Ελληνιστική αστρολογία

Τι είναι η ελληνιστική αστρολογία

Η ελληνιστική αστρολογία είναι το σύστημα της ωροσκοπικής αστρολογίας που διαμορφώθηκε στην Αίγυπτο υπό τους Πτολεμαίους και τους πρώτους Ρωμαίους αυτοκράτορες, περίπου από τον δεύτερο αιώνα π.Χ., και ασκούνταν στα ελληνικά και τα λατινικά μέχρι τον έβδομο αιώνα μ.Χ. Η καθοριστική εφεύρεσή της είναι ο γενέθλιος χάρτης. Πριν από αυτήν, αστρολογία στην αρχαία Εγγύς Ανατολή σήμαινε την ανάγνωση του ουρανού για οιωνούς σχετικά με τον βασιλιά, τη συγκομιδή και το κράτος. Οι ελληνιστικοί αστρολόγοι καθόρισαν τη μοίρα που ανατέλλει στα ανατολικά τη στιγμή μιας γέννησης, οργάνωσαν τον ουρανό σε δώδεκα τόπους γύρω της, και μπορούσαν πλέον να πουν κάτι για το σώμα, την οικογένεια, την εργασία και τις τύχες ενός μόνο ανθρώπου. Ο Ωροσκόπος, οι οίκοι, οι όψεις, οι κυριαρχίες των ζωδίων και οι κλήροι προέρχονται όλοι από αυτήν την περίοδο, γι' αυτό και κάθε μεταγενέστερη μορφή δυτικής, ισλαμικής και ινδικής ωροσκοπικής αστρολογίας τη θεωρεί ως πρόγονό της.

Τρεις κληρονομιές

Το σύστημα χτίστηκε από τρεις παλαιότερες παραδόσεις. Η Βαβυλώνα παρείχε τις παρατηρήσεις και την αριθμητική: αιώνες αρχείων οιωνών, όπως οι εβδομήντα πινακίδες του Enuma Anu Enlil, έναν ζωδιακό κύκλο δώδεκα ίσων ζωδίων των τριάντα μοιρών έκαστο μέχρι τον πέμπτο αιώνα π.Χ., και τα πρώτα προσωπικά ωροσκόπια, με το παλαιότερο να χρονολογείται το 410 π.Χ. Αυτά τα σφηνοειδή ωροσκόπια, όπως δείχνει η μελέτη της Francesca Rochberg γι' αυτά, αναφέρουν τους πλανήτες σε μια ημερομηνία γέννησης, αλλά δεν έχουν Ωροσκόπο και οίκους. Η Αίγυπτος παρείχε τους τριάντα έξι δεκανούς, τις αστρικές ομάδες που έδειχναν τις ώρες της νύχτας για δύο χιλιάδες χρόνια, και μια θρησκεία στην οποία περιοχές του ουρανού ανήκαν σε συγκεκριμένους θεούς και πνεύματα. Η Ελλάδα παρείχε τη γεωμετρία και τη φιλοσοφία: ένα σφαιρικό σύμπαν με τη Γη στο κέντρο του, το στωικό δόγμα της συμπάθειας που συνέδεε τον ουρανό και τη γη σε ένα ζωντανό σώμα, και τη συνήθεια της εξήγησης του γιατί ένα πράγμα λειτουργεί. Η Αλεξάνδρεια, με τη βιβλιοθήκη της και τη μεικτή ελληνοαιγυπτιακή τάξη λογίων, ήταν ο τόπος όπου συναντήθηκαν οι τρεις. Ο μηχανισμός των Αντικυθήρων, ένας υπολογιστής με γρανάζια του δεύτερου ή πρώτου αιώνα π.Χ. που παρακολουθούσε τον ζωδιακό κύκλο, τη Σελήνη και τις εκλείψεις, δείχνει το επίπεδο αστρονομικού υπολογισμού που μπορούσε ήδη να φτάσει αυτός ο κόσμος.

