دکانوسهای مصری
وجوه طالعبینی
طالعبینان هلنیستی هر برج زودیاک را به سه وجه دهدرجهای بریدند و به هر وجه یکی از دکانوسهای کهن مصری و یک فرمانروای سیارهای دادند، با آغاز از مریخ در وجه نخست حمل. سیوشش وجه به طالعبینی هندی، عربی و لاتین راه یافت و هنوز، زیر دو طرح رقیب فرمانروایی، به کار میرود.
- وجه
- 36
- هر وجه
- 10°
- سیاره در گردش
- 7
وجوه چگونه کار میکنند
دکانوسها در مقام بخشی از زودیاک: چگونه بریده، نامگذاری و به فرمانروایان سپرده شدند، طرحهای رقیب، و راههایی که از آنها به هند، بغداد و زایچه امروزی رسیدند.
سه وجه در هر برج
هر برج سیدرجهای به سه وجه دهدرجهای بریده میشود: ۰ تا ۱۰ درجه، ۱۰ تا ۲۰ درجه و ۲۰ تا ۳۰ درجه. دوازده برج سیوشش وجه به دست میدهند، یکی برای هر دکانوس مصری، پس گاهشمار ستارهای کهن بی هیچ کم و زیادی در زودیاک تازه جا میگیرد.
دکانوس، پروسوپون، facies
نویسندگان یونانی «دکانوس» یعنی «دهتایی» یا «پروسوپون» یعنی «چهره» مینوشتند؛ لاتین decanus و facies را به کار برد، عربی «وجه» را، و سنسکریت «درکانه» را از یونانی وام گرفت. انگلیسی هر دو واژه decan و face را برای همین بخش دهدرجهای نگاه داشته است.
از ستارگان تا بخشها
دکانوسهای مصری ستارگانی با فاصلههای نابرابر بودند که بیشترشان در جنوب دایرهالبروج قرار داشتند. طالعبینان هلنیستی کمانهای برابر دهدرجهای زودیاک را جای آنها نشاندند؛ نامها و شمار را نگاه داشتند و خود ستارگان را رها کردند.
فرمانروایان به ترتیب کلدانی
سیارات به ترتیب نزولی زحل، مشتری، مریخ، خورشید، زهره، عطارد و ماه سپرده میشوند و آغاز با مریخ در وجه نخست حمل است، چون مریخ فرمانروای برج حمل است. سپس این رشته خودبهخود در سراسر سیوشش وجه ادامه مییابد.
مریخ در هر دو سر
پنج دور هفتسیارهای سیوپنج وجه را پر میکند؛ وجه سیوششم، یعنی وجه آخر حوت، دور ششمی را با مریخ آغاز میکند. وجه نخست حمل هم از آنِ مریخ است، پس زودیاک با دو وجه مریخی پشت سر هم بسته و دوباره گشوده میشود.
قاعده پشت هفته
همین ترتیب نزولی، اگر بر بیستوچهار ساعت شبانهروز گسترده شود، نامهای سیارهای روزهای هفته را به دست میدهد: ساعت نخست روزهای پیاپی به زحل، خورشید، ماه، مریخ و به همین ترتیب میرسد. وجوه و روزهای هفته از یک قاعده پیروی میکنند.
برجهای مانیلیوس
مانیلیوس شاعر هر دکانوس را به جای سیاره به یک برج سپرد: سه دکانوس حمل به حمل، ثور و جوزا، دکانوسهای ثور به سرطان، اسد و سنبله، و به همین ترتیب. این طرح چیره نشد، اما نشان میدهد که فرمانروایان سیارهای تنها گزینه نبودند.
تصویرهایی که طلوع میکنند
تئوکر بابلی صورتهای فلکیای را که همراه هر دکانوس طلوع میکردند فهرست کرد، و هفایستیون و فیرمیکوس نامهای مصری را ثبت کردند. این فهرستها با واسطه ایرانیان و عربها به تصویرهای دکانوسی ابومعشر و بعدها «پیکاتریکس» بدل شدند.
درکانه
طالعبینی هندی دکانوسها را از منابع یونانی در قالب «درکانه» گرفت، با تصویرهایی در «یوناجاتکه». فرمانروایان معیار وراهمیهیره از عنصر پیروی میکنند: صاحب برج، سپس صاحبان برجهای پنجم و نهم. نمودار درکانه هنوز در جیوتیش به کار میرود.
