Raidho

Ang hugis

Isang patayong guhit na may saradong tatsulok na ulo at isang bintiing sumisipa palabas mula sa gitna. Isa ito sa mas komplikadong anyo sa hilera at isa sa pinakamalinaw: tuwiran itong tumutugma sa Latin na R, na bahagi ng dahilan kung bakit may mga sumusuporta pa rin sa argumentong Latin ang pinagmulan.

Dahil sa binti ay madaling maiiba ito sa Wunjo (ᚹ), na may parehong saradong ulo ngunit walang binti. Sa mga gasgas na inskripsiyon ay iyon lamang madalas ang naghihiwalay sa kanila.

Ang pangalan

Proto-Germanic na raidō, isang pagsakay o paglalakbay, mula sa ugat na nagbigay ng modernong Ingles na ride. Ang rad sa Lumang Ingles ang tuwirang inapo at nagbunga ng dalawang modernong salitang malayo na ang inilayo sa isa't isa: road, ang sinasakyan mo, at raid, isang pagsakay na ginawa laban sa isang tao. Ang reið sa Lumang Norse ay sumasaklaw sa pagsakay at pati sa isang karwahe o karo.

Mas mahalaga ang kahulugang karwahe kaysa sa nakikita. May matibay na pinatunayang tradisyon ng karwahe ang relihiyong Germanic, mula sa salaysay ni Tacitus tungkol kay Nerthus na dinadala sa isang natatakpang kariton sa kanayunan hanggang sa karwahe ng Oseberg sa libingang barko sa Norway. Panrelihiyong paggalaw ang paggalaw ng prusisyon, at doon nagmula ang modernong pagbasa sa Raidho bilang panritwal na kaayusan.

May simpatiya ang mga tula sa kabayo

Ang lahat ng tatlong saknong ay tungkol sa pagsakay, na siyang dahilan kung bakit isa ang Raidho sa mas magkakatugmang rune sa korpus. Mas kawili-wili ang aktuwal nilang sinasabi kaysa sa ipinahihiwatig ng pagkakasundong iyon.

Nagtatayo ng kabaligtaran ang tulang Lumang Ingles: madali ang pagsakay para sa mandirigmang nakaupo sa loob ng bahay at pinag-uusapan ito, at mahirap para sa taong talagang nasa isang malakas na kabayo at tumatawid sa mga landas na milya-milya ang haba. Isa itong saknong tungkol sa agwat sa pagitan ng paglalarawan ng isang paglalakbay at ng paggawa nito.

Mas tahasan ang tulang Norway at kinakampihan nito ang kabayo. Sinasabing ang pagsakay ang pinakamasama para sa mga kabayo. Saka, sa karaniwang walang kaugnayang ikalawang linya, pinanday ni Reginn ang pinakamainam na espada.

Hawak ng tulang Iceland ang lahat ng iyon sa tatlong kenning: isang mapalad na pagkakaupo, isang mabilis na paglalakbay, at ang pagod ng kabayo. Ginhawa para sa isang panig, bilis bilang bunga, at pagpapagal para sa hayop na gumagawa nito.

Itinuturo ng dalawa sa tatlong tula na may ibang nagdadala sa iyo. Iyan ang bahaging karaniwang iniiwan ng mga modernong aklat ng rune sa isang rune na ipinapaliwanag nilang paglalakbay at pagsulong.

Sa mga inskripsiyon

Bilang titik na r ay napakakaraniwan nito. May tiyak din itong gawaing pang-istruktura: ang mga hulaping -az at -iz ng mga nominatibo sa Proto-Norse ay madalas na may kasamang tunog na r matapos ang pagbabago sa tunog na gumawa sa pangwakas na z na maging ʀ, kaya nagkakatabi nang ponetiko ang Algiz (ᛉ) at ang Raidho sa mas huling script.

Dala ng titulong erilaz, na natagpuan sa batong Järsberg at sa iba pang bagay at karaniwang naiintindihan bilang isang dalubhasa sa rune o taong may awtoridad na umukit, ang rune na ito. Gayundin ang runo sa batong Einang sa pariralang ek goðagastiz runo faihido, "Ako, si Godguest, ang sumulat ng inskripsiyong runik na ito".

