Mga dekano ng Ehipto

Ang mga mukha ng astrolohiya

Hinati ng mga Hellenistikong astrologo ang bawat tanda ng sodyako sa tatlong mukha ng sampung digri at binigyan ang bawat mukha ng isa sa mga lumang dekano ng Ehipto at isang pinunong planeta, simula kay Marte sa unang mukha ng Aries. Ang tatlumpu't anim na mukha ay lumipat sa astrolohiyang Indian, Arabe at Latin at ginagamit pa rin, sa ilalim ng dalawang magkaibang pamamaraan ng pamumuno.

mga mukha
36
bawat isa
10°
mga planeta sa pag-ikot
7

Paano gumagana ang mga mukha

Ang mga dekano bilang paghahati ng sodyako: kung paano sila hinati, pinangalanan at pinamunuan, ang magkakaribal na pamamaraan, at ang mga rutang nagdala sa kanila sa India, Baghdad at sa modernong horoscope.

🎭

Tatlong mukha sa isang tanda

ang pagkakahati Hellenistiko

Ang bawat tanda ng tatlumpung digri ay hinati sa tatlong mukha ng sampung digri: 0–10°, 10–20° at 20–30°. Ang labindalawang tanda ay nagbibigay ng tatlumpu't anim na mukha, isa para sa bawat dekano ng Ehipto, kaya ang lumang kalendaryo ng bituin ay umaakma sa bagong sodyako nang walang labis.

🔤

Dekanos, prosopon, facies

Griyego, Latin, Arabe, Sanskrit ang bokabularyo

Isinulat ng mga may-akdang Griyego ang dekanos, ang sampu, o prosopon, ang mukha; ginamit ng Latin ang decanus at facies, ng Arabe ang wajh, at hiniram ng Sanskrit ang drekkana mula sa Griyego. Pinananatili ng Ingles ang parehong decan at face para sa iisang sampung-digring bahagi.

📐

Mula sa mga bituin patungong mga bahagi

Ptolemaic na Ehipto mula ika-2 siglo BCE

Ang mga dekano ng Ehipto ay mga bituing hindi pantay ang pagitan, karamihan ay nasa timog ng ecliptic. Pinalitan sila ng mga Hellenistikong astrologo ng pantay na sampung-digri na mga arko ng sodyako, pinananatili ang mga pangalan at bilang habang hinahayaang mawala ang mga aktwal na bituin.

🪐

Mga pinuno sa Chaldean order

ang karaniwang pamamaraan mula sa Imperyong Romano

Itinalaga ang mga planeta sa pababang pagkakasunod-sunod: Saturno, Hupiter, Marte, Araw, Venus, Merkuryo, Buwan, simula kay Marte sa unang mukha ng Aries dahil si Marte ang namumuno sa Aries. Pagkatapos ay mekanikal na nagpapatuloy ang pagkakasunod-sunod sa lahat ng tatlumpu't anim na mukha.

♂️

Marte sa dalawang dulo

Pisces patungong Aries 36 = 5 × 7 + 1

Ang limang ikot ng pitong planeta ay pumupuno sa tatlumpu't limang mukha; ang ikatatlumpu't anim, ang huling mukha ng Pisces, ay nagsisimula ng ikaanim na ikot kay Marte. Ang unang mukha ng Aries ay Marte rin, kaya ang sodyako ay nagsasara at muling nagbubukas sa dalawang magkasunod na mukha ng Marte.

📅

Ang patakaran sa likod ng linggo

mga planetaryong oras panahong Romano

Ang parehong pababang pagkakasunod-sunod, na inilatag sa dalawampu't apat na oras ng araw, ay nagbibigay ng mga pangalan ng mga araw ng linggo: ang mga unang oras ng magkakasunod na araw ay bumabagsak kay Saturno, Araw, Buwan, Marte at patuloy pa. Nagbabahagi ang mga mukha at mga araw ng linggo ng iisang patakaran.

📜

Ang mga tanda ni Manilius

Roma unang bahagi ng ika-1 siglo CE

Ibinigay ng makatang si Manilius ang bawat dekano sa isang tanda sa halip na sa isang planeta: ang tatlo ng Aries sa Aries, Tauro at Gemini; ang sa Tauro sa Kanser, Leo at Virgo, at iba pa. Hindi nanaig ang pamamaraan, ngunit ipinapakita nito na ang mga planetaryong pinuno ay hindi ang tanging pagpipilian.