وجوه در عربی
ابومعشر وجوه را با فرمانروایان کلدانی و برای هر یک سه مجموعه تصویر شرح داد، و ابوریحان بیرونی در ۱۰۲۹ آنها را در میان حظوظ سیارات در جدول آورد. ترجمههای لاتین قرن دوازدهم وجوه را در طالعبینی اروپایی به امری معیار بدل کردند.
کمترین حظ
از پنج حظ ذاتی، یعنی خانه، شرف، مثلثه، حد و وجه، وجه در رتبه آخر است. ویلیام لیلی به آن یک امتیاز داد در برابر پنج امتیاز خانه: همینقدر که سیاره را از غریب بودن نجات دهد و نه چندان بیشتر.
دو طرح در روزگار ما
طالعبینان سنتی وجوه کلدانی را نگاه میدارند؛ طالعبینی عامهپسند برج خورشیدی بیشتر فرمانروایان مثلثه را به کار میبرد و به حمل مریخ، خورشید و مشتری را میدهد. گلدن داون وجوه کلدانی را، با آغاز از زحل در اسد، برای کارتهای عددی تاروت به کار برد.
نویسندگان وجوه
طالعبینانی که سیوشش وجه را تعریف، فهرست و رتبهبندی کردند، و پژوهشگری که سفر تصویرهای آنها را دنبال کرد.
مارکوس مانیلیوس
سراینده «آسترونومیکا»، کهنترین منظومه طالعبینی لاتین که بر جای مانده، که کتاب چهارمش سیوشش دکانوس را به جای سیارات به برجهای زودیاک میسپارد و آنها را تعدیلکنندگان پنهان هر برج میداند.
تئوکر بابلی
طالعبینی از شهر دژی بابل در نزدیکی قاهره امروزی که فهرستش از صورتهای فلکیای که همراه هر دکانوس طلوع میکنند، از راه ترجمههای بعدی، ریشه تصویرهای دکانوسی عربی و لاتین شد.
یوانهشوره و اسپهوجیدهوجه
مترجم و بهنظمآورنده «یوناجاتکه»، اقتباس سنسکریت طالعبینی یونانی که دکانوسها را در قالب درکانه، هر یک با تصویری وصفشده از آنِ خود، به هند آورد.
فیرمیکوس ماترنوس
نویسنده «ماتسیس» که دکانوسها را خدایانی نیرومند میخواند، نامهایشان را فهرست میکند و فرمانروایان سیارهایشان را به ترتیب کلدانی میسپارد و بدینسان این طرح را برای غرب لاتین نگاه داشت.
هفایستیون تبسی
گردآورنده «آپوتلسماتیکا» که در بخشی از وصف زودیاک، نامهای مصری دکانوسها را با املای یونانی، سه نام برای هر برج، به دست میدهد.
وراهمیهیره
منجم و طالعبینی که «بریهت جاتکه» او به دستنامهای معیار در هند بدل شد و فرمانروایان درکانه را بر پایه عنصر تثبیت کرد: صاحب برج، سپس صاحبان برجهای پنجم و نهم.
ابومعشر
نویسنده «المدخل الکبیر» که به هر وجه فرمانروای کلدانیاش و سه مجموعه تصویر، ایرانی، هندی و یونانی، میدهد؛ ترجمههای لاتین این کتاب وجوه را بخشی از طالعبینی معیار اروپایی کردند.
ابوریحان بیرونی
دانشمندی پرمایه در دانشهای گوناگون که «التفهیم لاوائل صناعة التنجیم» او، که در ۱۰۲۹ به پایان رسید، وجوه و فرمانروایانشان را در میان حظوظ سیارات در جدولهایی روشن عرضه میکند.
ویلیام لیلی
طالعبین انگلیسی که در «طالعبینی مسیحی» (۱۶۴۷) برای حظوظ ذاتی امتیاز تعیین کرد و به وجه یک امتیاز در برابر پنج امتیاز خانه داد؛ رتبهبندیای که طالعبینان سنتی هنوز به کار میبرند.
فرانتس بول
پژوهشگر ادبیات کلاسیک که در «اسفایرا» (۱۹۰۳) فهرست تئوکر را ویراست و نشان داد پیکرههای دکانوسی آن چگونه از راه واسطههای ایرانی و عربی به ابومعشر و فهرستهای تصویر لاتین رسیدند.
