pagbasa, ay nagmamarka ng mga oras sa pamamagitan ng mga bituing sumisikat sa silangang abot-tanaw. Minarkahan sila ng mga Ramesside table sa pamamagitan ng mga bituin malapit sa meridian, sa gitna ng kalangitan. Praktikal ang bentahe. Malapit sa abot-tanaw, ang hamog at repraksyon ay nagpapalabo sa unang paglitaw ng bituin, at ang sumisikat na bituin ay umaakyat nang pahilis. Ang isang bituin na tumatawid sa meridian ay mataas, malayo sa abot-tanaw, at gumagalaw sa linya ng paningin, kaya ang pagdaan nito ay maaaring matiyempo nang mas tumpak. Gamit ang isang tao bilang panandang sanggunian, ang maliliit na paglihis mula sa meridian ay maaari ding maitala sa halip na hintayin ang eksaktong sandali ng transit.
Ang instrumento sa likod nito
Itinakda ng mga Ehipsiyo ang meridian gamit ang mga simpleng kagamitan sa pagmamasid. Ang merkhet, na ang pangalan ay karaniwang isinasalin bilang 'instrumento ng pagkaalam', ay isang hulog na ginamit kasama ng isang patpat sa pagmamasid, isang biyaking tadyang ng palaspas na may hiwa kung saan tumitingin ang nagmamasid. Ang mga ganoong kagamitan ay ginamit upang ihanay ang mga gusali sa mga bituin gayundin upang magmasid sa kanila. Walang anuman sa mga libingan ang nagpapangalan sa instrumentong ginamit para sa star clock, ngunit karaniwang ipinapalagay na ang isang hulog ang nagtatag ng linyang hilaga-timog kung saan naupo ang nagmamasid at ang nakaupong kasama, at ang katawan ng kasama ang nagbigay ng sukatan para sa mga bituing hindi eksaktong nasa linyang iyon.
Ang mga bituin ng Ramesside clock
Hindi ginagamit ng mga Ramesside table ang talaan ng dekano sa mga takip ng kabaong. Mayroon silang sariling talaan ng mga bituin, na bahagyang sumasapaw lamang sa mga dekano. Lumilitaw sina Sah, ang mga bituin ng Orion, at Sopdet, Sirius, tulad ng ginagawa nila sa halos bawat talaan ng bituin sa Ehipto, ngunit marami pang ibang pangalan ang bago o ginamit nang iba, at ang ilan ay tila tumutukoy sa mga bahagi ng mas malalaking pigura ng bituin. Dahil nagbibigay ang mga talaan ng mga posisyon kaugnay ng meridian sa mga partikular na oras at petsa, dapat sana sa prinsipyo ay magbigay-daan sila upang makilala ang mga bituin sa pamamagitan ng kalkulasyon. Sa praktika, ang mga kamalian sa mga kopya, ang kawalan ng katiyakan tungkol sa sukat ng mga posisyon at ang kawalan ng katiyakan tungkol sa kung aling petsa ang ipinapahiwatig ng mga pamagat sa kalendaryo ay gumagawa sa bawat pagkakakilanlan na pansamantala lamang, bukod sa mga pamilyar na angkla.
Mga kopyang hindi nagkakasundo
Hindi sumasang-ayon ang tatlong libingan sa maraming detalye. May maling baybay o napalitan ang mga pangalan ng bituin, magkaiba ang ibinigay na posisyon para sa parehong linya, may mga linyang tinanggal o inulit, at ang mga grid ay hindi palaging tumutugma sa kanilang mga talaan. Inihambing nina Neugebauer at Parker ang mga kopya nang bawat linya at nagpasyang ang mga talaan, ayon sa napanatili, ay labis na sira upang suportahan ang mga tumpak na astronomikong konklusyon. Muli silang ginawa bilang bahagi ng relihiyosong palamuti ng libingan ng mga pintor na nagtrabaho mula sa mas lumang mga modelo, at naipon ang mga pagkakamali sa bawat kopya. Ang parehong huwaran ay totoo para sa mga diagonal na talaan sa mga takip ng kabaong, at sumasalamin ito sa parehong layunin: ang mga orasan ay ibinigay para sa namatay na hari, hindi pinanatili para sa pang-araw-araw na paggamit.
Kailan ginawa ang mga obserbasyon?