🖼️

Mga larawang sumisikat

Ehipto patungong Baghdad ika-1 hanggang ika-9 na siglo

Ikinatalogo ni Teucer ng Babilonya ang mga konstelasyong sumisikat sa bawat dekano, at itinala nina Hephaistion at Firmicus ang mga pangalang Ehipsiyo. Sa pamamagitan ng mga kamay ng Persyano at Arabe ang mga talaang ito ay naging mga larawan ng dekano ni Abu Ma'shar at, kalaunan, ng Picatrix.

🪷

Ang drekkana

India mula ika-2 siglo CE

Kinuha ng astrolohiyang Indian ang mga dekano mula sa mga pinagmulang Griyego bilang mga drekkana, na may mga larawan sa Yavanajataka. Ang karaniwang mga pinuno ni Varahamihira ay sumusunod sa elemento: panginoon ng tanda, pagkatapos ay mga panginoon ng ikalima at ikasiyam na tanda. Ginagamit pa rin sa Jyotisha ang tsart na drekkana.

📚

Ang mga mukha sa Arabe

Baghdad at Ghazni ika-9 hanggang ika-11 siglo

Inilatag ni Abu Ma'shar ang mga mukha na may mga pinunong Chaldean at tatlong hanay ng larawan bawat isa, at itinala sila ni al-Biruni sa mga planetaryong dignidad noong 1029. Ang mga salin sa Latin noong ikalabindalawang siglo ang gumawa sa mga mukha na pamantayan sa astrolohiya ng Europa.

⚖️

Ang pinakamababang dignidad

medyebal at maagang modernong panahon hanggang ika-17 siglo

Sa limang mahahalagang dignidad (domicile, exaltation, triplicity, term at mukha), ang mukha ang nasa huli. Binigyan ito ni William Lilly ng isang puntos laban sa lima para sa domicile: sapat upang maiwasan ang isang planeta na maging peregrine, kaunti lamang higit pa roon.

🧭

Dalawang pamamaraan ngayon

modernong astrolohiya mula ika-20 siglo

Pinapanatili ng mga tradisyonal na astrologo ang mga mukhang Chaldean; ang popular na astrolohiyang batay sa tanda ng Araw ay kadalasang gumagamit ng mga pinuno ng triplicity, na nagbibigay sa Aries ng Marte, Araw at Hupiter. Ginamit ng Golden Dawn ang mga mukhang Chaldean, simula kay Saturno sa Leo, para sa mga may-numerong baraha ng tarot.

Mga may-akda ng mga mukha

Ang mga astrologo na nagbigay-kahulugan, nagkatalogo at nag-uri sa tatlumpu't anim na mukha, at ang iskolar na sumubaybay kung paano naglakbay ang kanilang mga larawan.

Marcus Manilius

unang bahagi ng ika-1 siglo CE Roma

May-akda ng Astronomica, ang pinakamatandang nakaligtas na tulang astrolohikal sa Latin, na ang ikaapat na aklat ay nagtatalaga ng tatlumpu't anim na dekano sa mga tanda ng sodyako sa halip na mga planeta at itinuturing silang mga nakatagong tagapagpabago ng bawat tanda.

Teucer ng Babilonya

malamang na ika-1 siglo CE Ehipto

Astrologo mula sa kuta ng Babilonya malapit sa modernong Cairo na ang katalogo ng mga konstelasyong sumisikat sa bawat dekano ay naging, sa pamamagitan ng mga sumunod na salin, ugat ng mga larawan ng dekano sa Arabe at Latin.

Yavanesvara at Sphujidhvaja

149/150 at 269/270 CE Kanlurang India

Tagasalin at tagatula ng Yavanajataka, ang adaptasyon sa Sanskrit ng Griyegong astrolohiya na nagdala ng mga dekano sa India bilang mga drekkana, bawat isa ay may sariling inilarawang imahen.

Firmicus Maternus

ika-4 na siglo CE Sicily at Roma

May-akda ng Mathesis, na tumawag sa mga dekano na mga makapangyarihang diyos, naglista ng kanilang mga pangalan at nagtalaga ng kanilang mga pinunong planeta sa Chaldean order, kaya napanatili ang pamamaraan para sa Kanlurang Latin.