وجه چیست
در طالعبینی هلنیستی هر برج زودیاک به سه بخش دهدرجهای تقسیم میشود و هر بخش یک وجه است. سیوشش وجه همان دکانوسهای کهن مصریاند که به هندسه زودیاک برگردانده شدهاند: در حالی که دکانوسها گروههایی از ستارگان بودند که بر افق طلوع میکردند، وجوه کمانهایی برابر از دایرهالبروجاند که هر یک فرمانروایی سیارهای دارد. نویسندگان یونانی «دکانوس» یعنی «دهتایی» و «پروسوپون» یعنی «چهره» یا «نقاب» را کمابیش به جای یکدیگر به کار میبردند؛ نویسندگان لاتین decanus و facies مینوشتند، طالعبینان عرب «وجه» و جمع آن «وجوه»، و سنسکریت واژه یونانی را در قالب «درکانه» وام گرفت. این واژهها به یک چیز اشاره دارند، برشی دهدرجهای از یک برج که سیارهای بر آن فرمان میراند، و درباره سیارهای که در آن برش ایستاده گفته میشود که در وجه خود است. وجه کوچکترین بخش از بخشهای کلاسیکی است که بیشتر طالعبینان هنوز به کار میبرند؛ ریزتر از برج و درشتتر از تکدرجه.
از گروههای ستارهای تا بخشهای دهدرجهای
دکانوسهای مصری اصلاً بخشهایی از دایرهالبروج نبودند. آنها ستارگان و ستارهگروههایی بودند که چون در فاصلههای سودمند طلوع میکردند برگزیده شده بودند، و بیشترشان در نواری در جنوب دایرهالبروج قرار داشتند، همانجا که سیریوس و شکارچی (اوریون) هم هستند. فاصلههایشان نابرابر بود و فهرستها در طول قرنها، همراه با لغزش گاهشماری، تغییر کردند. هنگامی که زودیاک بابلی با دوازده برج برابرش به مصر بطلمیوسی رسید، دو نظام با حکمی قراردادی به هم پیوستند، نه با رصد. هر برج به سه بخش بریده شد و هر یکسوم یک دکانوس گرفت. زودیاک مدور دندره، که حدود ۵۰ پیش از میلاد کنده شد، نتیجه را در قالب تصویر نشان میدهد: برجها در میانه و دکانوسها بر لبه. در طالعبینی مکتوب، این آمیزش حسابی بود: سیوشش دکانوس ضرب در ده درجه درست ۳۶۰ درجه دایره را پر میکند، همانگونه که سیوشش هفته دهروزه ۳۶۰ روز سال مدنی را پر کرده بود. ستارگانِ پشت نامهای کهن از تصویر بیرون رفتند و آنچه ماند تقسیمی از زودیاک بود با نامها و اعتبار مصری.
ترتیب کلدانی
طرح معیار هلنیستی فرمانروایان وجوه را به ترتیب کلدانی میدهد، یعنی رشته هفت سیاره کلاسیک از کندترین تا تندترین آنگونه که منجمان باستان داوری میکردند: زحل، مشتری، مریخ، خورشید، زهره، عطارد و ماه. رشته با مریخ در وجه نخست حمل آغاز میشود، چون مریخ فرمانروای برج حمل است، و سپس به سادگی رو به پایین ادامه مییابد و از سر گرفته میشود. پس حمل مریخ، خورشید و زهره را دارد؛ ثور با عطارد، ماه و زحل ادامه میدهد؛ جوزا با مشتری، مریخ و خورشید؛ و به همین ترتیب در سراسر زودیاک. هیچ استدلال دیگری درباره سرشت هر برج در کار نیست. همین که نقطه آغاز تثبیت شود، باقی خودبهخود از پی میآید، و این یکی از دلایلی است که این طرح در زبانها و قرنهای گوناگون اینهمه پایدار ماند. این همان چینشی است که نزد طالعبینان یونانی و لاتین امپراتوری روم، در دستنامههای عربی قرن نهم، در طالعبینی لاتین سدههای میانه و در انتسابهای تاروتی گلدن داون دیده میشود.