Βιβλία υπό αρχαία ονόματα

Το σύστημα εμφανίζεται στις πηγές ήδη πλήρες και σφιχτά αλληλένδετο, γεγονός που οδηγεί τους περισσότερους ιστορικούς να πιστεύουν ότι σχεδιάστηκε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, από έναν κύκλο λογίων που εργάζονταν μέσα ή κοντά στους αιγυπτιακούς ναούς, μάλλον, παρά ότι αναπτύχθηκε από τη λαϊκή πρακτική. Τα ιδρυτικά του κείμενα γράφτηκαν κάτω από δανεικά ονόματα. Τα σημαντικότερα αποδίδονταν στον Νεχεψώ, έναν βασιλιά της δυναστείας των Σαϊτών που συχνά ταυτίζεται με τον Νεχώ Β', και στον Πετόσιρι, έναν διάσημο ιερέα της Ερμούπολης από τον τέταρτο αιώνα π.Χ. Τα εγχειρίδιά τους, γραμμένα σε σκόπιμα δύσκολους στίχους, έχουν χαθεί, αλλά μεταγενέστεροι συγγραφείς τους παραθέτουν για τις εκλείψεις, τη διάρκεια της ζωής και τον Κλήρο της Τύχης, και η μελέτη του Stephan Heilen για το ωροσκόπιο του Αδριανού, Hadriani genitura, ανακατασκευάζει πόσο μεγάλο μέρος της μεταγενέστερης παράδοσης βασιζόταν σε αυτούς. Ένα δεύτερο σώμα τεχνικών κειμένων κυκλοφορούσε υπό το όνομα του Ερμή του Τρισμέγιστου, του ελληνικού Ερμή συγχωνευμένου με τον αιγυπτιακό Θωθ. Αυτά τα αστρολογικά Ερμητικά κείμενα, διακριτά από το φιλοσοφικό Corpus Hermeticum, περιελάμβαναν τον Πανάρετο για επτά κλήρους, έργα αστρολογικής ιατρικής και πρώιμες αναφορές στους δώδεκα τόπους. Άλλα πρώιμα ονόματα περιλαμβάνουν τον Ασκληπιό, τον Κριτόδημο, του οποίου η χαμένη «Όρασις» αφορούσε τη διάρκεια της ζωής, και τον Σεραπίωνα τον Αλεξανδρέα, έναν πρώιμο συγγραφέα για την επιλογή ευνοϊκών στιγμών.

Ο δείκτης της ώρας

Ο ελληνικός όρος ωροσκόπος σημαίνει αυτός που δείχνει την ώρα, και η λέξη ωροσκόπιο προέρχεται από αυτόν. Είναι η ακριβής μοίρα του ζωδιακού κύκλου που διασχίζει τον ανατολικό ορίζοντα σε μια δεδομένη ώρα και τόπο. Επειδή τα ζώδια χρειάζονται διαφορετικό χρόνο για να ανατείλουν σε διαφορετικά γεωγραφικά πλάτη, οι αστρολόγοι το υπολόγιζαν από πίνακες χρόνων ανατολής, τις αναφορές, υπολογισμένους για κάθε κλίμα του γνωστού κόσμου. Ο ουρανός περιστρέφεται μία φορά την ημέρα, οπότε ο Ωροσκόπος αλλάζει κατά περίπου μία μοίρα κάθε τέσσερα λεπτά, και δύο άνθρωποι που γεννήθηκαν την ίδια ημέρα στην ίδια πόλη μπορούν να έχουν διαφορετικούς χάρτες. Αυτή είναι η εννοιολογική αλλαγή. Η αστρολογία των οιωνών περίμενε σπάνια γεγονότα στον ουρανό· η ωροσκοπική αστρολογία σταμάτησε την κανονική περιστροφή του ουρανού σε μία στιγμή και σε έναν τόπο. Ο Ωροσκόπος αντιπροσώπευε τον γεννηθέντα, δηλαδή το σώμα, τη ζωτικότητα και τον χαρακτήρα, και έγινε το σημείο εκκίνησης από το οποίο υπολογιζόταν καθετί άλλο στον χάρτη.

