Skąd się wzięła godzina

Dwanaście godzin nocy

Egipcjanie liczyli noc według dekanów, które w jej trakcie wschodziły, a w rachubie, którą ostatecznie przyjęli, dwanaście z nich wyznaczało godziny ciemności. Także dzień podzielili na dwanaście godzin, mierzonych cieniem. Godziny te wydłużały się i skracały wraz z porami roku, dopóki greccy astronomowie w Aleksandrii nie nadali im równej długości. Doba 24-godzinna na każdym zegarze to egipska rachuba w greckiej postaci, podzielona na minuty według wzoru babilońskiego.

godzin nocy
12
godzin dnia
12
minut na godzinę nocy w Tebach
52–68

Jak dzielono noc

Karty prowadzą godzinę od jej astronomicznego źródła w dekanach przez zegary, którymi ją mierzono, i teksty religijne, które nadały każdej godzinie znaczenie, aż po greckie i babilońskie zmiany, z których powstała współczesna godzina.

✨

Dwanaście dekanów, dwanaście godzin

źródło od ok. 2100 r. p.n.e.

Diagonalne tabele gwiazdowe na wiekach trumien ze Średniego Państwa wymieniają na każdą noc dwanaście dekanów, po jednym na godzinę. Godzina nocy zaczęła się jako jednostka astronomiczna: odstęp między jedną gwiazdą-znacznikiem a następną, odczytywany na wschodnim horyzoncie.

🧮

Dlaczego dwanaście, a nie osiemnaście

arytmetyka wyjaśnienie współczesne

W ciągu pełnej dwunastogodzinnej nocy wschodzi około osiemnastu dekanów. Neugebauer i Parker wyjaśnili liczbę dwanaście zmierzchem: w okolicy letniego wschodu Syriusza, gdy noce są najkrótsze, w prawdziwej ciemności mieści się tylko mniej więcej dwanaście wschodów dekanów.

⏳

Godziny, które się rozciągają i kurczą

długość w użyciu przez tysiąclecia

Dwanaście godzin zawsze wypełniało noc, niezależnie od jej długości. W Tebach godzina nocy trwała zimą mniej więcej sześćdziesiąt osiem minut, a latem pięćdziesiąt dwie. Te godziny sezonowe, zwane też nierównymi, pozostawały w Europie w codziennym użyciu aż do upowszechnienia się zegarów mechanicznych.

☀️

Godziny dnia

druga połowa zegary cieniowe Nowego Państwa

Dzień mierzono cieniem. Najstarsze zachowane egipskie zegary cieniowe pochodzą z Nowego Państwa, a według jednej z rekonstrukcji dzień liczono początkowo jako dziesięć godzin i dwie godziny półmroku (świtu i zmierzchu), odpowiednio do dwunastu godzin nocy.

💧

Zegary wodne

Karnak ok. 1500–1350 r. p.n.e.

Kamienne naczynie z małym otworem przy dnie wypuszczało wodę w stałym tempie. Najpiękniejszy zachowany egzemplarz, z Karnaku z czasów Amenhotepa III, ma wewnątrz skalę na każdy miesiąc, bo godziny nocy zmieniały długość, a na zewnątrz dekany.

👁️

Obserwatorzy godzin

świątynie od Nowego Państwa do okresu rzymskiego

Przy świątyniach służyli kapłani, których tytuł znaczy „ten, który jest w godzinie”. Obserwowali gwiazdy i ogłaszali godziny nocnych obrzędów. Autorzy greccy nazywali takiego kapłana horoskopos, „obserwator godzin”, a astrologia nadała później to słowo ascendentowi.

🚣

Dwanaście godzin Amduat

Dolina Królów Nowe Państwo

Księga tego, co jest w Duat, dzieli nocną podróż boga słońca na dwanaście godzin, z których każda jest krainą świata podziemnego z własnymi bramami, bogami i niebezpieczeństwami. Pod koniec dwunastej godziny słońce odradza się o świcie. Najstarszy kompletny egzemplarz znajduje się w grobowcu Totmesa III.

⭐

Boginie godzin

grobowce i świątynie od Nowego Państwa

Każda godzina nocy miała boginię, często przedstawianą z gwiazdą na głowie, która prowadziła barkę słońca przez swój odcinek ciemności. Wymieniają je Amduat i Księga Bram, a ich wizerunki pojawiają się w grobowcach i na ścianach świątyń.