جدول سیوشش وجه
رشته کامل، اگر سطر به سطر و برج به برج خوانده شود، پنج بار هفت سیاره را میپیماید و با وجه پایانی دور ششمی را آغاز میکند.
| برج | وجه نخست (۰–۱۰°) | وجه دوم (۱۰–۲۰°) | وجه سوم (۲۰–۳۰°) |
|---|---|---|---|
| حمل | مریخ | خورشید | زهره |
| ثور | عطارد | ماه | زحل |
| جوزا | مشتری | مریخ | خورشید |
| سرطان | زهره | عطارد | ماه |
| اسد | زحل | مشتری | مریخ |
| سنبله | خورشید | زهره | عطارد |
| میزان | ماه | زحل | مشتری |
| عقرب | مریخ | خورشید | زهره |
| قوس | عطارد | ماه | زحل |
| جدی | مشتری | مریخ | خورشید |
| دلو | زهره | عطارد | ماه |
| حوت | زحل | مشتری | مریخ |
این جدول، اگر چنین خوانده شود، نشان میدهد که کدام سیارات سهم بیشتری دارند. مریخ بر شش وجه فرمان میراند و هر سیاره دیگر بر پنج وجه؛ ناهمسانی کوچکی که مستقیماً از حساب سیوشش تقسیم بر هفت برمیآید.
چرا مریخ دو بار میآید
اگر سیوشش وجه میان هفت سیاره بخش شود، یکی میماند: پنج دور کامل سیوپنج وجه را میگیرد و وجه سیوششم دور ششمی را آغاز میکند. چون رشته با مریخ آغاز شده بود، وجه باقیمانده هم به مریخ میرسد و بر وجه سوم حوت میافتد. وجه بعدی در گردش دایره وجه نخست حمل است که باز از آنِ مریخ است، پس پایان و آغاز زودیاک در دو وجه مریخی پیاپی به هم میرسند. به نظر نمیرسد نویسندگان باستان از این بابت نگران بوده باشند. ترتیبی که پشت وجوه است همان ترتیب نزولی است که اگر بر بیستوچهار ساعت شبانهروز به کار رود، نامهای سیارهای روزهای هفته را به دست میدهد: ساعت نخست یک روز را به زحل بدهید، سیارات را ساعت به ساعت رو به پایین بشمارید، و ساعت نخست روز بعد به خورشید میرسد، روز پس از آن به ماه، سپس مریخ و به همین ترتیب: روز زحل، روز خورشید، روز ماه و سپس روز مریخ، که فرانسوی هنوز آن را mardi مینامد. وجوه و روزهای هفته دو کاربرد از یک قاعده برای پخش کردن سیارات به ترتیباند.
مانیلیوس و طرح زودیاکی
طرح سیارهای در دوران باستان تنها طرح نبود. مانیلیوس، شاعر رومی که «آسترونومیکا» را در روزگار آگوستوس و تیبریوس مینوشت، دکانوسهای هر برج را نه به سیارات بلکه به برجها میسپارد. سه دکانوس حمل به حمل، ثور و جوزا میرسند؛ دکانوسهای ثور به سرطان، اسد و سنبله؛ و این رشته در سراسر زودیاک ادامه مییابد و هر چهار برج یک بار به نقطه آغاز بازمیگردد. مانیلیوس دکانوسها را سرچشمه تأثیرهایی پنهان میداند که میتوانند سرشت یک برج را از یک پاره دهدرجهای به پاره بعدی دگرگون کنند. روایت او معیار نشد، اما نشان میدهد که در قرن یکم میلادی دکانوسها هنوز چارچوبی بودند که نویسندگان گوناگون به شیوههای گوناگون پرش میکردند، و فرمانروایی سیارهای که بعدها رسمی و قطعی مینمود تنها یکی از چند گزینه بود.
تصویرهایی که با وجوه طلوع میکنند
وجوه وقتی به بخشهای دهدرجهای بدل شدند تصویرهایشان را از دست ندادند. تئوکر بابلی، طالعبینی از شهر دژی بابل در مصر که زمانش را معمولاً قرن یکم میلادی میدانند، فهرستی از صورتهای فلکی یونانی، مصری و جز آن که همراه هر دکانوس طلوع میکردند گرد آورد و پیکرههای وابسته به هر یک را وصف کرد. هفایستیون تبسی، حدود ۴۱۵ میلادی، نامهای مصری دکانوسها را با املای یونانی برای هر وجه میآورد. فیرمیکوس ماترنوس در «ماتسیس» خود در قرن چهارم دکانوسها را خدایانی بزرگ میخواند و نامهایشان را فهرست میکند، و فرمانروایان سیارهای را هم به ترتیب کلدانی به کار میبرد. فرانتس بول، پژوهشگر آلمانی ادبیات کلاسیک، در «اسفایرا» (۱۹۰۳) نشان داد که فهرست تئوکر از راه واسطههای ایرانی و عربی به فهرستهای تصویر ابومعشر و از آنجا به اروپای لاتین رسید. پس وجوه در قالب بستهای دوبخشی سفر کردند: فرمانروایی سیارهای که میشد در محاسبه به کار برد و پیکرهای که میشد نقاشی یا حکاکی کرد.