Οι δώδεκα τόποι

Από τον Ωροσκόπο ο χάρτης χωριζόταν σε τόπους (στα ελληνικά topoi), γνωστούς σήμερα ως οίκους. Σε αντίθεση με τα ζώδια, τα οποία περιστρέφονται στον ουρανό, οι τόποι είναι σταθεροί στον τοπικό ορίζοντα και μεσημβρινό. Στην παλαιότερη σωζόμενη πρακτική, κάθε τόπος ήταν ένα ολόκληρο ζώδιο: το ανατέλλον ζώδιο ήταν ο πρώτος τόπος, το επόμενο ζώδιο ο δεύτερος, και ούτω καθεξής γύρω από τον ζωδιακό κύκλο. Ένα παλαιότερο σχήμα οκτώ τόπων, το οκτώτοπον, διασώζεται στα Astronomica του Μανίλιου και στον Φιρμίκο Ματέρνο, ο οποίος το αποδίδει στον Ασκληπιό· οι οκτώ τόποι του κάλυπταν τη ζωή, τα αποκτήματα, τα αδέρφια, τους γονείς, τα παιδιά, την ασθένεια, τον γάμο και τον θάνατο. Το σύστημα των δώδεκα τόπων, το δωδεκάτροπον, που σχετίζεται με τον Ερμή, το εκτόπισε και έγινε το πρότυπο για κάθε μεταγενέστερη παράδοση. Τα ελληνικά ονόματα των δώδεκα δείχνουν πώς γίνονταν κατανοητοί:

• Πρώτος, ο Οίαξ (Τιμόνι) ή Ωροσκόπος: ζωή, σώμα, χαρακτήρας. Ο Ερμής χαίρεται εδώ.
• Δεύτερος, η Πύλη του Άδη: μέσα διαβίωσης και αποκτήματα.
• Τρίτος, η Θεά: αδέρφια, σύντομα ταξίδια. Η Σελήνη χαίρεται εδώ.
• Τέταρτος, το Υπόγειον (Υπόγειο Κέντρο): γονείς, γη, θεμέλια, το τέλος της ζωής.
• Πέμπτος, η Αγαθή Τύχη: παιδιά, ευχαρίστηση. Η Αφροδίτη χαίρεται εδώ.
• Έκτος, η Κακή Τύχη: ασθένεια, τραυματισμός, υπηρέτες. Ο Άρης χαίρεται εδώ.
• Έβδομος, το Δύνον (Δύση): γάμος, συνεργάτες, φανεροί αντίπαλοι.
• Όγδοος, ο Επικαταφερόμενος (Αργός Τόπος): θάνατος, κληρονομιά.
• Ένατος, ο Θεός: θρησκεία, ταξίδια στο εξωτερικό, μαντεία. Ο Ήλιος χαίρεται εδώ.
• Δέκατος, το Μεσουράνημα: δράση, επάγγελμα, φήμη.
• Ενδέκατος, ο Αγαθός Δαίμων: φίλοι, σύμμαχοι, ελπίδες. Ο Δίας χαίρεται εδώ.
• Δωδέκατος, ο Κακός Δαίμων: υποφέρειν, εγκλεισμός, κρυφοί εχθροί. Ο Κρόνος χαίρεται εδώ.

Γιατί οι τόποι σημαίνουν ό,τι σημαίνουν

Δύο ιδέες εξηγούν τις περισσότερες από αυτές τις έννοιες. Η πρώτη είναι το σχήμα των πλανητικών χαρών, στο οποίο καθένας από τους επτά πλανήτες χαίρεται σε έναν τόπο. Ο Ήλιος, ο Δίας και ο Κρόνος, οι ημερήσιοι πλανήτες, χαίρονται πάνω από τον ορίζοντα· η Σελήνη, η Αφροδίτη και ο Άρης, οι νυχτερινοί πλανήτες, χαίρονται κάτω από αυτόν· ο Ερμής, που ανήκει και στους δύο, χαίρεται πάνω στον ορίζοντα στον πρώτο τόπο. Οι ευεργέτες Δίας και Αφροδίτη καταλαμβάνουν τους τόπους του Αγαθού Δαίμονος και της Αγαθής Τύχης, και οι κακοποιοί Κρόνος και Άρης τον Κακό Δαίμονα και την Κακή Τύχη. Ο διαχωρισμός σε ημερήσια και νυχτερινή ομάδα, που ονομάζεται αίρεση (sect), ήταν από μόνος του ένα βασικό δόγμα: σε έναν ημερήσιο χάρτη ο Ήλιος ηγείται, ο Δίας είναι στο μέγιστο της βοήθειάς του και ο Κρόνος μετριάζεται· σε έναν νυχτερινό χάρτη η Σελήνη ηγείται, η Αφροδίτη είναι στα καλύτερά της και ο Άρης μετριάζεται. Οι σύγχρονοι αστρολόγοι, κυρίως ο Chris Brennan, δουλεύοντας από τις μεταφράσεις του Project Hindsight, υποστήριξαν ότι οι χαρές είναι το κλειδί για ολόκληρο το σύστημα των οίκων.