🕯️

Obrzędy godzina po godzinie

świątynie ptolemejskie Dendera, Edfu, File

W obrzędach Ozyrysa w świątyniach ptolemejskich kapłani czuwali przez każdą godzinę dnia i nocy, z osobnym zestawem zaklęć i ofiar na każdą z nich. Godzina jest tu w tym samym stopniu jednostką obrzędu, co czasu.

📐

Godziny równe w Aleksandrii

Aleksandria i Rodos II wiek p.n.e.

Greccy astronomowie potrzebowali jednostek, które nie zmieniałyby się z porami roku. Hipparch używał godzin równonocnych, z których każda stanowi jedną dwudziestą czwartą pełnej doby, a Ptolemeusz prowadził w nich obliczenia. Egipska liczba dwadzieścia cztery przetrwała, zmienna długość — nie.

🔢

Minuty z Babilonu

Mezopotamia warstwa sześćdziesiątkowa

Sześćdziesiąt minut w godzinie i sześćdziesiąt sekund w minucie pochodzi z babilońskiej arytmetyki o podstawie sześćdziesiąt, której greccy astronomowie używali do wszystkich ułamków. Własne jednostki czasu Babilonu były inne, dwanaście podwójnych godzin na dobę, więc współczesna godzina łączy części egipskie i babilońskie.

🌅

Od znacznika godziny do ascendentu

Egipt hellenistyczny od II wieku p.n.e.

Wschodzący dekan wyznaczał godzinę, a greckie słowo oznaczające wschodzący punkt zodiaku, horoskopos, znaczy „obserwator godzin”. Wielu historyków widzi w ascendencie horoskopu urodzeniowego potomka tego egipskiego zwyczaju odczytywania godziny z tego, co pojawia się nad wschodnim horyzontem.

Strażnicy godzin i historycy

Egipscy urzędnicy i kapłani, którzy mierzyli i ogłaszali godziny, greccy astronomowie, którzy je wyrównali, i współcześni badacze, którzy prześledzili drogę godziny aż do Nilu.

Amenemhat

aktywny ok. 1500 r. p.n.e. Teby

Urzędnik z początków XVIII dynastii, którego inskrypcja grobowa twierdzi, że skonstruował dla króla Amenhotepa I zegar wodny uwzględniający zmienną w ciągu roku długość nocy; to najstarsza pisemna wzmianka o takim urządzeniu.

Amenhotep III

panował ok. 1390–1352 p.n.e. Teby

Król, w którego imieniu wykonano zegar wodny z Karnaku, najstarszą w znacznej części kompletną klepsydrę, ze skalami miesięcy wewnątrz oraz dekanami, planetami i gwiazdozbiorami północnymi wyrytymi na zewnątrz.

Harchebi

wczesny okres ptolemejski Dolny Egipt

Kapłan, którego inskrypcja na posągu opisuje go jako obserwatora nieba, znającego wschody i zachody gwiazd i ogłaszającego je; to rzadki autoportret egipskiego kapłana-astronoma przy pracy.

Hipparch

ok. 190–120 p.n.e. Rodos

Astronom, którego komentarz do Aratosa i Eudoksosa wymienia gwiazdy wyznaczające każdą godzinę równonocną nocy. Posługiwanie się godzinami równymi pokazuje, jak egipska liczba dwadzieścia cztery stała się jednostką obliczeniową.

Klaudiusz Ptolemeusz

ok. 100–170 n.e. Aleksandria

W całym „Almageście” posługiwał się godzinami równonocnymi dzielonymi sześćdziesiątkowo, a zarazem objaśniał, jak przeliczać je na godziny sezonowe życia codziennego; oba systemy stoją u niego obok siebie.

Klemens Aleksandryjski

ok. 150–215 n.e. Aleksandria

Pisarz chrześcijański, który opisuje egipską procesję świątynną, w której horoskopos niesie przyrząd do mierzenia czasu i palmę, emblematy astrologii, i musi znać księgi Hermesa o gwiazdach.

Ludwig Borchardt

1863–1938 Niemcy i Egipt

Egiptolog, którego praca „Die altägyptische Zeitmessung” (1920) zebrała egipskie zegary wodne, zegary cieniowe i przyrządy celownicze w pierwsze systematyczne studium tego, jak Egipcjanie mierzyli godziny.

Hermann Junker

1877–1962 Austria i Egipt

Egiptolog, który w 1910 roku opublikował czuwania w kolejnych godzinach misteriów Ozyrysa ze świątyń ptolemejskich, teksty obrzędowe przypisujące osobny obrzęd każdej godzinie dnia i nocy.