وجه در کنار بخشهای دیگر
طالعبینان هلنیستی برج را همزمان به چند شیوه تقسیم میکردند و وجه را در کنار بقیه آسانتر میتوان فهمید. حدها، که مرزها هم خوانده میشوند، هر برج را به پنج پاره نابرابر میبرند که پنج سیاره غیر از خورشید و ماه بر آنها فرمان میرانند، و روایتی که به «حدهای مصری» شناخته میشود رایجترین بود. «دوازدهبهرها» (دودکاتموریا) هر برج را به دوازده پاره دو و نیم درجهای تقسیم میکنند که هر یک به برجی سپرده شده است، و برخی نویسندگان از این هم فراتر رفتند و به هر تکدرجه فرمانروای خاص خودش را دادند، یعنی «مونومویریا». از این میان، وجه تنها بخشی است که نیایی مستقیم و مصری در آسمان دارد، و تنها بخشی که همه سنتهای بعدی، یونانی، هندی، عربی و لاتین، به شکلی نگاهش داشتند. منظمترین هم هست: بخشهای برابر، رشتهای ثابت از فرمانروایان و بی هیچ استثنا. این نظم بخشی از ماندگاری آن را توضیح میدهد، زیرا هر کس درجه یک سیاره و ترتیب هفت سیاره را بداند میتواند وجه را پیدا کند.
درکانه در هند
طالعبینی یونانی در نخستین قرنهای میلادی به هند رسید و دکانوسها هم با آن آمدند. «یوناجاتکه»، روایتی سنسکریت از یک متن طالعبینی یونانی که یوانهشوره در ۱۴۹/۱۵۰ میلادی ترجمه کرد و اسپهوجیدهوجه در ۲۶۹/۲۷۰ به نظم درآورد، برای هر یک از سیوشش درکانه تصویری وصف میکند، و این وصفها از نیاکان مجموعه تصویرهای هندیاند که ابومعشر بعدها ثبت کرد. با این همه، طالعبینی هندی ترتیب کلدانی را برای فرمانروایان نگاه نداشت. در طرحی که معیار شد و در «بریهت جاتکه» وراهمیهیره از قرن ششم آمده است، درکانه نخست یک برج از آنِ صاحب همان برج است، دومی از آنِ صاحب برج پنجم پس از آن و سومی از آنِ صاحب برج نهم، چنانکه هر سه وجه یک برج به یک عنصر تعلق دارند. در جیوتیش درکانه یکی از نمودارهای تقسیمی است، نمودار هارمونیک سوم که در کنار زایچه اصلی تولد به کار میرود، و همچنان کاربرد روزمره دارد.
وجوه در طالعبینی عربی و لاتین
طالعبینان عربزبان هر دو سنت را به ارث بردند. ابومعشر، که «المدخل الکبیر» را در قرن نهم در بغداد نوشت، وجوه را با فرمانروایانشان به ترتیب کلدانی و برای هر یک سه مجموعه تصویر، ایرانی، هندی و یونانی، شرح میدهد. ابوریحان بیرونی در «التفهیم لاوائل صناعة التنجیم» (۱۰۲۹) وجوه را با فرمانروایان کلدانی در میان حظوظ سیارات در جدول میآورد. از راه ترجمههای لاتین قرن دوازدهم، از جمله به دست یوحنای اشبیلی و هرمان کارینتیایی، وجوه در قالب بخشی از ابزار معیار به طالعبینی اروپایی راه یافتند. بطلمیوس، پرنفوذترین مرجع باستانی در این سنت، در «چهار مقاله» (تترابیبلوس) هیچ نقشی به وجوه دکانوسی نمیدهد، اما دستنامههای عربی که اروپای سدههای میانه عملاً به کار میبرد آنها را نگاه داشتند. تصویرها راهی جداگانه در پیش گرفتند و به جادوی طلسمی رسیدند، جایی که «پیکاتریکس» آنها را چون دستورالعمل به کار برد؛ فرمانروایان در طالعبینی فنی در مقام حظی فرعی ماندند.