Η δεύτερη ιδέα είναι η αποστροφή. Στην ελληνιστική γεωμετρία οι πλανήτες βλέπουν ο ένας τον άλλον μόνο μέσα από τις γωνίες μιας αναγνωρισμένης όψης. Μετρώντας από το ανατέλλον ζώδιο, το δεύτερο, έκτο, όγδοο και δωδέκατο ζώδιο δεν σχηματίζουν καμία τέτοια γωνία, επομένως δεν μπορούν να δουν καθόλου τον Ωροσκόπο. Αποκομμένοι από τον τόπο του σώματος και της ζωής, έγιναν οι δύσκολοι τόποι: τα προς το ζην που έρχονται και φεύγουν, η ασθένεια, ο θάνατος και τα κρυφά προβλήματα.

Το Thema Mundi και οι όψεις

Το Thema Mundi, ο χάρτης του κόσμου, είναι ένα μυθικό ωροσκόπιο της δημιουργίας που χρησιμοποιείται ως διδακτικό μοντέλο. Δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε συμβεί στον ουρανό, αφού τοποθετεί την Αφροδίτη δύο ζώδια μακριά από τον Ήλιο, πιο μακριά από όσο απομακρύνεται ποτέ. Ο Καρκίνος ανατέλλει με τη Σελήνη μέσα του, ο Ήλιος είναι στον Λέοντα, και οι υπόλοιποι πλανήτες ακολουθούν κατά σειρά ταχύτητας στα δικά τους ζώδια: ο Ερμής στην Παρθένο, η Αφροδίτη στον Ζυγό, ο Άρης στον Σκορπιό, ο Δίας στον Τοξότη και ο Κρόνος στον Αιγόκερω. Μετρώντας προς τα έξω από τα δύο φώτα, κάθε πλανήτης καταλαμβάνει και το αντίστοιχο ζώδιο στην άλλη πλευρά, κάτι που δίνει το πλήρες σχήμα των κυριαρχιών (κατοικιών). Το ίδιο διάγραμμα δίνει στις όψεις τον χαρακτήρα τους, επειδή κάθε γωνία από το ζώδιο του Ήλιου προσγειώνεται στο ζώδιο ενός συγκεκριμένου πλανήτη:

• Εξάγωνο, 60°: το ζώδιο της Αφροδίτης. Φιλικό και ήπια βοηθητικό.
• Τετράγωνο, 90°: το ζώδιο του Άρη. Ένταση, σύγκρουση, δράση.
• Τρίγωνο, 120°: το ζώδιο του Δία. Εύκολο και έντονα υποστηρικτικό.
• Αντίθεση, 180°: το ζώδιο του Κρόνου. Αντιπαράθεση και εμπόδιο.

Μετρώντας από τη Σελήνη στον Καρκίνο το μοτίβο επαναλαμβάνεται προς την άλλη κατεύθυνση. Η γεωμετρία έγινε λεξιλόγιο: μια απόσταση στον κύκλο έφερε πλέον ένα νόημα.