Hephaistion ng Thebes

mga 380–415 CE Ehipto

Tagatipon ng Apotelesmatika, na nagbibigay ng mga pangalan ng dekano ng Ehipto sa baybay na Griyego, tatlo sa bawat tanda, bilang bahagi ng paglalarawan nito sa sodyako.

Varahamihira

ika-6 na siglo Ujjain

Astronomo-astrologo na ang Brihat Jataka ay naging pamantayang aklat sa India, na nagtakda sa mga pinuno ng drekkana ayon sa elemento: panginoon ng tanda, pagkatapos ay mga panginoon ng ikalima at ikasiyam na tanda.

Abu Ma'shar

787–886 Balkh at Baghdad

May-akda ng Dakilang Pagpapakilala, na nagbibigay sa bawat mukha ng Chaldean na pinuno nito at tatlong hanay ng larawan (Persyano, Indian at Griyego); ang mga salin nito sa Latin ang nagpasok sa mga mukha sa pamantayang astrolohiya ng Europa.

Al-Biruni

973–mga 1050 Khwarazm at Ghazni

Polimata na ang Aklat ng Pagtuturo sa mga Elemento ng Sining ng Astrolohiya (1029) ay naglatag ng mga mukha at ng kanilang mga pinuno sa gitna ng mga planetaryong dignidad sa malinaw na anyong tabular.

William Lilly

1602–1681 London

Ingles na astrologo na ang Christian Astrology noong 1647 ay nagbigay ng marka sa mga mahahalagang dignidad, nagbibigay sa mukha ng isang puntos laban sa lima para sa domicile, isang pagraranggong ginagamit pa rin ng mga tradisyonal na astrologo.

Franz Boll

1867–1924 Alemanya

Klasikong iskolar na ang Sphaera noong 1903 ay nag-edit sa katalogo ni Teucer at sumubaybay kung paano lumipat ang mga pigura ng dekano sa pamamagitan ng Persyano at Arabe patungo kay Abu Ma'shar at sa mga talaan ng larawan sa Latin.

Ano ang isang mukha

Sa Hellenistikong astrolohiya, ang bawat tanda ng sodyako ay hinati sa tatlong bahagi ng sampung digri, at ang bawat bahagi ay isang mukha. Ang tatlumpu't anim na mukha ay ang mga lumang dekano ng Ehipto na isinalin sa heometriya ng sodyako: kung saan ang mga dekano ay dating mga pangkat ng bituin na sumisikat sa abot-tanaw, ang mga mukha ay pantay na mga arko ng ecliptic, bawat isa ay may pinunong planeta. Ginamit ng mga manunulat na Griyego ang dekanos, ang sampu, at prosopon, ang mukha o maskara, nang halos magkapalit; isinulat ng mga may-akdang Latin ang decanus at facies, ng mga astrologong Arabe ang wajh, maramihan wujuh, at hiniram ng Sanskrit ang salitang Griyego bilang drekkana. Ang mga termino ay tumutukoy sa parehong bagay, isang sampung-digri na hiwa ng isang tanda na pinamamahalaan ng isang planeta, at ang isang planetang nakatayo sa hiwang iyon ay sinasabing nasa kanyang mukha. Ang mukha ang pinakamaliit sa mga klasikong paghahati na ginagamit pa rin ng karamihan sa mga astrologo, mas pino kaysa sa tanda, mas magaspang kaysa sa indibidwal na digri.

Mula sa mga pangkat ng bituin tungo sa sampung-digring bahagi

Ang mga dekano ng Ehipto ay hindi mga bahagi ng ecliptic. Sila ay mga bituin at asterismo na pinili dahil sumikat sila sa kapaki-pakinabang na mga agwat, at karamihan sa kanila ay nakalagay sa isang banda sa timog ng ecliptic, kung saan nakaupo rin sina Sirius at Orion. Hindi pantay ang kanilang pagitan, at nagbago ang mga talaan sa paglipas ng mga siglo habang lumilihis ang kalendaryo. Nang makarating ang sodyako ng Babilonya ng labindalawang pantay na tanda sa Ptolemaic na Ehipto, pinagsama ang dalawang sistema sa pamamagitan ng dekreto sa halip na sa pamamagitan ng obserbasyon. Bawat tanda ay pinutol sa tatlo, at bawat ikatlong bahagi ay tumanggap ng isang dekano. Ang bilog na sodyako ng Dendera, na inukit noong mga 50 BCE, ay nagpapakita ng resulta bilang isang imahen, na may mga tanda sa gitna at mga dekano sa gilid. Sa nakasulat na astrolohiya, ang pagsasama ay aritmetika: tatlumpu't anim na dekano na pinarami ng sampung digri ay eksaktong pumupuno sa 360 digri ng bilog, kung paanong ang tatlumpu't anim na sampung-araw na linggo ay pumuno sa 360 araw ng sibil na taon. Ang mga bituin sa likod ng mga lumang pangalan ay nawala sa larawan, at ang natira ay isang dibisyon ng sodyako na nagdadala ng mga pangalang Ehipsiyo at prestihiyong Ehipsiyo.

