Modernong Kanluraning astrolohiya

Ano ang modernong Kanluraning astrolohiya

Sakop ng pariralang ito ang astrolohiyang umusbong sa Europa at sa mga Amerika matapos mawala ang sining na ito sa mga unibersidad, simula noong ika-labimpitong siglo hanggang sa kasalukuyan. Hindi ito iisang sistema kundi isang pamilya ng mga paaralan na parehong gumagamit ng tropical zodiac, isang house division at parehong nakikitang mga planeta. Matapos iyon, hindi na sila nagkakasundo sa halos lahat: kung pinamamahalaan ba ng panlabas na mga planeta ang mga zodiac sign, kung ang aspects ay anggulo o wave numbers, kung naglalarawan ba ng mga kaganapan o ng psyche ang isang tsart, at kung ang medieval rulebook ay kawalan o isang kalayaan. Makikita sa ibaba ang mapa ng mga paaralang ito sa pagkakasunod-sunod kung kailan sila lumitaw.

Ang huling siglo ng lumang sining

Nagsilbing tulay ang Christian Astrology ni William Lilly, na inilimbag sa London noong 1647. Ito ang unang buong aklat ng sining sa Ingles, at nagturo ito sa pamamagitan ng pamamaraang may ibinibigay na mga halimbawa. Ginabayan nito ang mga mambabasa sa mga kaso mula mismo sa mga aklat ng konsultasyon ni Lilly: isang ninakaw na isda, isang nawawalang asawa, ang kinalabasan ng isang pagkubkob. Dalawang kasanayan ang malinaw na lumitaw mula rito. Sinasagot ng Horary ang isang tiyak na tanong gamit ang tsart ng oras kung kailan ito itinanong. Baligtad naman ang ginagawa ng Electional, dahil pumipili ito ng oras upang simulan ang isang bagay.

Sa France, inilaan ni Jean-Baptiste Morin ang ilang dekada sa pagsulat ng Astrologia Gallica, inilimbag noong 1661 matapos ang kanyang kamatayan, kung saan ipinagtanggol niya ang buong sistema laban sa mga kritiko nito. Sa Italy, binuo ng mongheng Olivetan na si Placidus de Titis ang isang paraan ng house division batay sa oras na aabutin para tumaas ang isang digri. Dalawang siglo pagkatapos nito, ang kanyang paraan ang naging karaniwang setting sa karamihan ng mga Western software. Paglipas ng isang henerasyon matapos ang tatlong taong ito, napatalsik ang astrolohiya mula sa mga unibersidad at almanac, kaya inilagi nito ang ikalabing-walong siglo bilang simpleng kaugalian ng nakararami.

Tatlong bagong planeta

Ang lumang sining ay ginawa para sa kalangitan na may pitong gumagalaw na planeta. Nakabatay ang bawat tuntunin sa rulership, sect at dignity sa bilang na iyon. Ngunit nagbago ang mga natuklasan. Natuklasan ang Uranus noong 1781, Neptune noong 1846, at Pluto noong 1930. Binasa ng mga astrologo ang bawat pagdating bilang palatandaan ng kanilang panahon, kung saan iniugnay ang Uranus sa rebolusyon at kuryente, Neptune sa potograpiya, pampamanhid at espirituwalismo, at Pluto sa atomo at kilusang masa. Binigyan ng ikalawang ruler ang Aquarius, Pisces at Scorpio sa pamamagitan ng pagtatalaga sa tatlong ito, na bumasag sa balanse ng klassikal na sistema. Ang mismong desisyong iyon ang nag-ugat sa halos lahat ng pagtatalo sa pagitan ng moderno at tradisyonal na practitioners ngayon.

Ang paglipat sa Theosophical

Muling inilimbag ang astrolohiya sa Britain sa pamamagitan ng Theosophical Society. Sumali si Alan Leo, na ipinanganak bilang William Frederick Allan, noong 1890 at ginugol ang buong buhay sa pag-iiba ng sining palayo sa paghula ng kaganapan upang mag-focus sa pagkatao. Dito itinuturo na karma at reinkarnasyon ang dahilan kung bakit ganito ang takbo ng isang tsart. Nagtayo siya ng mail-order business para sa mga pinasimpleng readings, itinatag ang magasing Modern Astrology, at nagsulat ng mga aklat na nagsilbing pamantayan para sa mga sumunod na henerasyon. Idinemanda rin siya ng dalawang beses dahil sa fortune telling. Matapos ang kanyang ikalawang kaso noong 1917, ibinaling niya ang kanyang istilo ng pananalita mula sa paghula papunta sa pagtukoy ng mga tendensya, na humubog kung paano sumulat ang mga Kanluraning astrologo hanggang ngayon.