Τύχη και Δαίμων (Πνεύμα)

Οι κλήροι (kleroi στα ελληνικά και αργότερα γνωστοί στα λατινικά ως Αραβικοί Κλήροι) είναι υπολογισμένα σημεία. Ο αστρολόγος μετρά το τόξο μεταξύ δύο πλανητών και προβάλλει το ίδιο τόξο από τον Ωροσκόπο, παράγοντας ένα ευαίσθητο σημείο για ένα μεμονωμένο θέμα, όπως ο γάμος, τα παιδιά ή η ανάγκη. Οι δύο πιο σημαντικοί κλήροι λαμβάνουν το τόξο μεταξύ του Ήλιου και της Σελήνης. Ο Κλήρος της Τύχης, που μετράται από τον Ήλιο προς τη Σελήνη σε έναν ημερήσιο χάρτη και αντιστρέφεται τη νύχτα, είναι σεληνιακού χαρακτήρα και μιλά για το σώμα, την υγεία, τον πλούτο και ό,τι συμβαίνει σε ένα άτομο απρόσκλητα. Ο Κλήρος του Δαίμονος είναι η κατοπτρική του εικόνα, ηλιακού χαρακτήρα, και μιλά για το μυαλό, τις προθέσεις, τη δράση και το επάγγελμα. Ο συνδυασμός αντικατοπτρίζει δύο ισχυρές λατρείες στην ελληνιστική Αλεξάνδρεια: την Τύχη (Tyche), τη θεά της τύχης που απεικονίζεται με ένα πηδάλιο και ένα κέρας της Αμάλθειας, η οποία ανύψωνε και κατέστρεφε ανεξάρτητα από την αξία, και τον Αγαθό Δαίμονα (Agathos Daimon), το καλό πνεύμα της καθοδήγησης και της πρόνοιας.

Χρονομετρώντας μια ζωή

Οι ελληνιστικοί αστρολόγοι δεν διάβαζαν έναν χάρτη ως μια ακίνητη εικόνα. Οι τεχνικές των χρονοκρατόρων (time-lords) παρέδιδαν την εξουσία του από τον έναν πλανήτη στον άλλον κατά τη διάρκεια μιας ζωής. Στις ετήσιες προφεκτιόνες ο Ωροσκόπος προχωρά ένα ζώδιο κάθε χρόνο, και ο κυβερνήτης του ζωδίου στο οποίο φτάνει γίνεται κύριος εκείνου του έτους και χρωματίζει τα γεγονότα του. Στη ζωδιακή άφεση, γνωστή από τον Ουέττιο Ουάλη, οι Κλήροι της Τύχης και του Δαίμονος αφήνονται ελεύθεροι να κινηθούν μέσα από τα ζώδια σε περιόδους που ορίζονται από τους πλανητικούς κυβερνήτες: οι περίοδοι από την Τύχη μιλούν για το σώμα και τις υλικές συνθήκες, οι περίοδοι από τον Δαίμονα για την καριέρα και τη σκόπιμη δράση. Άλλες μέθοδοι χώριζαν μια ζωή σε δεκαετίες (δεκαετηρίδες) ή υπολόγιζαν την αναμενόμενη διάρκειά της, ένα θέμα που εξετάστηκε εκτενώς από τον Κριτόδημο και στο υλικό του Νεχεψώ-Πετόσιρι. Αυτές οι τεχνικές προϋποθέτουν ότι ακόμη και οι στροφές της τύχης ακολουθούν μια μετρήσιμη τάξη.

Τέσσερις κλάδοι

Μόλις δημιουργήθηκε ο χάρτης, χρησιμοποιήθηκε για διάφορους σκοπούς. Η κοσμική αστρολογία, ο παλαιότερος κλάδος, εφάρμοσε τις νέες τεχνικές σε πόλεις, χώρες, εκλείψεις και στον καιρό. Η γενεθλιαλογία, η μελέτη των γενέσεων, έγινε το κέντρο της παράδοσης. Η καταρχική αστρολογία (καταρχαί) έκρινε τον χάρτη μιας αρχής, τη στιγμή που ξεκινά ένα ταξίδι, ένας γάμος ή ένα κτίριο, και επέλεγε καλές στιγμές εκ των προτέρων, η τέχνη που σήμερα ονομάζεται αστρολογία των επιλογών. Από αυτήν προήλθαν οι ερωτήσεις, χάρτες που καταστρώνονται για τη στιγμή που τίθεται μια ερώτηση στον αστρολόγο, τις οποίες οι μεσαιωνικοί και πρώιμοι νεότεροι αστρολόγοι εξέλιξαν στην ωριαία αστρολογία. Το ποίημα του Δωρόθεου του Σιδώνιου καλύπτει τόσο τις γενέσεις όσο και τις καταρχές, και μέσω της αραβικής του μετάφρασης έγινε μία από τις κύριες πηγές της μεσαιωνικής πρακτικής.