Ang Chaldean order

Ang karaniwang pamamaraang Hellenistiko ay nagbibigay sa mga mukha ng kanilang mga pinuno sa Chaldean order, ang pagkakasunod-sunod ng pitong klasikong planeta mula sa pinakamabagal hanggang sa pinakamabilis ayon sa paghusga ng mga sinaunang astronomo: Saturno, Hupiter, Marte, Araw, Venus, Merkuryo at Buwan. Nagsisimula ang pagkakasunod-sunod kay Marte sa unang mukha ng Aries, dahil si Marte ang namumuno sa tanda ng Aries, at pagkatapos ay tuluy-tuloy na bumababa at umiikot muli. Samakatuwid, ang Aries ay may Marte, Araw at Venus; nagpapatuloy ang Tauro sa Merkuryo, Buwan at Saturno; ang Gemini sa Hupiter, Marte at Araw; at iba pa sa buong sodyako. Walang karagdagang pangangatwiran tungkol sa katangian ng bawat tanda ang kasangkot. Kapag naitakda na ang panimulang punto, mekanikal na sumusunod ang iba, na siyang isang dahilan kung bakit napakatatag ng pamamaraan sa iba't ibang wika at siglo. Ito ang kaayusang matatagpuan sa mga astrologong Griyego at Latin ng Imperyong Romano, sa mga aklat na Arabe noong ikasiyam na siglo, sa astrolohiyang Latin ng Gitnang Kapanahunan at sa mga pagtatalaga sa tarot ng Golden Dawn.

Ang talaan ng tatlumpu't anim na mukha

Ang buong pagkakasunod-sunod, kapag binasa sa bawat hanay at pagkatapos ay pababa sa susunod na tanda, ay umiikot sa pitong planeta nang limang beses at nagsisimula ng ikaanim na ikot sa huling mukha.

Tanda Unang mukha (0–10°) Ikalawang mukha (10–20°) Ikatlong mukha (20–30°)
Aries Marte Araw Venus
Tauro Merkuryo Buwan Saturno
Gemini Hupiter Marte Araw
Kanser Venus Merkuryo Buwan
Leo Saturno Hupiter Marte
Virgo Araw Venus Merkuryo
Libra Buwan Saturno Hupiter
Eskorpiyo Marte Araw Venus
Sagitaryo Merkuryo Buwan Saturno
Kaprikornyo Hupiter Marte Araw
Akwaryo Venus Merkuryo Buwan
Pisces Saturno Hupiter Marte

Kapag binasa sa ganitong paraan, ipinapakita rin ng talaan kung aling mga planeta ang may pinakamaraming kinatawan. Si Marte ang namamahala sa anim na mukha, bawat iba pang planeta ay lima, isang maliit na kawalan ng simetriya na direktang nagmumula sa aritmetika ng tatlumpu't anim na hinati sa pito.