Ang Araw sa pahayagan

Noong Agosto 1930, hiningi ng Sunday Express kay R. H. Naylor na sumulat tungkol sa bagong panganak na si Princess Margaret. Dagsa ang sumulat na mga mambabasa, humingi pa ang pahayagan ng mga karagdagang isyu, at sa loob ng ilang taon naging pang-araw-araw na bahagi ito ng pahayagan sa Ingles. Isa lang ang hinihingi ng format na ito: dapat gumana ito batay sa araw ng kapanganakan lamang. Kaya binawasan nito ang tsart hanggang sa nag-iisang zodiac sign kung nasaan ang Araw. Sun-sign astrology ang tanging bahagi ng larangan na mas pamilyar sa nakararami, at ito rin ang bahaging patuloy na nilalayuan ng mga nagtatrabahong astrologo. Hindi ito maituturing na isang paaralan, kundi higit na format sa paghahatid, gayunpaman, binago nito kung sino talaga ang pinaglalaanan ng astrolohiya.

Ang German dials

Sa pagitan ng mga digmaan, dalawang paaralan mula Germany ang muling bumuo ng tsart. Isinantabi ng isang tagasukat mula Hamburg, na si Alfred Witte, ang klasikal na aspects kapalit ng midpoints, ang pinakasensitibong kalagitnaan sa pagitan ng dalawang planeta, na binabasa bilang planetary pictures sa isang umiikot na dial. Inimungkahi rin niya ang apat na hypothetical na planeta lampas sa Neptune, bago dinagdagan ito ng apat pa ni Friedrich Sieggrun. Kinikilala ito ng mga nagsasalita ng Ingles bilang Uranian astrology. Nagsanay naman sa pamamaraang Hamburg si Reinhold Ebertin bago ito ibinalik sa mas simple nitong anyo: walang hypothetical na planeta, halos hindi gumagamit ng houses, at may ninety-degree dial na pinagsasama ang conjunction, square, at opposition, kaya mabilis na nakikita ang hard contacts. Tinawag niya itong Cosmobiology. Nananatiling reference dictionary ang inilathala niyang The Combination of Stellar Influences noong 1940 para sa gawain sa midpoint.

Rudhyar, Jung at ang psyche

Bago naging astrologo, isa nang kompositor at pilosopo si Dane Rudhyar, na naging maagang mambabasa ni Jung. Tinatrato ng kanyang The Astrology of Personality noong 1936 ang mga planeta bilang nagpapagana sa personalidad na kasalukuyang binubuo, sa halip na bilang mga panlabas na sanhi. Nakapaloob din doon ang pagtukoy sa eight-phase lunation cycle na ginagamit pa rin ng mga astrologo para sa Buwan. Tinawag ni Rudhyar ang ganitong diskarte bilang humanistic astrology. May dalawang sariling ideya si Jung na lalong nagpalawak dito. Unang ideya ang archetype, na nagbigay sa mga planeta ng espasyo sa sikolohiya. Ikalawa naman ang synchronicity, na hinayaan ang mga astrologo na ihayag ang isang mahalagang pag-uugnay nang hindi inaangking panlabas na dahilan ito. Binigyan ni Liz Greene, isang Jungian analyst at astrologo, ng konkretong porma ang metodolohiyang ito sa pamamagitan ng Saturn: A New Look at an Old Devil noong 1976. Nilalaman nito na isa umanong developmental task ang kinikilalang classical greater malefic. Sinasabing ang The Centre for Psychological Astrology na itinatag niya kasama si Howard Sasportas noong 1983 ang nagturo sa karamihan ng mga kasalukuyang propesyonal sa Britain at America.

Numero, mapa at siklo

Sa parehong dekada rin nagsimulang lumingon sa panukat ang ibang paaralan. Iminungkahi ni John Addey sa kanyang Harmonics in Astrology noong 1976 na mas mainam na basahin ang tsart bilang serye ng alon sa halip na serye ng anggulo. Hatiin ang bilog sa isang numero upang maging conjunctions ang pamilya ng aspects. Kaya quintiles ang ipinapakita ng ikalimang harmonic habang septiles naman sa ikapito. Lumihis sina Cyril Fagan at Donald Bradley sa isyu mismo ng zodiac. Nanindigan sila na hindi sinasadyang nawala ang pagtuon ng Kanluran sa mga konstelasyon. Dahil dito nanatiling karaniwang sidereal setting sa Western software ang ginawa nilang Fagan-Bradley offset. Inilatag din ni Jim Lewis ang mga anggulo ng birth chart sa isang mapa ng mundo noong 1976, kung saan niya ito tinawag na AstroCartoGraphy. Ito ang nagtulak upang gawing hiwalay na sangay ng astrolohiya ang relocation. Inilapat naman sa mga pamilihan ng financial astrology ang pamamaraang mundane, at nagbantay sa siklo nina Jupiter at Saturn, mga ingress at eclipse. Naging pundasyon sa textong ito ang gawa sa pangangalakal ni W. D. Gann, at pag-aaral ni Louise McWhirter noong 1938 sa palitan sa New York.