Η μοίρα και οι φιλόσοφοι

Η αστρολογία σε αυτήν την περίοδο ήταν συνδεδεμένη με τη φιλοσοφική συζήτηση για τη μοίρα, την ειμαρμένη. Οι Στωικοί έβλεπαν το σύμπαν ως μια ενιαία αλυσίδα αιτιών που διευθυνόταν από μια ορθολογική θεϊκή αρχή, τον λόγο. Για να κρατήσει χώρο για την ηθική ευθύνη, ο Χρύσιππος χρησιμοποίησε την εικόνα ενός κυλίνδρου που σπρώχνεται σε μια πλαγιά: η ώθηση έρχεται από έξω, αλλά η κύλιση προέρχεται από το ίδιο το σχήμα του κυλίνδρου. Διαβασμένος αστρολογικά, ο χάρτης δείχνει την ώθηση και ο χαρακτήρας του γεννηθέντος δείχνει πώς αυτή λαμβάνεται. Ο σκοπός της μελέτης του δεν ήταν να ξεφύγει κανείς από τη μοίρα, αλλά να την αντιμετωπίσει ήρεμα και να ζήσει σε συμφωνία με αυτήν, αυτό που οι Στωικοί ονόμαζαν μια ομαλή ροή της ζωής (εύροια βίου). Τα Astronomica του Μανίλιου είναι ένα στωικό ποίημα ακριβώς σε αυτό το πνεύμα.

Πλατωνικοί, Ερμητικοί και Γνωστικοί συγγραφείς τοποθέτησαν τον χάρτη μέσα σε μια αφήγηση για την ψυχή. Η ψυχή κατέβαινε από τη σφαίρα των απλανών αστέρων μέσα από τις επτά πλανητικές σφαίρες, παίρνοντας μια ιδιότητα ή ένα βάρος σε καθεμία, και θα τα επέστρεφε κατά την άνοδό της. Ο Ποιμάνδρης, η πρώτη πραγματεία του Corpus Hermeticum, περιγράφει αυτήν την άνοδο. Οι γνωστικές ομάδες υιοθέτησαν την πιο ζοφερή άποψη: οι πλανήτες ήταν δεσμοφύλακες, άρχοντες μιας ελαττωματικής δημιουργίας, και η γνώση των λειτουργιών τους είχε σημασία μόνο ως διέξοδος. Τα ευρύτερα ερμητικά γραπτά ήταν πιο ελπιδοφόρα, αποκαλώντας το τακτοποιημένο σύμπαν έναν δεύτερο θεό, του οποίου τις κινήσεις μπορούσε να μάθει να κατανοεί ο νους.

Τι δείχνουν οι πάπυροι

Τα μεγάλα εγχειρίδια, η Τετράβιβλος του Πτολεμαίου, η Ανθολογία του Ουάλη, το ποίημα του Δωρόθεου και η Mathesis του Φιρμίκου, δίνουν τους κανόνες. Η καθημερινή πρακτική σώζεται σε παπύρους. Οι σωροί σκουπιδιών της Οξυρρύγχου και άλλων αιγυπτιακών τοποθεσιών έχουν αποδώσει αυθεντικά ωροσκόπια στα ελληνικά, μερικά στα δημώδη, που χρονολογούνται από τον πρώτο αιώνα π.Χ. έως τον πέμπτο αιώνα μ.Χ.· οι Otto Neugebauer και H. B. van Hoesen τα συγκέντρωσαν στο έργο «Greek Horoscopes» το 1959. Τα περισσότερα είναι φύλλα υπολογισμού: μια ημερομηνία γέννησης, το ανατέλλον ζώδιο, ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες ανά ζώδιο και μοίρα. Σχεδόν κανένα δεν περιέχει ερμηνεία. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι οι αστρολόγοι κατέγραφαν την αριθμητική και έδιναν την ερμηνεία προφορικά.