Bakit dalawang beses lumilitaw si Marte

Ang tatlumpu't anim na mukha na hinati sa pitong planeta ay nag-iiwan ng isang labis: limang buong ikot ang gumagamit ng tatlumpu't limang mukha, at ang ikatatlumpu't anim ay nagsisimula ng ikaanim. Dahil nagsimula ang pagkakasunod-sunod kay Marte, ang natitirang mukha ay napupunta rin kay Marte, at pumapatak ito sa ikatlong mukha ng Pisces. Ang susunod na mukha sa bilog ay ang unang mukha ng Aries, na Marte muli, kaya ang dulo at simula ng sodyako ay nagtatagpo sa dalawang magkasunod na mukha ng Marte. Tila hindi nabahala ang mga sinaunang may-akda tungkol dito. Ang kaayusan sa likod ng mga mukha ay ang parehong pababang pagkakasunod-sunod na, kapag inilapat sa dalawampu't apat na oras ng araw, ay nagbubunga ng mga planetaryong pangalan ng mga araw ng linggo: ibigay ang unang oras ng isang araw kay Saturno, bilangin pababa ang mga planeta oras-oras, at ang unang oras ng susunod na araw ay pumapatak sa Araw, ang susunod sa Buwan, pagkatapos ay Marte, at patuloy pa: ang araw ni Saturno, Araw, Buwan, pagkatapos ay ang araw ni Marte, na tinatawag pa rin sa Pranses na mardi. Ang mga mukha at mga araw ng linggo ay dalawang aplikasyon ng isang patakaran para sa pamamahagi ng mga planeta sa pagkakasunod-sunod.

Si Manilius at ang sodyakal na pamamaraan

Hindi lamang ang planetaryong pamamaraan ang umiral sa sinaunang panahon. Ang Romanong makatang si Manilius, na sumulat ng kanyang Astronomica sa ilalim nina Augustus at Tiberius, ay nagtalaga ng mga dekano ng bawat tanda hindi sa mga planeta kundi sa mga tanda. Ang tatlong dekano ng Aries ay napupunta sa Aries, Tauro at Gemini; ang sa Tauro sa Kanser, Leo at Virgo; at ang pagkakasunod-sunod ay tumatakbo sa sodyako, bumabalik sa simula nito bawat ikaapat na tanda. Inihaharap ni Manilius ang mga dekano bilang pinagmumulan ng mga nakatagong impluwensya na maaaring magbago sa katangian ng isang tanda mula sa isang sampung-digri na bahagi patungo sa susunod. Ang kanyang bersyon ay hindi naging pamantayan, ngunit ipinapakita nito na noong unang siglo CE ang mga dekano ay isa pa ring balangkas na pinuno ng iba't ibang may-akda sa iba't ibang paraan, at ang planetaryong pamumuno na kalaunan ay naging kanonikal ay isang pagpipilian lamang sa marami.

Mga larawang sumisikat kasabay ng mga mukha

Hindi nawala ang mga larawan ng mga mukha nang maging mga sampung-digri na bahagi sila. Si Teucer ng Babilonya, isang astrologo mula sa kuta ng Babilonya sa Ehipto na ang petsa ay karaniwang inilalagay sa unang siglo CE, ay nagtipon ng isang katalogo ng mga konstelasyong sumisikat kasabay ng bawat dekano, Griyego, Ehipsiyo at iba pa, at inilarawan ang mga pigurang nauugnay sa bawat isa. Si Hephaistion ng Thebes, noong mga 415 CE, ay nagbigay ng mga pangalan ng dekano ng Ehipto sa baybay na Griyego para sa bawat mukha. Si Firmicus Maternus, sa kanyang Mathesis noong ikaapat na siglo, ay tumawag sa mga dekano na mga dakilang diyos at naglista ng kanilang mga pangalan, at ginamit din niya ang mga planetaryong pinuno sa Chaldean order. Ipinakita ng Alemang klasikong iskolar na si Franz Boll sa kanyang Sphaera noong 1903 na ang katalogo ni Teucer ay dumaan sa mga tagapamagitang Persyano at Arabe patungo sa mga talaan ng imahen ni Abu Ma'shar at mula roon ay sa Latin na Europa. Samakatuwid, naglakbay ang mga mukha bilang isang dobleng pakete: isang planetaryong pinuno na magagamit sa kalkulasyon at isang pigura na maaaring ipinta o iukit.