Erik Hornung

1933–2022 Niemcy i Szwajcaria

Egiptolog, którego wydania i przekłady Amduat i Księgi Bram udostępniły dwanaście godzin nocnej podróży słońca jako teksty o własnej budowie i logice.

Gerhard Dohrn-van Rossum

aktywny od lat 80. Niemcy

Historyk, którego „Historia godziny” śledzi, jak Europa przeszła od odziedziczonych po starożytności godzin sezonowych do równych godzin zegarów mechanicznych w późnym średniowieczu.

Skąd się wzięła dwunastka

Egipska godzina nocy zaczęła się jako odcinek nieba. Na wiekach trumien ze Średniego Państwa, około 2100 r. p.n.e., diagonalne tabele gwiazdowe wymieniają na każdy dziesięciodniowy tydzień roku dwanaście dekanów, z których każdy wyznacza jedną godzinę nocy. Godzina była w tym systemie odstępem między pojawieniem się jednej gwiazdy-znacznika a następnej. Nikt nie wybrał dwunastu jako okrągłej liczby, by potem dopasować do niej gwiazdy; liczba wynikła z tego, ile dekanów użyto do wypełnienia nocy. Utrwaliła się, a utrwalona przeżyła same zegary dekanów, przeszła do astronomii greckiej, a stamtąd do każdego zegara i zegarka używanego dziś.

Dlaczego dwanaście, a nie osiemnaście

Niebo obraca się raz na dobę, więc trzydzieści sześć dekanów rozmieszczonych dookoła wschodzi w odstępach około czterdziestu minut, a w ciągu pełnej dwunastogodzinnej nocy pojawia się ich mniej więcej osiemnaście. Egipcjanie liczyli dwanaście. Wyjaśnienie zaproponowane przez Neugebauera i Parkera i szeroko przyjęte w nauce opiera się na zmierzchu. System dekanów był powiązany z heliakalnym wschodem Syriusza, który przypadał w pełni lata, gdy noce są najkrótsze. Jeśli odjąć długi letni zmierzch, kiedy gwiazdy nisko nad horyzontem trudno dostrzec, w godzinach prawdziwej ciemności zostaje miejsce na mniej więcej dwanaście wschodów dekanów. Liczba ustalona w tej porze roku stała się potem normą na cały rok. Proponowano też inne wyjaśnienia, ale żadne nie wyparło tego. Łatwo przeoczyć jedną konsekwencję. Jeśli każda godzina dekanu była czterdziestominutowym odstępem między dwoma wschodami, dwanaście godzin zegara gwiazdowego obejmowało tylko mniej więcej osiem godzin zegarowych, ciemny rdzeń nocy. Pojęcie dwunastu godzin, które razem wypełniają całą noc od zachodu do wschodu słońca, należy do późniejszego etapu, gdy miejsce gwiazd zajęły zegary wodne i godzina sezonowa.

Godziny, które oddychają z porami roku

Ponieważ noc zawsze wypełniało dwanaście godzin, godzina nie miała stałej długości. Długa zimowa noc dawała długie godziny, a krótka letnia noc krótkie. Na szerokości geograficznej Teb różnica jest wyraźna, co pokazują przybliżone liczby poniżej dla okresu od zachodu do wschodu słońca.

Pora roku w Tebach Długość nocy Jedna godzina nocy
Przesilenie zimowe ok. 13 h 40 min ok. 68 min
Równonoce ok. 12 h ok. 60 min
Przesilenie letnie ok. 10 h 20 min ok. 52 min

Dalej na północ różnica rośnie. W Rzymie czy w Atenach zimowa godzina nocy trwa według dzisiejszej rachuby wyraźnie dłużej niż godzinę. Te godziny sezonowe, zwane też temporalnymi lub nierównymi, były zwykłym sposobem mierzenia czasu w całym starożytnym świecie śródziemnomorskim. Europa klasztorna zachowała je w godzinach kanonicznych, a ustąpiły godzinom równym dopiero wtedy, gdy w XIV i XV wieku po miastach Europy rozpowszechniły się zegary mechaniczne o stałym takcie.

