Egyptische decanen
De gezichten van de astrologie
Hellenistische astrologen sneden elk teken van de dierenriem in drie gezichten van tien graden en gaven elk gezicht een van de oude Egyptische decanen en een planeetheerser, te beginnen met Mars in het eerste gezicht van Ram. De zesendertig gezichten gingen over naar de Indiase, Arabische en Latijnse astrologie en zijn nog altijd in gebruik, onder twee rivaliserende schema's van heerserschap.
- gezichten
- 36
- per gezicht
- 10°
- planeten die elkaar afwisselen
- 7
Hoe de gezichten werken
De decanen als onderverdeling van de dierenriem: hoe ze werden afgebakend, benoemd en beheerst, de rivaliserende schema's, en de wegen waarlangs ze India, Bagdad en de moderne horoscoop bereikten.
Drie gezichten per teken
Elk teken van dertig graden wordt in drie gezichten van tien gesneden: 0–10°, 10–20° en 20–30°. Twaalf tekens geven zesendertig gezichten, één voor elke Egyptische decaan, zodat de oude sterrenkalender zonder rest in de nieuwe dierenriem past.
Dekanos, prosopon, facies
Griekse auteurs schreven dekanos, de tientaller, of prosopon, het gezicht; het Latijn gebruikte decanus en facies, het Arabisch wajh, en het Sanskriet leende drekkana van het Grieks. Ook het Nederlands kent zowel decaan als gezicht voor hetzelfde segment van tien graden.
Van sterren naar segmenten
De Egyptische decanen waren onregelmatig verspreide sterren, grotendeels ten zuiden van de ecliptica. Hellenistische astrologen vervingen ze door gelijke bogen van tien graden van de dierenriem; ze behielden de namen en het aantal en lieten de werkelijke sterren wegvallen.
Heersers in Chaldeeuwse volgorde
De planeten worden toegewezen in de dalende volgorde Saturnus, Jupiter, Mars, Zon, Venus, Mercurius, Maan, te beginnen met Mars in het eerste gezicht van Ram, omdat Mars over Ram heerst. Daarna loopt de reeks mechanisch door alle zesendertig gezichten.
Mars aan beide uiteinden
Vijf rondes van zeven planeten vullen vijfendertig gezichten; het zesendertigste, het laatste gezicht van Vissen, begint een zesde ronde met Mars. Het eerste gezicht van Ram is ook Mars, zodat de dierenriem sluit en weer opent met twee Marsgezichten na elkaar.
De regel achter de week
Dezelfde dalende volgorde, gelegd over de vierentwintig uren van de dag, levert de planetaire namen van de weekdagen op: de eerste uren van opeenvolgende dagen vallen toe aan Saturnus, de Zon, de Maan, Mars, enzovoort. Gezichten en weekdagen volgen één regel.
De tekens van Manilius
De dichter Manilius gaf elke decaan aan een teken in plaats van aan een planeet: de drie van Ram aan Ram, Stier en Tweelingen, die van Stier aan Kreeft, Leeuw en Maagd, enzovoort. Het schema kreeg geen navolging, maar het laat zien dat de planeetheersers niet de enige mogelijkheid waren.
Beelden die opkomen
Teucer van Babylon catalogiseerde de sterrenbeelden die met elke decaan opkomen, en Hephaistion en Firmicus legden de Egyptische namen vast. Via Perzische en Arabische tussenschakels werden deze lijsten de decaanbeelden van Abu Ma'shar en later van de Picatrix.
De drekkana
De Indiase astrologie nam de decanen uit Griekse bronnen over als drekkana's, met beelden in de Yavanajataka. De standaardheersers van Varahamihira volgen het element: de heer van het teken, dan de heren van het vijfde en het negende teken. De drekkanakaart wordt in de Jyotisha nog gebruikt.
De gezichten in het Arabisch
Abu Ma'shar zette de gezichten uiteen met Chaldeeuwse heersers en elk drie beeldreeksen, en al-Biruni nam ze in 1029 in tabelvorm op tussen de planetaire waardigheden. Latijnse vertalingen uit de twaalfde eeuw maakten de gezichten tot vast onderdeel van de Europese astrologie.
De kleinste waardigheid
Van de vijf essentiële waardigheden, domicilie, exaltatie, tripliciteit, term en gezicht, staat het gezicht onderaan. William Lilly kende het één punt toe tegen vijf voor domicilie: genoeg om een planeet niet peregrien te laten zijn, en weinig meer.
