Linie I Ching
Linie i ich miejsca
Każdy heksagram to sześć linii, a każda linia niesie dwie informacje: gdzie stoi i jaką wartość dał jej rzut. Miejsce rozstrzyga, o czym linia mówi; wartość rozstrzyga, czy w ogóle się odezwie. To gramatyka, na której opiera się reszta systemu.
- pozycji
- 6
- wartości linii
- 4
- tekstów linii w klasyku
- 384
Gramatyka heksagramu
Najpierw sześć miejsc, liczonych od dołu znaku w górę. Potem cztery wartości, jakimi linia może wypaść, z których poruszają się tylko dwie.
Sześć miejsc
Liczone od dołu w górę.
1. Pierwsza linia
Linia najniższa, czytana pierwsza. Początek sytuacji, zanim ktokolwiek zobaczy, czym ona jest.
2. Druga linia
Środek dolnego trigramu i jedno z dwóch najlepszych miejsc w znaku.
3. Trzecia linia
Szczyt dolnego trigramu. Najbardziej odsłonięte miejsce w znaku i to z największą liczbą ostrzeżeń.
4. Czwarta linia
Pierwsza linia górnego trigramu: już w sali, gdzie zapadają decyzje, i blisko tego, kto je podejmuje.
5. Piąta linia
Środek górnego trigramu i rządzące miejsce heksagramu: władza użyta dobrze.
6. Górna linia
Ostatnia linia, zwana „u góry”, a nie szóstą. Koniec sytuacji, za punktem, w którym jeszcze się przydawała.
Cztery wartości linii
To, co daje pojedynczy rzut.
9. Stary yang
Linia ciągła u swojego szczytu, oznaczona 9. Porusza się i staje się linią przerywaną w drugim heksagramie.
7. Młody yang
Linia ciągła, która ma jeszcze zapas wzrostu, oznaczona 7. Zostaje taka, jaka jest, i nie ma tekstu linii.
8. Młody yin
Linia przerywana, która ma jeszcze zapas ustępowania, oznaczona 8. Zostaje taka, jaka jest, i nie ma tekstu linii.
6. Stary yin
Linia przerywana u swojego szczytu, oznaczona 6. Porusza się i staje się linią ciągłą w drugim heksagramie.
Miejsce i wartość
O każdej linii heksagramu prawdziwe są dwie osobne rzeczy. Pierwsza to, gdzie stoi: pierwsze miejsce, drugie miejsce i tak dalej aż na górę. Druga to, jaką wartość dał jej rzut, a jest to jedna z czterech liczb, a nie proste tak albo nie.
Miejsce jest ustalone przez znak i to o nim mówią najczęściej teksty linii. Klasyk czyta sześć pozycji jako hierarchię i jako następstwo w czasie, więc linia dolna jest początkiem i przybyszem, piąta jest władcą, a górna tym, co zostaje potem. Wartość jest ustalona przez rzut i rozstrzyga, czy ta linia jest w ruchu.
Poprawność, centralność i odpowiedniość
Trzy zależności strukturalne wykonują niemal całą pracę analityczną w tradycyjnym komentarzu.
Linia jest poprawna, gdy jej rodzaj pasuje do jej miejsca: linie ciągłe należą do pierwszego, trzeciego i piątego miejsca, przerywane do drugiego, czwartego i szóstego. Linia jest centralna, gdy stoi pośrodku swojego trigramu, co dotyczy tylko drugiego i piątego miejsca, a centralność jest w całym klasyku chwalona konsekwentniej niż poprawność. Linia odpowiada linii oddalonej o trzy miejsca, więc pierwsza łączy się w parę z czwartą, druga z piątą, a trzecia z górną, i mówi się, że para sobie odpowiada, gdy obie linie są przeciwnego rodzaju.
Heksagram, którego druga i piąta linia są centralne, poprawne i w odpowiedniości, jest mniej więcej tak dobrze uporządkowany, jak system na to pozwala, a teksty Wyroku często tłumaczą własną pomyślność, wskazując dokładnie na to.
Cztery wartości
Rzut daje dla każdej linii szóstkę, siódemkę, ósemkę albo dziewiątkę. Siódemki i ósemki to młody yang i młody yin: stałe, milczące, czytane wyłącznie jako część budowy znaku. Szóstki i dziewiątki to stary yin i stary yang, linie, które doszły do kresu swojego zakresu i przechodzą w swoje przeciwieństwo. To są linie ruchome, to ich teksty się czyta i to one tworzą drugi heksagram.
Dwie zwykłe metody rzutu nie dają tych czterech wartości równie często. Łodygi krwawnika ważą je nierówno; trzy monety je wyrównują. Różnica jest dawna, jest prawdziwa i wciąż się o nią spiera.
Czytaj dalej
Najczęstsze pytania
Czym jest linia zmienna?
Linia, która wypadła z rzutu jako szóstka albo dziewiątka: yin lub yang u kresu swojego zakresu, już przechodzący w przeciwieństwo. Jej tekst czytasz jako część odpowiedzi, a samą linię odwracasz, by zbudować drugi heksagram. Siódemki i ósemki się nie zmieniają i nie ma dla nich tekstu do czytania.
Dlaczego linie ruchome nazywa się szóstką i dziewiątką?
Liczby pochodzą z procedury z łodygami krwawnika, która daje dla każdej linii wartość 6, 7, 8 albo 9. Sześć to stary yin, a dziewięć to stary yang. Klasyk opatruje tymi liczbami każdy swój tekst linii, więc pierwsza linia heksagramu nazywa się „dziewiątka na początku”, jeśli jest yang, i „szóstka na początku”, jeśli jest yin, i dlatego te dwie liczby przewijają się przez całą książkę.
Co, jeśli nie ma linii ruchomych?
Wtedy nie ma drugiego heksagramu i czyta się Wyrok oraz Obraz tego jednego znaku, który wypadł. To wynik całkiem zwyczajny i często jaśniejszy, bo opisuje sytuację ustaloną, a nie przejściową.
Co, jeśli poruszają się wszystkie linie?
To rzadkie, a klasyk przewiduje taki przypadek w dwóch miejscach. Heksagram 1 ma dodatkowy tekst na wypadek, gdy wszystkie sześć linii to dziewiątki, a heksagram 2 na wypadek, gdy wszystkie sześć to szóstki. Przy pozostałych heksagramach większość szkół czyta Wyrok znaku pierwotnego, a potem drugi heksagram, który będzie jego dokładnym przeciwieństwem.
Która linia jest najważniejsza?
Gdy porusza się kilka linii, tradycje się różnią. Zwykłe reguły to czytać najniższą linię ruchomą jako sytuację teraz, a najwyższą jako to, dokąd zmierza, albo dawać wagę linii ruchomej na piątym miejscu, bo to tron władcy. Wyrok drugiego heksagramu zawsze warto przeczytać jako kierunek drogi.
Co znaczy, że linia jest centralna?
Centralność to stanie pośrodku trigramu, czyli tylko drugie i piąte miejsce. To cecha, którą klasyk chwali najkonsekwentniej, i zwykle waży więcej niż to, czy linia jest właściwego rodzaju dla swojego miejsca, bo linia centralna trzyma miarę i nie napiera na żadną krawędź.
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.