Ang mukha sa gitna ng iba pang paghahati

Hinati ng mga Hellenistikong astrologo ang tanda sa ilang paraan nang sabay-sabay, at ang mukha ang pinakamadaling maunawaan katabi ng iba. Ang mga term, na tinatawag ding hangganan, ay nagpuputol sa bawat tanda sa limang hindi pantay na piraso na pinamumunuan ng limang planeta bukod sa Araw at Buwan, at ang bersyon na kilala bilang mga Ehipsiyong term ang pinakamalawak na ginamit. Hinahati ng mga dodecatemoria ang bawat tanda sa labindalawang bahagi ng dalawa at kalahating digri, bawat isa ay nakatalaga sa isang tanda, at ang ilang may-akda ay nagpatuloy pa at nagbigay sa bawat solong digri ng sarili nitong pinuno, ang monomoiria. Sa mga ito, ang mukha ang tanging paghahati na may direktang ninunong Ehipsiyo sa kalangitan, at ang tanging napanatili ng bawat sumunod na tradisyon, Griyego, Indian, Arabe at Latin, sa ilang anyo. Ito rin ang pinakaregular: pantay na mga bahagi, isang nakapirming pagkakasunod-sunod ng mga pinuno at walang mga pagbubukod. Ang regularidad na iyon ang nagpapaliwanag sa bahagi ng pananatili nito, dahil ang isang mukha ay mahahanap ng sinumang nakakaalam sa digri ng isang planeta at sa pagkakasunod-sunod ng pito.

Ang drekkana sa India

Nakarating ang astrolohiyang Griyego sa India sa mga unang siglo CE, at kasama nito ang mga dekano. Ang Yavanajataka, isang bersyon sa Sanskrit ng isang Griyegong astrolohikal na teksto na isinalin ni Yavanesvara noong 149/150 CE at tinula ni Sphujidhvaja noong 269/270, ay naglalarawan ng isang imahen para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na drekkana, at ang mga paglalarawang ito ay kabilang sa mga ninuno ng hanay ng imaheng Indian na kalaunan ay itinala ni Abu Ma'shar. Gayunpaman, hindi pinanatili ng astrolohiyang Indian ang Chaldean order para sa mga pinuno. Sa pamamaraang naging pamantayan, na matatagpuan sa Brihat Jataka ni Varahamihira noong ikaanim na siglo, ang unang drekkana ng isang tanda ay pinamumunuan ng panginoon ng tandang iyon, ang ikalawa ng panginoon ng ikalimang tanda mula rito at ang ikatlo ng panginoon ng ikasiyam, kaya ang lahat ng tatlong mukha ng isang tanda ay kabilang sa parehong elemento. Sa Jyotisha, ang drekkana ay isa sa mga dibisyonal na tsart, ang tsart ng ikatlong harmonic na ginagamit kasama ng pangunahing tsart ng kapanganakan, at nananatili ito sa pang-araw-araw na paggamit.

Ang mga mukha sa astrolohiyang Arabe at Latin

Minana ng mga astrologong Arabe ang parehong tradisyon. Si Abu Ma'shar, na sumulat ng kanyang Dakilang Pagpapakilala sa Baghdad noong ikasiyam na siglo, ay naglatag ng mga mukha kasama ang kanilang mga pinuno sa Chaldean order at tatlong hanay ng larawan para sa bawat isa, Persyano, Indian at Griyego. Si Al-Biruni, sa kanyang Aklat ng Pagtuturo sa mga Elemento ng Sining ng Astrolohiya noong 1029, ay nagtala ng mga mukha sa gitna ng mga dignidad ng mga planeta, kasama ang mga pinunong Chaldean. Sa pamamagitan ng mga salin sa Latin noong ikalabindalawang siglo, nina John ng Seville at Hermann ng Carinthia bukod sa iba pa, pumasok ang mga mukha sa astrolohiya ng Europa bilang bahagi ng karaniwang kasangkapan. Si Ptolemy, ang pinakaimpluwensyal na sinaunang awtoridad sa tradisyong iyon, ay hindi nagbigay ng papel sa mga dekanong mukha sa Tetrabiblos, ngunit pinanatili sila ng mga manwal na Arabe na aktwal na ginamit ng medyebal na Europa. Ang mga imahen ay nagpunta sa sarili nilang landas patungo sa talismanikong mahika, kung saan ginamit sila ng Picatrix bilang mga resipe; ang mga pinuno ay nanatili sa teknikal na astrolohiya bilang isang maliit na dignidad.