Twee schema's vandaag
Traditionele astrologen houden vast aan de Chaldeeuwse gezichten; de populaire zonnetekenastrologie gebruikt meestal tripliciteitsheersers, waardoor Ram Mars, de Zon en Jupiter krijgt. De Golden Dawn gebruikte voor de getalkaarten van de Tarot de Chaldeeuwse gezichten, beginnend bij Saturnus in Leeuw.
Auteurs van de gezichten
De astrologen die de zesendertig gezichten omschreven, catalogiseerden en rangschikten, en de geleerde die naging hoe hun beelden reisden.
Marcus Manilius
Auteur van de Astronomica, het oudste bewaarde Latijnse astrologische leerdicht, waarvan het vierde boek de zesendertig decanen aan tekens van de dierenriem toewijst in plaats van aan planeten en ze behandelt als verborgen invloeden die het karakter van elk teken bijkleuren.
Teucer van Babylon
Astroloog uit de vestingstad Babylon bij het huidige Caïro, wiens catalogus van de sterrenbeelden die met elke decaan opkomen via latere vertalingen de wortel werd van de Arabische en Latijnse decaanbeelden.
Yavanesvara en Sphujidhvaja
Vertaler en berijmer van de Yavanajataka, de Sanskrietbewerking van de Griekse astrologie die de decanen als drekkana's naar India bracht, elk met een eigen beschreven beeld.
Firmicus Maternus
Auteur van de Mathesis, die de decanen machtige goden noemt, hun namen opsomt en hun planeetheersers in Chaldeeuwse volgorde toewijst, waarmee hij het schema voor het Latijnse Westen bewaarde.
Hephaistion van Thebe
Samensteller van de Apotelesmatika, die de Egyptische decaannamen in Griekse spelling geeft, drie per teken, als deel van zijn beschrijving van de dierenriem.
Varahamihira
Astronoom en astroloog wiens Brihat Jataka een Indiaas standaardhandboek werd en de heersers van de drekkana's per element vastlegde: de heer van het teken, dan de heren van het vijfde en het negende teken.
Abu Ma'shar
Auteur van de Grote Inleiding, die elk gezicht zijn Chaldeeuwse heerser en drie beeldreeksen geeft, de Perzische, de Indiase en de Griekse; door de Latijnse vertalingen ervan werden de gezichten deel van de gangbare Europese astrologie.
Al-Biruni
Veelzijdig geleerde wiens Boek van onderricht in de beginselen van de sterrenkunst, voltooid in 1029, de gezichten en hun heersers in overzichtelijke tabellen tussen de planetaire waardigheden uiteenzet.
William Lilly
Engelse astroloog wiens Christian Astrology uit 1647 de essentiële waardigheden puntenwaarden gaf: het gezicht één punt tegen vijf voor domicilie, een rangorde die traditionele astrologen nog gebruiken.
Franz Boll
Classicus wiens Sphaera uit 1903 de catalogus van Teucer uitgaf en naging hoe de decaanfiguren daaruit via Perzische en Arabische tussenschakels bij Abu Ma'shar en in de Latijnse beeldlijsten terechtkwamen.
Wat een gezicht is
In de Hellenistische astrologie wordt elk teken van de dierenriem in drie segmenten van tien graden verdeeld, en elk segment is een gezicht. De zesendertig gezichten zijn de oude Egyptische decanen, vertaald naar de meetkunde van de dierenriem: waar de decanen sterrengroepen waren die aan de horizon opkwamen, zijn de gezichten gelijke bogen van de ecliptica, elk met een planeetheerser. Griekse schrijvers gebruikten dekanos, de tientaller, en prosopon, het gezicht of masker, min of meer door elkaar; Latijnse auteurs schreven decanus en facies, Arabische astrologen wajh, meervoud wujuh, en het Sanskriet leende het Griekse woord als drekkana. De termen wijzen naar hetzelfde, een strook van tien graden van een teken die door een planeet wordt beheerst, en van een planeet die in die strook staat, zegt men dat ze in haar gezicht staat. Het gezicht is de kleinste van de klassieke onderverdelingen die de meeste astrologen nog gebruiken, fijner dan het teken en grover dan de afzonderlijke graad.