ضعیفترین حظ از پنج حظ
در طالعبینی سدههای میانه و آغاز دوران جدید، نیروی یک سیاره تا اندازهای از روی حظوظ ذاتیاش سنجیده میشد، یعنی جاهایی از زودیاک که سیاره در آنها گونهای فرمانروایی داشت. پنج حظ شناخته میشد: خانه، شرف، مثلثه، حد و وجه. نویسندگان آنها را به همین ترتیب رتبهبندی میکردند، و ویلیام لیلی در «طالعبینی مسیحی» (۱۶۴۷) به آنها امتیاز داد: پنج برای خانه، چهار برای شرف، سه برای مثلثه، دو برای حد و یک برای وجه. پس سیارهای که در وجه خود بود کمترین سهم ممکن از حظ را داشت؛ همینقدر که از غریب بودن، یعنی حالِ بیبهره بودن از هر حظی، رها شود، و نه چندان بیشتر. طالعبینان این سنت وجه را بیشتر برای داوری میان دو حالت هموزن و برای وصف شرایط جزئیتر یک سیاره به کار میبردند، و برخی، به پیروی از فهرستهای تصویر عربی، تصویر وجه طالع را برای وصف ظاهر یک شخص یا سرشت یک امر به کار میگرفتند.
دو طرح در کاربرد امروزی
در طالعبینی امروزی دو نظام فرمانروایی بر جای مانده است. طالعبینان سنتی، و جنبش احیای روشهای هلنیستی و سدههای میانه از دهه ۱۹۸۰، وجوه کلدانی را نگاه میدارند. بخش بزرگی از طالعبینی عامهپسند غربی به جای آن طرح مثلثه را به کار میبرد که از هند آشناست و در قرن بیستم گسترش یافت: دکان نخست یک برج از آنِ فرمانروای خود برج است، و دکانهای دوم و سوم از آنِ فرمانروایان دو برج بعدیِ همان عنصر. در این نظام دکانهای حمل به مریخ، خورشید و مشتری میرسند، و نویسندگان طالعبینی برج خورشیدی با آنها زادروزهای هر برج را به سه گروه بخش میکنند. گلدن داون برای تاروت خود وجوه کلدانی را برگزید، اما نه از حمل، بلکه از وجه نخست اسد که فرمانروایش زحل است، آغاز کرد و کارتهای عددی دو تا ده را به ترتیب به آنها سپرد. تناظرهای تاروتی آن در صفحهای جداگانه آمده است؛ خود وجوه زمینه مشترکیاند که زیر همه این نظامها قرار دارد.
پرسشهای متداول
وجه در طالعبینی چیست؟
وجه یکی از سه بخش دهدرجهای است که هر برج زودیاک به آنها تقسیم میشود، پس زودیاک سیوشش وجه دارد. هر وجه فرمانروایی سیارهای دارد. وجوه همان دکانوسهای مصریاند که با زودیاک هلنیستی سازگار شدهاند، و واژههای «وجه» و «دکان» برای یک چیز به کار میروند.
آیا دکان و وجه یک چیزند؟
در طالعبینی، بله. دکانوسهای مصری ستارگانی بودند که بر افق طلوع میکردند، اما طالعبینان هلنیستی آنها را به بخشهای دهدرجهای زودیاک بدل کردند و نویسندگان یونانی این بخشها را هم «دکانوی» و هم «پروسوپا» یعنی چهرهها مینامیدند. برخی نویسندگان امروزی «دکان» را برای طرح مثلثه و «وجه» را برای طرح کلدانی نگه میدارند، اما از نظر تاریخی این دو اصطلاح همپوشانی دارند.
فرمانروایان سیارهای وجوه چگونه تعیین میشوند؟
در طرح کلاسیک، بر پایه ترتیب کلدانی سیارات از کندترین تا تندترین: زحل، مشتری، مریخ، خورشید، زهره، عطارد و ماه. رشته با مریخ در وجه نخست حمل آغاز میشود و بیوقفه ادامه مییابد، پس حمل مریخ، خورشید و زهره را دارد، ثور عطارد، ماه و زحل را، و به همین ترتیب تا حوت، که وجوهش زحل، مشتری و مریخاند.