Godziny dnia

Gwiazdami nie da się zmierzyć dnia, więc Egipcjanie sięgnęli po cień. Najstarsze zachowane zegary cieniowe pochodzą z Nowego Państwa, a wśród nich jest typ w kształcie litery L, w którym uniesiona poprzeczka rzuca cień na listwę z podziałką, zwróconą rano ku wschodowi, a po południu ku zachodowi. Według jednej wpływowej rekonstrukcji, autorstwa Parkera, dzień dzielono pierwotnie na dziesięć godzin pełnego światła oraz jedną godzinę świtu i jedną godzinę zmierzchu, razem dwanaście, odpowiednio do dwunastu godzin nocy. Jakikolwiek był najwcześniejszy układ, w Nowym Państwie egipski dzień i egipska noc miały po dwanaście godzin, a pełny cykl dwadzieścia cztery.

Mierzenie godziny wodą

Obserwacja gwiazd działa tylko w pogodne noce, więc Egipcjanie budowali też zegary wodne. Inskrypcja grobowa urzędnika imieniem Amenemhat z początków XVIII dynastii twierdzi, że skonstruował on dla króla Amenhotepa I zegar wodny, który uwzględniał zmienną w ciągu roku długość nocy. Najstarszy w znacznej części kompletny egzemplarz wykonano w Karnaku za Amenhotepa III, około 1380 r. p.n.e. To kamienne naczynie, szersze u góry niż u dołu, z małym odpływem przy dnie. Gdy woda wypływała, jej poziom opadał wzdłuż szeregu znaków na wewnętrznej ściance. Znaki tworzą dwanaście kolumn, po jednej na każdy miesiąc, bo długość godziny nocy zmieniała się w ciągu roku. Na zewnątrz wyryto dekany, planety i gwiazdozbiory północne, więc na jego powierzchni wyryto niebo, które miał zastąpić.

Ludzie, którzy pilnowali godzin

Świątynie potrzebowały dokładnych godzin do nocnych obrzędów, a dostarczali ich służący przy nich kapłani. Jeden z egipskich tytułów, zwykle tłumaczony jako „ten, który jest w godzinie”, należy do tych strażników godzin, którzy obserwowali gwiazdy, sprawdzali zegary wodne i ogłaszali każdą godzinę. Inskrypcja na posągu wczesnoptolemejskiego kapłana Harchebiego opisuje go jako obserwatora nieba, który znał wschody i zachody gwiazd; to jedna z nielicznych osobistych relacji o tej pracy. Autorzy greccy nazywali takiego kapłana horoskopos, „obserwator godzin”. Klemens Aleksandryjski, piszący około 200 roku n.e., opisuje procesję świątynną, w której horoskopos niesie przyrząd do mierzenia czasu i palmę i musi znać księgi Hermesa dotyczące gwiazd.

Noc jako podróż

Religia egipska nadała dwunastu godzinom drugie znaczenie. W królewskich grobowcach Nowego Państwa Księga tego, co jest w Duat, znana jako Amduat, dzieli noc na dwanaście godzin, z których każda jest krainą świata podziemnego, przez którą bóg słońca płynie w swojej barce. Spotyka zmarłych, mija niebezpieczeństwa, a w siódmej godzinie staje naprzeciw węża Apofisa. Pod koniec dwunastej godziny odradza się o świcie jako skarabeusz Chepri. Najstarszy kompletny Amduat znajduje się w grobowcu Totmesa III. Księga Bram, poświadczona po raz pierwszy w grobowcu Horemheba, dzieli tę samą podróż na dwanaście godzin oddzielonych strzeżonymi bramami. Każda godzina ma swoją boginię, często przedstawianą z gwiazdą na głowie, która prowadzi barkę przez swój odcinek ciemności. Astronomiczna godzina z wiek trumien i religijna godzina z grobowców królewskich to te same dwanaście podziałów widzianych z dwóch stron.

Obrzędy godzina po godzinie

W ptolemejskich świątyniach w Denderze, Edfu i na File godzina porządkowała nie tylko mit, ale i obrzęd. Czuwania w kolejnych godzinach misteriów Ozyrysa, opublikowane przez Hermanna Junkera w 1910 roku, przewidują osobny zestaw zaklęć i ofiar na każdą godzinę dnia i nocy, tak by kapłani czuwali nad zmarłym bogiem przez pełne dwadzieścia cztery godziny. Dokładne godziny były koniecznością obrzędową, co pomaga zrozumieć nakłady na zegary wodne i wyszkolonych obserwatorów.