Van sterrengroepen naar segmenten van tien graden
De Egyptische decanen waren helemaal geen segmenten van de ecliptica. Het waren sterren en asterismen die werden gekozen omdat ze met bruikbare tussenpozen opkwamen, en de meeste lagen in een band ten zuiden van de ecliptica, waar ook Sirius en Orion staan. Ze stonden onregelmatig verspreid, en de lijsten veranderden door de eeuwen heen naarmate de kalender verschoof. Toen de Babylonische dierenriem van twaalf gelijke tekens Ptolemaeïsch Egypte bereikte, werden de twee systemen bij besluit samengevoegd, niet op grond van waarneming. Elk teken werd in drieën gesneden, en elk derde kreeg één decaan. De ronde zodiak van Dendera, rond 50 v.Chr. uitgehakt, toont het resultaat als beeld, met de tekens in het midden en de decanen langs de rand. In de geschreven astrologie was de samenvoeging rekenwerk: zesendertig decanen maal tien graden vullen precies de 360 graden van de cirkel, zoals zesendertig weken van tien dagen de 360 dagen van het burgerlijke jaar hadden gevuld. De sterren achter de oude namen verdwenen uit beeld, en wat overbleef, was een indeling van de dierenriem met Egyptische namen en Egyptisch prestige.
De Chaldeeuwse volgorde
Het Hellenistische standaardschema geeft de gezichten hun heersers in de Chaldeeuwse volgorde, de reeks van de zeven klassieke planeten van de traagste tot de snelste, zoals de antieke astronomen die inschatten: Saturnus, Jupiter, Mars, de Zon, Venus, Mercurius en de Maan. De reeks begint met Mars in het eerste gezicht van Ram, omdat Mars over het teken Ram heerst, en loopt dan gewoon naar beneden door en begint weer van voren. Ram heeft dus Mars, de Zon en Venus; Stier gaat verder met Mercurius, de Maan en Saturnus; Tweelingen met Jupiter, Mars en de Zon; en zo de hele dierenriem door. Verdere overwegingen over het karakter van elk teken komen er niet aan te pas. Zodra het beginpunt vastligt, volgt de rest vanzelf, en dat is een van de redenen waarom het schema door talen en eeuwen heen zo stabiel bleef. Het is de indeling die je vindt bij Griekse en Latijnse astrologen uit het Romeinse Rijk, in de Arabische handboeken van de negende eeuw, in de Latijnse astrologie van de middeleeuwen en in de tarottoewijzingen van de Golden Dawn.
De tabel van de zesendertig gezichten
De volledige reeks, per rij gelezen en dan door naar het volgende teken, doorloopt de zeven planeten vijf keer en begint met het laatste gezicht een zesde ronde.
| Teken | Eerste gezicht (0–10°) | Tweede gezicht (10–20°) | Derde gezicht (20–30°) |
|---|---|---|---|
| Ram | Mars | Zon | Venus |
| Stier | Mercurius | Maan | Saturnus |
| Tweelingen | Jupiter | Mars | Zon |
| Kreeft | Venus | Mercurius | Maan |
| Leeuw | Saturnus | Jupiter | Mars |
| Maagd | Zon | Venus | Mercurius |
| Weegschaal | Maan | Saturnus | Jupiter |
| Schorpioen | Mars | Zon | Venus |
| Boogschutter | Mercurius | Maan | Saturnus |
| Steenbok | Jupiter | Mars | Zon |
| Waterman | Venus | Mercurius | Maan |
| Vissen | Saturnus | Jupiter | Mars |
Zo gelezen laat de tabel ook zien welke planeten het sterkst vertegenwoordigd zijn. Mars heerst over zes gezichten, elke andere planeet over vijf, een kleine asymmetrie die rechtstreeks volgt uit de rekensom zesendertig gedeeld door zeven.
Waarom Mars twee keer voorkomt
Zesendertig gezichten verdeeld over zeven planeten laten er één over: vijf volle rondes gebruiken vijfendertig gezichten, en het zesendertigste begint een zesde. Omdat de reeks met Mars begon, gaat ook dat overgebleven gezicht naar Mars, en het valt op het derde gezicht van Vissen. Het volgende gezicht op de cirkel is het eerste van Ram, en dat is weer Mars, zodat einde en begin van de dierenriem elkaar ontmoeten in twee opeenvolgende Marsgezichten. Antieke auteurs lijken zich daar niet druk over te hebben gemaakt. De volgorde achter de gezichten is dezelfde dalende volgorde die, toegepast op de vierentwintig uren van de dag, de planetaire namen van de weekdagen oplevert: geef het eerste uur van een dag aan Saturnus, tel de planeten uur voor uur af, en het eerste uur van de volgende dag valt toe aan de Zon, dat van de dag daarna aan de Maan, dan aan Mars, enzovoort. Zo volgen op de dag van Saturnus die van de Zon en de Maan, en dan de dag van Mars, die het Frans nog altijd mardi noemt. Gezichten en weekdagen zijn twee toepassingen van één regel om planeten in volgorde te verdelen.