Ang pinakamahina sa limang dignidad

Sa medyebal at maagang modernong astrolohiya, ang lakas ng isang planeta ay hinusgahan sa bahagi sa pamamagitan ng mga mahahalagang dignidad nito, ang mga lugar sa sodyako kung saan nagkaroon ito ng ilang uri ng pamumuno. Lima ang kinilala: domicile, exaltation, triplicity, term at mukha. Inuri sila ng mga manunulat sa kaayusang iyon, at si William Lilly, sa kanyang Christian Astrology noong 1647, ay nagbigay sa kanila ng halaga ng puntos: lima para sa domicile, apat para sa exaltation, tatlo para sa triplicity, dalawa para sa term at isa para sa mukha. Ang isang planetang nasa sarili nitong mukha ay nagkaroon ng pinakamaliit na posibleng bahagi ng dignidad, sapat upang maiwasan itong maging peregrine, ang estado ng kawalan ng anumang dignidad, ngunit kaunti lamang higit pa roon. Ginamit ng mga astrologo sa tradisyong ito ang mukha pangunahin bilang panghatol kapag magkapantay ang lakas ng mga planeta at bilang paraan upang ilarawan ang mas maliliit na kalagayan ng isang planeta, at ang ilan, kasunod ng mga talaan ng larawan sa Arabe, ay gumamit ng imahen ng isang sumisikat na mukha upang ilarawan ang hitsura ng isang tao o ang katangian ng isang usapin.

Dalawang pamamaraang ginagamit ngayon

Dalawang sistema ng pamumuno ang nakaligtas sa modernong astrolohiya. Ang mga tradisyonal na astrologo, at ang muling pagkabuhay ng mga pamamaraang Hellenistiko at medyebal mula noong dekada 1980, ay nagpapanatili ng mga mukha ng Chaldean. Karamihan sa popular na Kanluraning astrolohiya ay gumagamit sa halip ng pamamaraang triplicity na pamilyar mula sa India, na naging laganap noong ikadalawampung siglo: ang unang dekano ng isang tanda ay pinamumunuan ng sariling pinuno ng tanda, ang ikalawa at ikatlo ng mga pinuno ng susunod na dalawang tanda ng parehong elemento. Sa sistemang iyon, ang mga dekano ng Aries ay napupunta kay Marte, Araw at Hupiter, at ginagamit sila ng mga manunulat ng astrolohiyang batay sa tanda ng Araw upang hatiin ang mga kaarawan ng bawat tanda sa tatlong pangkat. Pinili ng Golden Dawn ang mga mukha ng Chaldean para sa tarot nito, simula hindi sa Aries kundi sa unang mukha ng Leo, na pinamumunuan ni Saturno, at nagtatalaga ng mga may-numerong baraha mula Dalawa hanggang Sampu nang magkakasunod. Ang mga korespondensya nito sa tarot ay sakop sa sarili nilang pahina; ang mga mukha mismo ang ibinabahaging batayan sa ilalim ng bawat isa sa mga sistemang ito.

Mga madalas itanong

Ano ang isang mukha sa astrolohiya?

Ang isang mukha ay isa sa tatlong sampung-digri na bahagi kung saan hinahati ang bawat tanda ng sodyako, kaya may tatlumpu't anim sa sodyako. Bawat mukha ay may pinunong planeta. Ang mga mukha ay ang mga dekano ng Ehipto na iniakma sa Hellenistikong sodyako, at ang mga salitang mukha at dekano ay ginagamit para sa parehong bagay.

Iisa ba ang mga dekano at ang mga mukha?

Sa astrolohiya, oo. Ang mga dekano ng Ehipto ay mga bituing sumisikat sa abot-tanaw, ngunit ginawa sila ng mga Hellenistikong astrologo na mga sampung-digri na bahagi ng sodyako, at tinawag ng mga manunulat na Griyego ang mga bahaging ito na kapwa dekanoi at prosopa, mga mukha. Ang ilang modernong may-akda ay naglalaan ng dekano para sa pamamaraang triplicity at mukha para sa pamamaraang Chaldean, ngunit sa kasaysayan ay nagkakasapaw ang mga termino.

Paano itinatalaga ang mga planetaryong pinuno ng mga mukha?

Sa klasikong pamamaraan, sa pamamagitan ng Chaldean order ng mga planeta mula sa pinakamabagal hanggang sa pinakamabilis: Saturno, Hupiter, Marte, Araw, Venus, Merkuryo, Buwan. Nagsisimula ang pagkakasunod-sunod kay Marte sa unang mukha ng Aries at nagpapatuloy nang walang patid, kaya ang Aries ay may Marte, Araw at Venus, ang Tauro ay may Merkuryo, Buwan at Saturno, at iba pa hanggang Pisces, na ang mga mukha ay Saturno, Hupiter at Marte.