Mga bagong planeta at matatandang kaluluwa

May dalawang bahaging idinagdag para baguhin ang nilalaman ng isang modernong tsart. Naglathala si Eleanor Bach ng isang ephemeris para kina Ceres, Pallas, Juno at Vesta noong 1973, kaya naisama sa karaniwang pagsasanay ang apat na malalaking asteroid na ito. Binigyan naman ito ng mitolohiya ni Demetra George noong 1986 sa pamamagitan ng kanyang Asteroid Goddesses. Sa kabilang banda, napasama agad ang natuklasang Chiron noong 1977 na umiikot sa pagitan nina Saturn at Uranus bilang pananda ng sugat at kung ano ang matututunan dito. Sa parehong panahon, idinala rin sa mas mataas na antas kaysa sa psyche ang evolutionary astrology. Ayon sa Pluto: The Evolutionary Journey of the Soul ni Jeff Green noong 1985 at ang obra ni Steven Forrest mula sa parehong panahon, inilarawan ang tsart bilang talaan ng mga nakaraang pagpili at layunin sa kasalukuyan. Pinagtuunan nito ng pansin ang Pluto at ang lunar nodes, at ipinagtanggol na kinakatawan ng tsart ang mga sitwasyong haharapin ng tao kaysa sa mga huling desisyon.

Pagsusuri

Naging bahagi ang Modernong Kanluraning astrolohiya ng larangang madalas sinusubok, dahil isinulat ito sa wikang nauunawaan ng istatistika. Nagsagawa ng malalaking pag-aaral sa birth data sina Michel at Francoise Gauquelin noong dekada 1950. Sinasabing ang mga sikat na kampeon sa palakasan ay mas malimit na ipinanganak nang may Mars na kalalagpas lang sa silangang horizon o midheaven. Sumailalim sa ilang pag-uulit ang sinasabing Mars effect kung saan may nakapasa at mayroong hindi, at tumagal ng tatlumpung taon ang debate sa pagpili ng sample. Noong 1985, naglathala si Shawn Carlson sa Nature ng isang double-blind experiment kung saan hindi naging mas mahusay ang mga astrologo kaysa sa swerte kapag pinagtutugma ang mga tsart sa personality profiles. Ngunit, tinuligsa ng mga astrologo ang disenyo nito. Wala sa mga ito ang nakapagbigay ng tiyak na sagot sa mga tanong. Sa halip, nabigyan ng kwantitatibong sangay ang larangan na hindi pa nagkakaroon noon.

Ang pagbabalik sa tradisyonal

Ang pagbabalik ang pinakabagong kilusan sa modernong Kanluraning astrolohiya. Sinimulan noong 1993 nina Robert Schmidt, Robert Hand at Robert Zoller ang Project Hindsight, at layunin nitong isalin sa Ingles ang mga teksto mula sa panahon ng Hellenistic, Arabic at medieval. Itinuturo na ngayon kasabay ng pamamaraan ng ikadalawampung siglo ang sect o ang pagkakaiba ng araw at gabi sa tsart, triplicity rulers, at time-lord systems, tulad ng annual profections at zodiacal releasing, sa halip na palitan ito. Ang Hellenistic Astrology ni Chris Brennan na inilathala noong 2017 ang nagsilbing pamantayan para sa kung ano ang naibalik. Dahil dito, maaaring gamitin ng isang Kanluraning astrologo noong 2020s ang mga tuntunin ni Ptolemy at ang mga termino ni Rudhyar sa iisang pagbabasa.

Paano basahin ang seksyong ito

Ang mga paaralang nabanggit ay hindi parang hagdan kung saan umaangat ang isa at hindi pinalitan ng susunod ang nauna. Ang nagtatrabahong astrologo ay madalas may hawak na dalawa o tatlo sabay-sabay, kinukuha ang sect at time lords mula sa pagbabalik ng tradisyon, midpoints mula sa mga paaralan ng Germany, at ang sikolohikal na framework mula kina Rudhyar at Greene. Gamitin ang cards ng paaralan upang sumubaybay sa isang pinagmulan batay sa pangunahing aklat nito, at sumangguni sa mga personalidad sa ibaba para makita kung saan nagtagpo ang kanilang kasaysayan. Magagamit din sa limampu't dalawang wika ng Tarot Academy ecosystem ang bawat paaralan, ang mga kasanayan nito, at ang mga termino nito.