Manilius en het zodiakale schema
Het planetaire schema was in de oudheid niet het enige. De Romeinse dichter Manilius, die zijn Astronomica onder Augustus en Tiberius schreef, wijst de decanen van elk teken niet aan planeten toe maar aan tekens. De drie decanen van Ram gaan naar Ram, Stier en Tweelingen; die van Stier naar Kreeft, Leeuw en Maagd; en zo loopt de reeks de dierenriem door, waarbij ze elk vierde teken weer bij haar begin uitkomt. Manilius stelt de decanen voor als een bron van verborgen invloeden die het karakter van een teken van het ene stuk van tien graden op het andere kunnen veranderen. Zijn versie werd niet de standaard, maar ze laat zien dat de decanen in de eerste eeuw n.Chr. nog een kader waren dat verschillende auteurs op verschillende manieren invulden, en dat het planetaire heerserschap dat later canoniek leek, één keuze was tussen meerdere.
Beelden die met de gezichten opkomen
De gezichten verloren hun beelden niet toen ze segmenten van tien graden werden. Teucer van Babylon, een astroloog uit de Egyptische vestingstad Babylon die meestal in de eerste eeuw n.Chr. wordt geplaatst, stelde een catalogus samen van de sterrenbeelden die naast elke decaan opkomen, Griekse, Egyptische en andere, en beschreef de figuren die bij elk ervan hoorden. Hephaistion van Thebe geeft rond 415 n.Chr. voor elk gezicht de Egyptische decaannamen in Griekse spelling. Firmicus Maternus noemt de decanen in zijn Mathesis uit de vierde eeuw grote goden en somt hun namen op, en hij gebruikt ook de planeetheersers in Chaldeeuwse volgorde. De Duitse classicus Franz Boll toonde in zijn Sphaera uit 1903 aan dat de catalogus van Teucer via Perzische en Arabische tussenschakels in de beeldlijsten van Abu Ma'shar terechtkwam en vandaar in Latijns Europa. De gezichten reisden dus als een dubbel pakket: een planeetheerser waarmee je kon rekenen en een figuur die je kon schilderen of graveren.
Het gezicht tussen de andere onderverdelingen
Hellenistische astrologen verdeelden het teken op verscheidene manieren tegelijk, en het gezicht is het gemakkelijkst te begrijpen naast de andere. De termen, ook grenzen genoemd, snijden elk teken in vijf ongelijke stukken die worden beheerst door de vijf planeten buiten de Zon en de Maan, en de versie die als de Egyptische termen bekendstaat, werd het meest gebruikt. De dodecatemoria verdelen elk teken in twaalf delen van tweeënhalve graad, elk toegewezen aan een teken, en sommige auteurs gingen nog verder en gaven elke afzonderlijke graad een eigen heerser, de monomoiria. Van al deze indelingen is het gezicht de enige onderverdeling met een rechtstreekse Egyptische voorouder aan de hemel, en de enige die elke latere traditie, de Griekse, Indiase, Arabische en Latijnse, in een of andere vorm behield. Het is ook de regelmatigste: gelijke segmenten, een vaste volgorde van heersers en geen uitzonderingen. Die regelmaat verklaart voor een deel waarom het gezicht bleef bestaan, want iedereen die de graad van een planeet en de volgorde van de zeven kent, kan het vinden.
De drekkana in India
De Griekse astrologie bereikte India in de eerste eeuwen n.Chr., en de decanen kwamen mee. De Yavanajataka, een Sanskrietversie van een Griekse astrologische tekst, in 149/150 n.Chr. vertaald door Yavanesvara en in 269/270 door Sphujidhvaja in verzen gezet, beschrijft voor elk van de zesendertig drekkana's een beeld, en deze beschrijvingen behoren tot de voorouders van de Indiase beeldreeks die Abu Ma'shar later vastlegde. De Indiase astrologie behield de Chaldeeuwse volgorde voor de heersers echter niet. In het schema dat de standaard werd, te vinden in de Brihat Jataka van Varahamihira uit de zesde eeuw, wordt de eerste drekkana van een teken beheerst door de heer van dat teken, de tweede door de heer van het vijfde teken daarvandaan en de derde door de heer van het negende, zodat alle drie de gezichten van een teken tot hetzelfde element behoren. In de Jyotisha is de drekkana een van de deelkaarten, de kaart van de derde harmonische die naast de eigenlijke geboortehoroscoop wordt gebruikt, en ze is nog dagelijks in gebruik.