Bakit pinamamahalaan ni Marte ang dalawang magkasunod na mukha?

Ang tatlumpu't anim na mukha na hinati sa pitong planeta ay nagbibigay ng limang buong ikot at isang mukhang labis. Ang dagdag na mukhang iyon, ang ikatlo ng Pisces, ay napupunta kay Marte dahil nagsimula ang pagkakasunod-sunod kay Marte, at ang unang mukha ng Aries ay Marte rin. Bilang resulta, pinamumunuan ni Marte ang anim na mukha at bawat ibang planeta ay lima.

Ano ang pamamaraang triplicity ng mga dekano?

Isang alternatibo kung saan ang tatlong dekano ng isang tanda ay pinamumunuan ng mga pinuno ng tatlong tanda ng parehong elemento, simula sa mismong tanda. Ang unang dekano ng Aries ay pinamumunuan ni Marte, ang ikalawa ng Araw bilang pinuno ng Leo, ang ikatlo ni Hupiter bilang pinuno ng Sagitaryo. Ito ang karaniwang pamamaraang drekkana sa India at ang kadalasang ginagamit ng modernong astrolohiyang batay sa tanda ng Araw.

Gaano kahalaga ang mukha bilang isang dignidad?

Ito ang pinakamahina sa limang klasikong mahalagang dignidad. Sa pagmamarka ni William Lilly noong 1647, ang isang planetang nasa sarili nitong mukha ay nakakakuha ng isang puntos, laban sa dalawa para sa term, tatlo para sa triplicity, apat para sa exaltation at lima para sa domicile. Ginagamit ito ng mga tradisyonal na astrologo upang ipakita na ang isang planeta ay hindi ganap na walang katayuan, sa halip na bilang tanda ng tunay na lakas.

Ginamit ba ni Ptolemy ang mga dekano?

Hindi ang mga dekanikong mukha. Ang Tetrabiblos, ang pinakaimpluwensyal na aklat sa astrolohiya noong sinaunang panahon, ay nagtatatag ng sistema nito sa mga tanda, term, triplicity at aspeto at hindi nagbibigay ng bahagi sa mga dekano. Nakaligtas sila sa pamamagitan ng iba pang mga may-akdang Griyego at Latin tulad nina Teucer, Hephaistion at Firmicus Maternus, at sa pamamagitan ng mga manwal na Arabe na ginamit ng medyebal na Europa.

Ano ang isang drekkana?

Ang pangalang Sanskrit para sa dekano, na hiniram mula sa Griyego. Nakarating ang mga dekano sa astrolohiyang Indian kasama ang Griyegong astrolohiya sa mga unang siglo CE, at ang Yavanajataka ay nagbibigay ng imahen para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na drekkana. Sa Jyotisha ang drekkana ay isa ring dibisyonal na tsart, na binuo sa pamamagitan ng paghahati sa bawat tanda sa tatlo, at ang mga pinuno nito ay sumusunod sa prinsipyo ng triplicity.

Saan nagmula ang mga larawan ng dekano?

Bahagyang mula sa Ehipto at bahagyang mula sa mga Griyegong konstelasyon na sumisikat kasabay ng bawat dekano, na ikinatalogo ni Teucer ng Babilonya. Kalaunan ay nagtala si Abu Ma'shar ng tatlong hanay ng larawan para sa bawat mukha (Persyano, Indian at Griyego), at dinala sila ng Picatrix at Agrippa sa mahika ng Europa. Sinubaybayan ni Franz Boll ang karamihan sa paglilipat na ito noong 1903.

Sa aling dekano ng aking tanda ako ipinanganak?

Nakasalalay ito sa digri ng Araw, o ng alinmang planetang tinitingnan mo, sa loob ng tanda nito: 0–10° ang unang dekano, 10–20° ang ikalawa at 20–30° ang ikatlo. Ang mga petsa sa kalendaryo ay pagtatantiya lamang, dahil ang pagpasok ng Araw sa bawat tanda ay bahagyang lumilipat taon-taon. Pagkatapos ay magbibigay ang mga tradisyonal at modernong astrologo ng magkaibang pinuno para sa parehong dekano, depende sa kung aling pamamaraan ang kanilang sinusunod.

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.