May petsa ang mga talaan ayon sa sibil na kalendaryo, at ang sibil na taon ng 365 araw ay lumihis laban sa mga bituin nang humigit-kumulang isang araw bawat apat na taon. Ang isang talaan na umakma sa langit ay lilihis nang isang buong kalahating buwan pagkatapos ng mga animnapung taon. Kung ang mga orihinal na obserbasyon ay maitutugma sa isang kinakalkulang kalangitan, ibibigay ng paglihis ang kanilang petsa. Ipinapanukala ng ilang modernong rekonstruksyon, kabilang ang kay Christian Leitz, na ang mga obserbasyon sa likod ng mga talaan ay mas matanda kaysa sa mga libingang nagpapanatili sa kanila, marahil sa malaking agwat. Nag-iiba-iba ang mga iminungkahing petsa dahil nakasalalay sila sa kung aling mga bituin ang kinikilala sa aling mga pangalan at sa kung paano isasalin ang mga posisyon ng katawan sa mga anggulo, kaya ang petsa ng mga obserbasyon ay nananatiling isang bukas na katanungan.
Dalawang siglo ng pagbasa
Itinala ni Jean-François Champollion ang mga talaan sa kanyang ekspedisyon noong 1828–29 at kinilala sila bilang astronomiko. Noong 1872 naglathala si F. W. E. Gensler ng isang aklat na tumuring sa kanila bilang mga talaan ng oras-oras na pagsikat ng bituin at sumubok na kalkulahin ang kalangitang inilarawan nila. Si Peter le Page Renouf, na kalaunan ay Tagapangasiwa ng mga Sinaunang Bagay ng Ehipto at Asirya sa British Museum, ay naglathala ng isang pag-aaral tungkol sa kanila noong 1874. Ang interpretasyon bilang mga obserbasyon sa meridian, at ang buong paghahambing ng tatlong kopya, ay dumating kasama ng ikalawang tomo ng Egyptian Astronomical Texts nina Neugebauer at Parker noong 1964. Mula noon si Christian Leitz, sa Altägyptische Sternuhren (1995), at iba pang mga mananalaysay ng astronomiya ng Ehipto ay nag-alok ng mga bagong rekonstruksyon ng talaan ng bituin at ng mga petsa nito.
Kung saan nababagay ang orasan
Nakatayo ang mga Ramesside clock sa pagitan ng dalawang yugto ng tradisyong dekanal. Ipinapakita nila na sa huling bahagi ng Bagong Kaharian ang mga astronomong Ehipsiyo ay lumipat mula sa mga pagsikat patungo sa mga obserbasyon sa meridian at mula sa sampung-araw na linggo patungo sa kalahating buwan, na nagkamit ng katumpakan sa mismong pagmamasid. Hindi nila pinalitan ang mga dekano sa katagalan. Ang mga templo sa Huling Panahon, ang sodyako ng Dendera at ang mga Hellenistikong astrologo ay pawang nagtrabaho gamit ang tatlumpu't anim na dekano, at ang talaan ng dekano, hindi ang talaan ng bituin ng Ramesside, ang lumipat sa astrolohiya, sa mahikang Arabe at sa kalaunan ay sa tarot. Para sa mga mas lumang orasan tingnan ang mga diagonal na talaan ng bituin, para sa mismong mga oras ang labindalawang oras ng gabi, at para sa tradisyon sa kabuuan ang pahina ng mga dekano ng Ehipto. Ang kasaysayan ng mga dekano ay bahagi ng kompendyum ng Tarot Academy sa limampu't dalawang wika.
Mga madalas itanong
Ano ang mga Ramesside star clock?
Isang hanay ng mga talaan ng bituin na ipininta sa mga libingan nina Ramesses VI, VII at IX sa Lambak ng mga Hari, noong ikalabindalawang siglo BCE. Para sa bawat kalahating buwan ng taon, itinatala nila ang bituin na nagmamarka sa simula ng gabi at sa bawat isa sa labindalawang oras, kasama ang posisyon nito kaugnay ng isang nakaupong tao: katapat ng kanyang puso o sa ibabaw ng isang mata, tainga o balikat.
Sa aling mga libingan matatagpuan ang mga Ramesside star clock?
Sa tatlong maharlikang libingan ng Ikadalawampung Dinastiya: Ramesses VI (KV9), Ramesses VII (KV1) at Ramesses IX (KV6). Ang tatlong kopya ay nagbabahagi ng iisang disenyo ngunit nagkakaiba sa maraming detalye, at ang komposisyon ay kailangang muling buuin sa pamamagitan ng paghahambing sa kanila.
Paano gumana ang pamamaraan ng nakaupong tao?