Gezichten in de Arabische en Latijnse astrologie
De Arabische astrologen erfden beide tradities. Abu Ma'shar, die zijn Grote Inleiding in de negende eeuw in Bagdad schreef, zet de gezichten uiteen met hun heersers in Chaldeeuwse volgorde en voor elk drie beeldreeksen, de Perzische, de Indiase en de Griekse. Al-Biruni neemt in zijn Boek van onderricht in de beginselen van de sterrenkunst uit 1029 de gezichten met de Chaldeeuwse heersers in tabelvorm op tussen de waardigheden van de planeten. Via Latijnse vertalingen uit de twaalfde eeuw, onder meer door Johannes van Sevilla en Herman van Karinthië, kwamen de gezichten in de Europese astrologie terecht als deel van het gangbare instrumentarium. Ptolemaeus, de invloedrijkste antieke autoriteit in die traditie, geeft de decanale gezichten in de Tetrabiblos geen rol, maar de Arabische handboeken die het middeleeuwse Europa werkelijk gebruikte, behielden ze. De beelden gingen hun eigen weg naar de talismanmagie, waar de Picatrix ze als recepten gebruikte; de heersers bleven in de technische astrologie als een geringe waardigheid.
De zwakste van de vijf waardigheden
In de middeleeuwse en vroegmoderne astrologie werd de kracht van een planeet deels beoordeeld aan de hand van haar essentiële waardigheden, de plaatsen in de dierenriem waar ze een of andere vorm van heerserschap had. Er werden er vijf erkend: domicilie, exaltatie, tripliciteit, term en gezicht. Schrijvers rangschikten ze in die volgorde, en William Lilly gaf ze in zijn Christian Astrology uit 1647 een puntenwaarde: vijf voor domicilie, vier voor exaltatie, drie voor tripliciteit, twee voor term en één voor gezicht. Een planeet in haar eigen gezicht had dus het kleinst mogelijke aandeel in waardigheid, genoeg om haar niet peregrien te laten zijn, de toestand waarin een planeet helemaal geen waardigheid heeft, maar weinig meer. Astrologen in deze traditie gebruikten het gezicht vooral om de doorslag te geven en om de kleinere omstandigheden van een planeet te beschrijven, en sommigen gebruikten, in navolging van de Arabische beeldlijsten, het beeld van een opkomend gezicht om iemands uiterlijk of het karakter van een zaak te beschrijven.
Twee schema's in modern gebruik
In de moderne astrologie bestaan nog twee systemen van heerserschap. Traditionele astrologen, en de herleving van Hellenistische en middeleeuwse methoden sinds de jaren 1980, houden vast aan de Chaldeeuwse gezichten. Veel populaire westerse astrologie gebruikt in plaats daarvan het tripliciteitsschema dat uit India bekend is en dat in de twintigste eeuw wijdverbreid raakte: de eerste decaan van een teken wordt beheerst door de heerser van het teken zelf, de tweede en derde door de heersers van de volgende twee tekens van hetzelfde element. In dat systeem gaan de decanen van Ram naar Mars, de Zon en Jupiter, en schrijvers van zonnetekenhoroscopen gebruiken ze om de verjaardagen van elk teken in drie groepen te verdelen. De Golden Dawn koos voor haar Tarot de Chaldeeuwse gezichten, niet beginnend bij Ram maar bij het eerste gezicht van Leeuw, dat door Saturnus wordt beheerst, en wees de getalkaarten van Twee tot en met Tien in volgorde toe. De tarotcorrespondenties ervan worden op een eigen pagina behandeld; de gezichten zelf zijn de gemeenschappelijke grond onder elk van deze systemen.
Veelgestelde vragen
Wat is een gezicht in de astrologie?
Een gezicht is een van de drie segmenten van tien graden waarin elk teken van de dierenriem wordt verdeeld, zodat de dierenriem er zesendertig telt. Elk gezicht heeft een planeetheerser. De gezichten zijn de Egyptische decanen, aangepast aan de Hellenistische dierenriem, en de woorden gezicht en decaan worden voor hetzelfde gebruikt.
Zijn decanen en gezichten hetzelfde?