Godziny sezonowe w świecie rzymskim

Grecy i Rzymianie przejęli podział na dwanaście i dwanaście w jego sezonowej postaci. Pliniusz Starszy podaje, że pierwszy publiczny zegar słoneczny przywieziono do Rzymu z Katanii na Sycylii w 263 r. p.n.e. i że przez prawie sto lat pokazywał błędne godziny, bo wykreślono go dla innej szerokości geograficznej. Rzymskie godziny liczono od wschodu słońca, więc szósta godzina dnia zawsze przypadała w południe, bez względu na porę roku; hiszpańska sjesta bierze nazwę właśnie od tej sexta hora. Inżynierowie w Aleksandrii, poczynając od Ktesibiosa w III wieku p.n.e., budowali zegary wodne z regulowanymi skalami, by przepływ wody nadążał za godzinami zmieniającymi długość w ciągu roku, a Witruwiusz opisuje takie urządzenia w swoim dziele o architekturze. Wczesnochrześcijańska i klasztorna praktyka zachowała tę samą rachubę: godziny kanoniczne: pryma, tercja, seksta i nona, noszą nazwy od pierwszej, trzeciej, szóstej i dziewiątej godziny sezonowego dnia. Egipska rachuba dwunastu godzin stała się wspólnym czasem świata śródziemnomorskiego, wciąż w swojej elastycznej postaci.

Godziny równe w Aleksandrii

Greccy astronomowie przejęli egipską liczbę dwadzieścia cztery, ale nie mogli prowadzić obliczeń w godzinach o zmiennej długości. Zdefiniowali godzinę równonocną, jedną dwudziestą czwartą pełnej doby, równą godzinie sezonowej tylko w dniach równonocy. Hipparch w II wieku p.n.e. kończy swój komentarz do Aratosa i Eudoksosa listami gwiazd wyznaczających każdą godzinę równonocną nocy, greckim potomkiem zegarów dekanów. Ptolemeusz posługiwał się godzinami równonocnymi w całym „Almageście” i objaśniał, jak przeliczać je na godziny sezonowe. Od tej pory astronomowie pracowali w godzinach równych, podczas gdy życie codzienne zachowało godziny sezonowe przez kolejne piętnaście stuleci.

Sześćdziesiąt minut z Babilonu

Podziały wewnątrz godziny są babilońskie. Astronomowie mezopotamscy liczyli w systemie o podstawie sześćdziesiąt i dzielili dobę na dwanaście podwójnych godzin, każdą po trzydzieści stopni czasu trwających około czterech minut. Greccy astronomowie przyjęli podstawę sześćdziesiąt dla wszystkich swoich ułamków, a gdy dzielili egipską godzinę, dzielili ją na sześćdziesiąt części, a te znowu na sześćdziesiąt. Współczesna godzina z sześćdziesięcioma minutami i sześćdziesięcioma sekundami jest więc hybrydą: egipska liczba dwadzieścia cztery, grecka decyzja, by każda godzina była równa, i babiloński sposób jej dzielenia.

Od obserwatora godzin do ascendentu

Godzina pozostawiła ślad także w astrologii. W horoskopach hellenistycznych punkt zodiaku wschodzący w chwili narodzin na wschodnim horyzoncie nazywa się horoskopos, „obserwator godzin”, tym samym słowem, którym określano kapłana świątynnego. Wschodzący stopień wyznacza pierwszy dom i stanowi oparcie dla reszty horoskopu. Wielu historyków widzi ciągłość między egipskim zwyczajem odczytywania godziny z dekanu wschodzącego na wschodzie a greckim naciskiem na znak wschodzący, a dekanaty hellenistyczne, po trzy na znak, zachowały na niektórych listach swoje egipskie nazwy. Współczesny ascendent jest według tego ujęcia najstarszą pozostałością egipskiego nocnego zegara wewnątrz astrologii.

Dokąd dalej

O tabelach gwiazdowych, które jako pierwsze podzieliły noc, przeczytasz na stronie Diagonalne tabele gwiazdowe. Zegary ramessydzkie, które wyznaczały godziny gwiazdami przechodzącymi przez południk, opisuje strona Ramessydzkie zegary gwiazdowe, a późniejszą rolę dekanów jako dekanatów znaków zodiaku — strona Dekanaty astrologii. Historia dekanów i godzin wchodzi w skład kompendium Tarot Academy w pięćdziesięciu dwóch językach.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego doba ma 24 godziny?

Ponieważ Egipcjanie podzielili noc na dwanaście godzin, z których każdą wyznaczał wschodzący dekan, a dzień na dwanaście godzin mierzonych zegarami cieniowymi. Greccy astronomowie w Aleksandrii zachowali sumę dwudziestu czterech i na potrzeby obliczeń wyrównali godziny. Liczba dwadzieścia cztery jest egipska, równa długość — grecka, a minuty i sekundy — babilońskie.