Η ανάκτηση των κειμένων

Η θεωρία ήρθε ξανά στο φως μέσα από δύο μακροχρόνια έργα. Από το 1898 έως το 1953 Ευρωπαίοι μελετητές κατέγραψαν τα ελληνικά αστρολογικά χειρόγραφα στις βιβλιοθήκες της Ευρώπης και δημοσίευσαν αποσπάσματα από αυτά στους δώδεκα τόμους του Catalogus Codicum Astrologorum Graecorum (CCAG), διασώζοντας θραύσματα του Νεχεψώ, του Πετόσιρι, του Ερμή και μεταγενέστερων συμπιλητών, όπως του Ρητόριου της Αιγύπτου, του οποίου η Επιτομή σηματοδοτεί το τέλος της κλασικής φάσης. Το 1993 το Project Hindsight ξεκίνησε τη μετάφραση των Ελλήνων και Λατίνων συγγραφέων στα αγγλικά, και οι οίκοι ολόκληρων ζωδίων, η αίρεση, οι κλήροι και οι τεχνικές των χρονοκρατόρων επέστρεψαν στην ενεργή αστρολογία μετά από αιώνες παραμέλησης.

Ο δρόμος προς την Ινδία

Η μετάδοση με τη μεγαλύτερη διάρκεια έγινε προς τα ανατολικά. Ένα ελληνικό αστρολογικό κείμενο από την Αίγυπτο έφτασε στη δυτική Ινδία μέσω των εμπορικών δρόμων της Ερυθράς Θάλασσας και μεταφράστηκε στα σανσκριτικά τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. στην αυλή των Δυτικών Κσατράπα· ο Sphujidhvaja το μετέγραψε αργότερα ως ένα μακροσκελές έμμετρο ποίημα, την Yavanajataka, την Ωροσκοπία των Ελλήνων. Έφερε τον Ωροσκόπο (lagna, από μια ελληνική ρίζα), τους δώδεκα τόπους και τους δεκανούς (drekkana) στην ινδική μάθηση. Ο David Pingree, που επιμελήθηκε το κείμενο, χρονολόγησε τη μετάφραση το 149/150 μ.Χ. και την έμμετρη εκδοχή το 269/270 μ.Χ., και διάβασε την ανταλλαγή ως ρέουσα προς μία κατεύθυνση· μεταγενέστερες μελέτες έχουν αμφισβητήσει τόσο τις χρονολογίες όσο και αυτήν τη μονόδρομη εικόνα. Οι Ινδοί αστρονόμοι ένωσαν το ελληνικό πλαίσιο με τους δικούς τους σεληνιακούς οίκους, τα nakshatra, και με το δόγμα του κάρμα, και το αποτέλεσμα, η Jyotisha, έχει διατηρήσει πολλές ελληνιστικές τεχνικές σε συνεχή χρήση μέχρι σήμερα.

Πώς να διαβάσετε αυτήν την ενότητα

Οι κάρτες παραπάνω αναλύουν τον ελληνιστικό χάρτη κομμάτι-κομμάτι, από τον Ωροσκόπο και τους δώδεκα τόπους μέχρι τους κλήρους, τους χρονοκράτορες και τον δρόμο προς την Ινδία, και τα πρόσωπα παρακάτω κατονομάζουν τους συγγραφείς που κατέγραψαν το σύστημα και τους μελετητές που το ανέκτησαν. Διαβάστε την παράλληλα με τις σελίδες της Βαβυλώνας και της Αιγύπτου για το τι προηγήθηκε, και παράλληλα με τις σελίδες για τους οίκους, τις όψεις και τον Κλήρο της Τύχης για το πώς χρησιμοποιούνται οι ίδιες ιδέες σήμερα. Η ελληνιστική αστρολογία και η ιστορία της είναι διαθέσιμες στις πενήντα δύο γλώσσες του οικοσυστήματος της Tarot Academy.