In de astrologie wel. De Egyptische decanen waren sterren die aan de horizon opkwamen, maar Hellenistische astrologen maakten er segmenten van tien graden van de dierenriem van, en Griekse schrijvers noemden die segmenten zowel dekanoi als prosopa, gezichten. Sommige moderne auteurs reserveren decaan voor het tripliciteitsschema en gezicht voor het Chaldeeuwse schema, maar historisch overlappen de termen.
Hoe worden de planeetheersers van de gezichten toegewezen?
In het klassieke schema volgens de Chaldeeuwse volgorde van de planeten, van traagste tot snelste: Saturnus, Jupiter, Mars, de Zon, Venus, Mercurius, de Maan. De reeks begint met Mars in het eerste gezicht van Ram en loopt zonder onderbreking door, zodat Ram Mars, de Zon en Venus heeft, Stier Mercurius, de Maan en Saturnus, en zo verder tot Vissen, waarvan de gezichten Saturnus, Jupiter en Mars zijn.
Waarom heerst Mars over twee gezichten na elkaar?
Zesendertig gezichten verdeeld over zeven planeten geeft vijf volle rondes en één gezicht dat overblijft. Dat extra gezicht, het derde van Vissen, valt aan Mars toe omdat de reeks met Mars begon, en het eerste gezicht van Ram is ook Mars. Daardoor heerst Mars over zes gezichten en elke andere planeet over vijf.
Wat is het tripliciteitsschema van de decanen?
Een alternatief waarin de drie decanen van een teken worden beheerst door de heersers van de drie tekens van hetzelfde element, te beginnen met het teken zelf. De eerste decaan van Ram wordt beheerst door Mars, de tweede door de Zon als heerser van Leeuw, de derde door Jupiter als heerser van Boogschutter. Het is het standaardschema van de Indiase drekkana en het schema dat de meeste moderne zonnetekenastrologie gebruikt.
Hoe belangrijk is het gezicht als waardigheid?
Het is de zwakste van de vijf klassieke essentiële waardigheden. In de puntentelling van William Lilly uit 1647 krijgt een planeet in haar eigen gezicht één punt, tegen twee voor term, drie voor tripliciteit, vier voor exaltatie en vijf voor domicilie. Traditionele astrologen gebruiken het om aan te geven dat een planeet niet helemaal zonder aanzien is, niet als blijk van werkelijke kracht.
Gebruikte Ptolemaeus de decanen?
De decanale gezichten niet. De Tetrabiblos, het invloedrijkste astrologische boek uit de oudheid, bouwt zijn systeem op tekens, termen, tripliciteiten en aspecten en geeft de decanen geen rol. Ze bleven bewaard via andere Griekse en Latijnse auteurs, zoals Teucer, Hephaistion en Firmicus Maternus, en via de Arabische handboeken die het middeleeuwse Europa gebruikte.
Wat is een drekkana?
De Sanskrietnaam voor de decaan, ontleend aan het Grieks. De Indiase astrologie ontving de decanen in de eerste eeuwen n.Chr. samen met de Griekse astrologie, en de Yavanajataka geeft een beeld voor elk van de zesendertig drekkana's. In de Jyotisha is de drekkana ook een deelkaart, die ontstaat door elk teken in drieën te verdelen, en de heersers ervan volgen het tripliciteitsbeginsel.
Waar komen de decaanbeelden vandaan?
Deels uit Egypte en deels uit de Griekse sterrenbeelden die naast elke decaan opkomen, die Teucer van Babylon catalogiseerde. Abu Ma'shar legde later voor elk gezicht drie beeldreeksen vast, de Perzische, de Indiase en de Griekse, en de Picatrix en Agrippa brachten ze in de Europese magie. Franz Boll bracht in 1903 een groot deel van deze overlevering in kaart.
In welke decaan van mijn teken ben ik geboren?
Dat hangt af van de graad van de Zon, of van welke planeet je ook bekijkt, binnen haar teken: 0–10° is de eerste decaan, 10–20° de tweede en 20–30° de derde. Kalenderdata zijn maar een benadering, omdat de intrede van de Zon in elk teken van jaar tot jaar iets verschuift. Traditionele en moderne astrologen noemen vervolgens verschillende heersers voor dezelfde decaan, afhankelijk van het schema dat ze volgen.
Laatste Berichten
Ontdek de oude wijsheid van tarotkaarten en ontgrendel de mysteries van je spirituele reis. Onze blog is jouw toegangspoort tot het begrijpen van de rijke symboliek, betekenissen en praktische toepassingen van tarot lezen.