چرا مریخ بر دو وجه پیاپی فرمان میراند؟
اگر سیوشش وجه میان هفت سیاره بخش شود، پنج دور کامل و یک وجه اضافه به دست میآید. آن وجه اضافه، یعنی وجه سوم حوت، به مریخ میرسد چون رشته با مریخ آغاز شده بود، و وجه نخست حمل هم از آنِ مریخ است. در نتیجه مریخ بر شش وجه فرمان میراند و هر سیاره دیگر بر پنج وجه.
طرح مثلثه دکانها چیست؟
طرحی جایگزین که در آن فرمانروایان سه دکان یک برج همان فرمانروایان سه برجِ همعنصرند، با آغاز از خود برج. دکان نخست حمل از آنِ مریخ است، دومی از آنِ خورشید در مقام فرمانروای اسد و سومی از آنِ مشتری در مقام فرمانروای قوس. این طرح معیار درکانه هندی است و همان طرحی است که بیشتر طالعبینی امروزی برج خورشیدی به کار میبرد.
وجه در مقام حظ چه اهمیتی دارد؟
ضعیفترین حظ از پنج حظ ذاتی کلاسیک است. در امتیازدهی ویلیام لیلی در ۱۶۴۷، سیارهای که در وجه خود است یک امتیاز میگیرد، در برابر دو امتیاز برای حد، سه برای مثلثه، چهار برای شرف و پنج برای خانه. طالعبینان سنتی آن را برای نشان دادن اینکه سیاره یکسره بیجایگاه نیست به کار میبرند، نه به نشانه نیروی واقعی.
آیا بطلمیوس دکانوسها را به کار برد؟
وجوه دکانوسی را نه. «چهار مقاله» (تترابیبلوس)، پرنفوذترین کتاب طالعبینی دوران باستان، نظام خود را بر برجها، حدها، مثلثهها و نظرها بنا میکند و هیچ نقشی به دکانوسها نمیدهد. دکانوسها از راه دیگر نویسندگان یونانی و لاتین، مانند تئوکر، هفایستیون و فیرمیکوس ماترنوس، و از راه دستنامههای عربی که اروپای سدههای میانه به کار میبرد، بر جای ماندند.
درکانه چیست؟
نام سنسکریت دکانوس که از یونانی وام گرفته شده است. طالعبینی هندی دکانوسها را همراه با طالعبینی یونانی در نخستین قرنهای میلادی دریافت کرد و «یوناجاتکه» برای هر یک از سیوشش درکانه تصویری به دست میدهد. در جیوتیش درکانه یک نمودار تقسیمی هم هست که با تقسیم هر برج به سه بخش ساخته میشود و فرمانروایانش از اصل مثلثه پیروی میکنند.
تصویرهای دکانوسی از کجا آمدهاند؟
بخشی از مصر و بخشی از صورتهای فلکی یونانی که همراه هر دکانوس طلوع میکردند و تئوکر بابلی آنها را فهرست کرد. ابومعشر بعدها برای هر وجه سه مجموعه تصویر، ایرانی، هندی و یونانی، ثبت کرد و «پیکاتریکس» و آگریپا آنها را به جادوی اروپایی بردند. فرانتس بول در ۱۹۰۳ بخش بزرگی از این انتقال را ردیابی کرد.
من در کدام دکانِ برج خود به دنیا آمدهام؟
بستگی دارد به درجه خورشید، یا هر سیارهای که به آن نگاه میکنید، درون برجش: ۰ تا ۱۰ درجه دکان نخست است، ۱۰ تا ۲۰ درجه دکان دوم و ۲۰ تا ۳۰ درجه دکان سوم. تاریخهای تقویمی تنها تقریبیاند، چون زمان ورود خورشید به هر برج از سالی به سال دیگر اندکی جابهجا میشود. سپس طالعبینان سنتی و امروزی، بسته به طرحی که از آن پیروی میکنند، برای یک دکان فرمانروایان متفاوتی نام میبرند.
آخرین نوشتهها
حکمت باستانی کارتهای تاروت را کشف کنید و اسرار سفر معنوی خود را باز کنید. وبلاگ ما دروازه شما به درک نمادگرایی غنی، معانی و کاربردهای عملی خواندن تاروت است.