Sa pagbasa, patayo

Ang Raidho ay paggalaw na may ruta. Hindi ang pasyang umalis, at hindi ang pagdating, kundi ang bahaging nasa pagitan kung saan isinasagawa na ang isang bagay at may hugis na ito.

Ang literal na paglalakbay ang halatang pagbasa at madalas ito ang tama. Higit pa roon, sinasaklaw nito ang proseso: isang proyektong dumadaan sa mga yugto nito, isang negosasyong may pamamaraan, anumang bagay kung saan kasinghalaga ng mga hakbang ang pagkakasunod-sunod ng mga ito. Nagmula sa kahulugang karwahe ang modernong pagbasa sa Raidho bilang tamang pagkakasunod-sunod at maging bilang ritwal, at makatuwirang pagpapalawig ito.

Itinatanong din nito kung sino ang sumasakay. Sa pangkalahatan ay nangangahulugan ang patayong Raidho na hawak ng nagpapabasa ang renda. Iyan ang pagkakaibang pinakakapaki-pakinabang na iginuguhit nito sa isang latag, at inihanda ito ng mga tula: hindi pareho ang pagkakaupo sa kabayo at ang pagiging kabayo.

Sa pagbasa, baligtad

Malinis na nababaligtad ang Raidho.

Kapag baligtad ay sinasaklaw nito ang halatang mga kabiguan ng isang paglalakbay: pagkaantala, pagkagambala, isang rutang lumalabas na mali, transportasyong hindi dumarating. Sinasaklaw din nito ang ritmong sumama, na sa praktika ay nangangahulugang rutinang tumigil nang maglingkod sa anuman, proseso para lamang sa sarili nito, isang pamamaraang wala nang nakaaalala ng layunin.

Ang mas matalas na baligtad na pagbasa ay ang pagkawala ng renda. Ang pagiging dala sa halip na pagsakay: tinatangay ng iskedyul ng iba, o, sa salita ng tulang Norway, ang pagkatuklas na ikaw ang kabayo.

Mga modernong esoterikong layer

Ang oak, ang elementong hangin at ang mga pagpapatungkol sa diyos sa itaas ay nagmula sa muling pagbuhay noong ikadalawampung siglo, pangunahin nina Thorsson at Aswynn. Walang sangguniang mula sa Gitnang Panahon ang nagtatalaga ng mga pagkakatugma sa rune na ito o sa alinmang rune.

Ang pagbasa sa Raidho bilang kosmikong kaayusan o bilang gulong ng taon ay moderno at nakasalig sa kahulugang karwahe kasama ang malaking dami ng ekstrapolasyon. Magkakatugma ito at kapaki-pakinabang sa praktika; hindi ito minana.

Naglalaman ang hilerang Armanen ni Guido von List ng isang Rit sa posisyong ito na may sarili niyang inimbentong kahulugan, na kalaunan ay sinipsip ng simbolohiyang Völkisch at Nazi. Wala itong batayang epigrapiko.

Kasama ng ibang mga rune

Ang Raidho kasama ang Ehwaz (ᛖ) ay ang kabayo at ang pagsakay nang magkasama, at karaniwang nangangahulugang isang pagtutulungan ang naglalakbay at hindi isang tao lamang.

Ang Raidho kasama ang Ansuz (ᚨ) ay balitang dumarating kasabay ng paggalaw, o payo tungkol sa isang ruta.

Pinipigil ng Raidho kasama ang Isa (ᛁ) o Naudhiz (ᚾ) ang paglalakbay. Ito ang pinakatuwirang pagbasa ng pagkaantala sa hilera.

Ginagawang siklo ng Raidho kasama ang Jera (ᛃ) ang paggalaw: panapanahon ang paglalakbay at babalik ito.

Ang Raidho kasama ang Othala (ᛟ) ay ang pag-alis o ang pagbabalik, paggalaw na sinusukat laban sa lugar na kinabibilangan mo. Ibang-iba ang basa nito depende sa direksyong ipinahihiwatig ng latag.