Sa karaniwang rekonstruksyon, ang isang nagmamasid at isang kasama ay naupo sa isang linyang hilaga-timog, kung saan ang nagmamasid ay tumitingin lampas sa kasama patungo sa meridian. Ang posisyon ng bituin ay naitala laban sa katawan ng kasama, katapat ng puso para sa mismong meridian, o sa ibabaw ng kaliwa o kanang mata, tainga o balikat para sa mga bituin sa magkabilang panig. Nagsilbi ang katawan bilang sukatan ng pitong posisyon.
Paano naiiba ang mga Ramesside clock sa mga diagonal na talaan ng bituin?
Minarkahan ng mga diagonal na talaan sa mga takip ng kabaong ng Gitnang Kaharian ang mga oras gamit ang mga dekanong sumisikat sa silangan, isang kolum bawat sampung-araw na linggo. Minarkahan sila ng mga Ramesside table gamit ang mga bituin malapit sa meridian, na may isang talaan bawat kalahating buwan, at gumagamit sila ng ibang talaan ng bituin. Ang mga ito ay palamuti rin sa maharlikang libingan sa huling bahagi ng Bagong Kaharian sa halip na palamuti sa kabaong ng Gitnang Kaharian.
Bakit nagmasid ng mga bituin sa meridian sa halip na sa pagsikat?
Malapit sa abot-tanaw, ang hamog at repraksyon ay nagpapahirap sa pagtiyempo sa unang paglitaw ng bituin, at ang sumisikat na bituin ay umaakyat nang pahilis. Sa meridian, ang bituin ay mataas sa langit at malinis na tumatawid sa linya ng paningin, kaya ang pagdaan nito ay maaaring matiyempo nang mas tumpak. Ang pagtatala ng mga posisyon sa magkabilang panig ay nagdagdag ng sukatan para sa mga bituing malapit sa meridian.
Ilang talaan ang mayroon?
Dalawampu't apat, isa para sa simula at isa para sa gitna ng bawat isa sa labindalawang buwan ng sibil na kalendaryo. Ang bawat talaan ay may labintatlong linya: ang simula ng gabi at ang labindalawang oras. Bawat linya ay nagpapangalan ng isang bituin at nagbibigay ng posisyon nito kaugnay ng nakaupong pigura.
Gumagamit ba ng mga dekano ang mga Ramesside clock?
Bahagya lamang. Ang kanilang talaan ng bituin ay sumasapaw sa mga talaan ng dekano, at kabilang dito sina Sah (mga bituin ng Orion) at Sopdet (Sirius), ngunit marami sa mga bituin nito ang bago o ginamit nang iba. Ang mga dekano mismo ay nagpatuloy sa iba pang mga bantayog at kalaunan ay lumipat sa Hellenistikong astrolohiya; ang talaan ng Ramesside ay hindi.
Nasasabi ba talaga ng mga Ramesside table ang oras?
Hindi nagawa iyon ng mga kopya sa libingan. Puno sila ng mga kamalian, at dahil ang sibil na kalendaryo ay lumihis laban sa mga bituin nang humigit-kumulang isang araw bawat apat na taon, ang anumang talaan ng bituin ay naluluma sa loob ng ilang dekada. Tulad ng mga talaan sa takip ng kabaong, kinopya ang mga ito mula sa mas lumang mga pinagmulan bilang relihiyosong palamuti para sa hari. Ang mga orihinal na obserbasyon sa likod nila ay totoo.
Kailan ginawa ang mga orihinal na obserbasyon?
Hindi tiyak. Ipinapahiwatig ng ilang rekonstruksyon na ang mga obserbasyon ay mas matanda kaysa sa mga libingan, ngunit ang mga iminungkahing petsa ay nakasalalay sa kung paano kinikilala ang mga bituin at kung paano isasalin ang mga posisyon ng katawan sa mga anggulo. Hinusgahan nina Neugebauer at Parker ang mga kopya na labis na sira para sa mga tumpak na konklusyon, at ang mga sumunod na rekonstruksyon tulad ng kay Christian Leitz ay hindi nagbunga ng pinagkasunduan.
Ano ang isang merkhet?
Isang instrumentong Ehipsiyo sa pagmamasid, isang hulog na ginamit kasama ng isang patpat na may hiwa para sa paningin, na ang pangalan ay karaniwang isinasalin bilang 'instrumento ng pagkaalam'. Ginamit ito upang magtatag ng mga linyang hilaga-timog para sa paghahanay ng gusali at pagmamasid. Karaniwang ipinapalagay na ang katulad nito ang nagtakda sa linya kung saan naupo ang mga nagmamasid sa mga Ramesside clock.
Pinakabagong Post
Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.