Dlaczego Egipcjanie liczyli dwanaście godzin nocy?

W ciągu pełnej dwunastogodzinnej nocy wschodzi około osiemnastu dekanów, ale system dekanów był powiązany z letnim wschodem Syriusza, gdy noce są krótkie, a zmierzch długi. Neugebauer i Parker dowodzili, że w tej porze roku w prawdziwej ciemności mieściło się tylko mniej więcej dwanaście wschodów dekanów i ta liczba stała się normą. To najszerzej przyjęte wyjaśnienie.

Czy egipskie godziny miały jednakową długość?

Nie. Noc zawsze miała dwanaście godzin, więc ich długość zależała od długości nocy. W Tebach godzina nocy trwała w czasie przesilenia zimowego około sześćdziesięciu ośmiu minut, a w czasie przesilenia letniego około pięćdziesięciu dwóch. Takie godziny sezonowe pozostawały normą w życiu codziennym, dopóki w późnośredniowiecznej Europie nie rozpowszechniły się zegary mechaniczne o godzinach równych.

Jak Egipcjanie mierzyli czas w nocy?

Obserwując wschody dekanów, a od Nowego Państwa także za pomocą zegarów wodnych: kamiennych naczyń, z których woda wypływała w stałym tempie wzdłuż znaków na wewnętrznej ściance. Zegar wodny z Karnaku, wykonany za Amenhotepa III, ma osobną skalę na każdy miesiąc. Kapłani świątynni, do których należało pilnowanie godzin, posługiwali się obiema metodami.

Jaki jest najstarszy zegar wodny?

Najstarszy w znacznej części kompletny egzemplarz to klepsydra z Karnaku wykonana za Amenhotepa III, około 1380 r. p.n.e., przechowywana dziś w Muzeum Egipskim w Kairze. Wcześniejsza inskrypcja grobowa urzędnika imieniem Amenemhat twierdzi, że zrobił on zegar wodny dla Amenhotepa I, ale to urządzenie się nie zachowało.

Jak mierzono godziny dnia?

Zegarami cieniowymi, których najstarsze zachowane egzemplarze pochodzą z Nowego Państwa. W jednym z popularnych typów uniesiona poprzeczka rzucała cień na listwę z podziałką, zwracaną rano na wschód, a po południu na zachód. Parker zaproponował, że dzień liczono początkowo jako dziesięć godzin i dwie godziny półmroku (świtu i zmierzchu).

Czym jest dwanaście godzin w Amduat?

Amduat, królewska księga grobowa z Nowego Państwa, dzieli noc na dwanaście godzin, z których każda jest krainą świata podziemnego, przez którą bóg słońca płynie przed odrodzeniem o świcie. Każda godzina ma własnych bogów, własne niebezpieczeństwa i opiekuńczą boginię. Księga Bram dzieli tę samą podróż na dwanaście godzin oddzielonych bramami.

Kto wymyślił godziny równe?

Greccy astronomowie epoki hellenistycznej. Hipparch w II wieku p.n.e. używał godzin równonocnych, z których każda stanowi jedną dwudziestą czwartą pełnej doby, a Ptolemeusz prowadził w nich obliczenia w całym „Almageście”. Astronomowie babilońscy mierzyli czas w równych jednostkach już wcześniej, ale ich doba miała dwanaście podwójnych godzin, więc godzina równa, dwadzieścia cztery na dobę, to grecka konstrukcja zbudowana na egipskiej rachubie.

Skąd się wzięły minuty i sekundy?

Z babilońskiej arytmetyki o podstawie sześćdziesiąt. Greccy astronomowie używali sześćdziesiątych części do wszelkich ułamków, więc gdy dzielili godzinę, dzielili ją na sześćdziesiąt części, a każdą z nich na kolejne sześćdziesiąt. Sama godzina ma egipskie pochodzenie, jej podziały opierają się na babilońskim systemie liczbowym.

Co ascendent ma wspólnego z egipskimi godzinami?

Greckie słowo oznaczające ascendent, horoskopos, znaczy „obserwator godzin”, a taki sam tytuł nosili egipscy kapłani świątynni pilnujący godzin. W Egipcie godzinę odczytywano z dekanu wschodzącego na wschodzie; w astrologii hellenistycznej wschodzący stopień zodiaku stanowi oparcie horoskopu urodzeniowego. Wielu historyków uważa ascendent za spadek po tym egipskim zwyczaju.

Najnowsze wpisy

Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.