Linie i ich miejsca
Każdy heksagram to sześć linii, a każda linia niesie dwie informacje: gdzie stoi i jaką wartość dał jej rzut. Miejsce rozstrzyga, o czym linia mówi; wartość rozstrzyga, czy w ogóle się odezwie. To gramatyka, na której opiera się reszta systemu.
- 6
- pozycji
- 4
- wartości linii
- 384
- tekstów linii w klasyku
Gramatyka heksagramu
Najpierw sześć miejsc, liczonych od dołu znaku w górę. Potem cztery wartości, jakimi linia może wypaść, z których poruszają się tylko dwie.
Sześć miejsc
Liczone od dołu w górę.
1. Pierwsza linia
Linia najniższa, czytana pierwsza. Początek sytuacji, zanim ktokolwiek zobaczy, czym ona jest.
2. Druga linia
Środek dolnego trigramu i jedno z dwóch najlepszych miejsc w znaku.
3. Trzecia linia
Szczyt dolnego trigramu. Najbardziej odsłonięte miejsce w znaku i to z największą liczbą ostrzeżeń.
4. Czwarta linia
Pierwsza linia górnego trigramu: już w sali, gdzie zapadają decyzje, i blisko tego, kto je podejmuje.
5. Piąta linia
Środek górnego trigramu i rządzące miejsce heksagramu: władza użyta dobrze.
6. Górna linia
Ostatnia linia, zwana „u góry”, a nie szóstą. Koniec sytuacji, za punktem, w którym jeszcze się przydawała.
Cztery wartości linii
To, co daje pojedynczy rzut.
9. Stary yang
Linia ciągła u swojego szczytu, oznaczona 9. Porusza się i staje się linią przerywaną w drugim heksagramie.
7. Młody yang
Linia ciągła, która ma jeszcze zapas wzrostu, oznaczona 7. Zostaje taka, jaka jest, i nie ma tekstu linii.
8. Młody yin
Linia przerywana, która ma jeszcze zapas ustępowania, oznaczona 8. Zostaje taka, jaka jest, i nie ma tekstu linii.
6. Stary yin
Linia przerywana u swojego szczytu, oznaczona 6. Porusza się i staje się linią ciągłą w drugim heksagramie.
Miejsce i wartość
O każdej linii heksagramu prawdziwe są dwie osobne rzeczy. Pierwsza to, gdzie stoi: pierwsze miejsce, drugie miejsce i tak dalej aż na górę. Druga to, jaką wartość dał jej rzut, a jest to jedna z czterech liczb, a nie proste tak albo nie.
Miejsce jest ustalone przez znak i to o nim mówią najczęściej teksty linii. Klasyk czyta sześć pozycji jako hierarchię i jako następstwo w czasie, więc linia dolna jest początkiem i przybyszem, piąta jest władcą, a górna tym, co zostaje potem. Wartość jest ustalona przez rzut i rozstrzyga, czy ta linia jest w ruchu.
Poprawność, centralność i odpowiedniość
Trzy zależności strukturalne wykonują niemal całą pracę analityczną w tradycyjnym komentarzu.
Linia jest poprawna, gdy jej rodzaj pasuje do jej miejsca: linie ciągłe należą do pierwszego, trzeciego i piątego miejsca, przerywane do drugiego, czwartego i szóstego. Linia jest centralna, gdy stoi pośrodku swojego trigramu, co dotyczy tylko drugiego i piątego miejsca, a centralność jest w całym klasyku chwalona konsekwentniej niż poprawność. Linia odpowiada linii oddalonej o trzy miejsca, więc pierwsza łączy się w parę z czwartą, druga z piątą, a trzecia z górną, i mówi się, że para sobie odpowiada, gdy obie linie są przeciwnego rodzaju.
Heksagram, którego druga i piąta linia są centralne, poprawne i w odpowiedniości, jest mniej więcej tak dobrze uporządkowany, jak system na to pozwala, a teksty Wyroku często tłumaczą własną pomyślność, wskazując dokładnie na to.
Cztery wartości
Rzut daje dla każdej linii szóstkę, siódemkę, ósemkę albo dziewiątkę. Siódemki i ósemki to młody yang i młody yin: stałe, milczące, czytane wyłącznie jako część budowy znaku. Szóstki i dziewiątki to stary yin i stary yang, linie, które doszły do kresu swojego zakresu i przechodzą w swoje przeciwieństwo. To są linie ruchome, to ich teksty się czyta i to one tworzą drugi heksagram.
Dwie zwykłe metody rzutu nie dają tych czterech wartości równie często. Łodygi krwawnika ważą je nierówno; trzy monety je wyrównują. Różnica jest dawna, jest prawdziwa i wciąż się o nią spiera.
Czytaj dalej
Najczęstsze pytania
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.