Egipskie dekany
Dekanaty astrologii
Astrolodzy hellenistyczni podzielili każdy znak zodiaku na trzy dekanaty po dziesięć stopni i każdemu dekanatowi dali jeden z dawnych egipskich dekanów oraz planetarnego władcę, zaczynając od Marsa w pierwszym dekanacie Barana. Trzydzieści sześć dekanatów przeszło do astrologii indyjskiej, arabskiej i łacińskiej i wciąż jest w użyciu, w dwóch rywalizujących schematach władztwa.
- dekanatów
- 36
- każdy
- 10°
- planet w rotacji
- 7
Jak działają dekanaty
Dekany jako poddział zodiaku: jak je wycięto, nazwano i obdarzono władcami, rywalizujące schematy oraz drogi, którymi dotarły do Indii, Bagdadu i współczesnego horoskopu.
Trzy dekanaty w znaku
Każdy znak liczący trzydzieści stopni dzieli się na trzy dekanaty po dziesięć: 0–10°, 10–20° i 20–30°. Dwanaście znaków daje trzydzieści sześć dekanatów, po jednym na każdy egipski dekan, więc dawny kalendarz gwiazdowy mieści się w nowym zodiaku bez reszty.
Dekanos, prosopon, facies
Autorzy greccy pisali dekanos, „dziesiątka”, albo prosopon, „oblicze”; łacina używała słów decanus i facies, arabski wajh, a sanskryt zapożyczył z greki słowo drekkana. Polszczyzna zna na ten sam dziesięciostopniowy odcinek zarówno dekanat, jak i oblicze.
Od gwiazd do odcinków
Egipskie dekany były nierówno rozmieszczonymi gwiazdami, w większości na południe od ekliptyki. Astrolodzy hellenistyczni zastąpili je równymi dziesięciostopniowymi łukami zodiaku, zachowując nazwy i liczbę, a samym gwiazdom pozwalając wypaść z rachuby.
Władcy w porządku chaldejskim
Planety przydziela się w malejącym porządku: Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury, Księżyc, zaczynając od Marsa w pierwszym dekanacie Barana, ponieważ Mars rządzi Baranem. Dalej sekwencja biegnie mechanicznie przez wszystkie trzydzieści sześć dekanatów.
Mars na obu końcach
Pięć okrążeń siedmiu planet wypełnia trzydzieści pięć dekanatów; trzydziesty szósty, ostatni dekanat Ryb, zaczyna szóste okrążenie od Marsa. Pierwszy dekanat Barana także należy do Marsa, więc zodiak zamyka się i otwiera dwoma dekanatami Marsa z rzędu.
Reguła stojąca za tygodniem
Ten sam malejący porządek, nałożony na dwadzieścia cztery godziny doby, daje planetarne nazwy dni tygodnia: pierwsze godziny kolejnych dni przypadają Saturnowi, Słońcu, Księżycowi, Marsowi i dalej. Dekanaty i dni tygodnia rządzą się jedną regułą.
Znaki Maniliusza
Poeta Maniliusz przydzielił każdy dekan znakowi zamiast planecie: trzy dekany Barana Baranowi, Bykowi i Bliźniętom, dekany Byka Rakowi, Lwu i Pannie i tak dalej. Schemat ten się nie przyjął, ale pokazuje, że planetarni władcy nie byli jedyną możliwością.
Obrazy, które wschodzą
Teukros z Babilonu skatalogował gwiazdozbiory wschodzące wraz z każdym dekanem, a Hefajstion i Firmicus zanotowali egipskie nazwy. Za pośrednictwem Persów i Arabów listy te stały się obrazami dekanów u Abu Ma'szara, a później w Picatrix.
Drekkana
Astrologia indyjska przejęła dekany ze źródeł greckich jako drekkany, z obrazami opisanymi w „Yavanajatace”. Władców Varahamihira ustala według żywiołu: władca znaku, potem władcy znaku piątego i dziewiątego. Wykres drekkany wciąż jest w użyciu w dżjotiszy.
Dekanaty po arabsku
Abu Ma'szar przedstawił dekanaty z władcami chaldejskimi i trzema zestawami obrazów dla każdego, a al-Biruni w 1029 roku zestawił je w tabelach wśród godności planet. Łacińskie przekłady z XII wieku uczyniły z dekanatów standard astrologii europejskiej.
Najmniejsza godność
Spośród pięciu godności zasadniczych, czyli domicylu, wywyższenia, triplicytety, terminu i dekanatu, dekanat zajmuje ostatnie miejsce. William Lilly przyznawał mu jeden punkt wobec pięciu za domicyl: dość, by planeta nie była peregrynująca, i niewiele więcej.
Dwa schematy dzisiaj
Astrolodzy tradycyjni trzymają się dekanatów chaldejskich; popularna astrologia znaków słonecznych w większości używa władców według triplicytety, co daje Baranowi Marsa, Słońce i Jowisza. Złoty Brzask posłużył się dekanatami chaldejskimi, od Saturna w Lwie, dla kart liczbowych tarota.
Autorzy dekanatów
Astrolodzy, którzy zdefiniowali, skatalogowali i uszeregowali trzydzieści sześć dekanatów, oraz badacz, który prześledził wędrówkę ich obrazów.
Marek Maniliusz
Autor „Astronomica”, najstarszego zachowanego łacińskiego poematu astrologicznego, którego czwarta księga przydziela trzydzieści sześć dekanów znakom zodiaku, a nie planetom, i traktuje je jako ukryte czynniki zmieniające charakter każdego znaku.
Teukros z Babilonu
Astrolog z twierdzy Babilon pod dzisiejszym Kairem, którego katalog gwiazdozbiorów wschodzących z każdym dekanem stał się, za sprawą późniejszych przekładów, korzeniem arabskich i łacińskich obrazów dekanów.
Yavaneshvara i Sphujidhvaja
Tłumacz i wersyfikator „Yavanajataki”, sanskryckiej adaptacji astrologii greckiej, która przyniosła dekany do Indii jako drekkany, każdą z własnym opisanym obrazem.
Firmicus Maternus
Autor „Mathesis”, który nazywa dekany potężnymi bogami, wymienia ich imiona i przydziela im planetarnych władców w porządku chaldejskim, zachowując ten schemat dla łacińskiego Zachodu.
Hefajstion z Teb
Kompilator dzieła „Apotelesmatika”, które w ramach opisu zodiaku podaje egipskie nazwy dekanów w greckiej pisowni, po trzy na każdy znak.
Varahamihira
Astronom i astrolog, którego dzieło „Brihat Jataka” stało się standardowym podręcznikiem indyjskim i ustaliło władców drekkan według żywiołu: władca znaku, potem władcy znaku piątego i dziewiątego.
Abu Ma'szar
Autor „Wielkiego wprowadzenia”, które każdemu dekanatowi daje chaldejskiego władcę i trzy zestawy obrazów: perski, indyjski i grecki; łacińskie przekłady tego dzieła uczyniły dekanaty częścią standardowej astrologii europejskiej.
Al-Biruni
Uczony wszechstronny, którego „Księga pouczeń w zasadach sztuki astrologii”, ukończona w 1029 roku, przedstawia dekanaty i ich władców wśród godności planet w przejrzystej postaci tabel.
William Lilly
Angielski astrolog, którego książka „Christian Astrology” z 1647 roku punktowała godności zasadnicze, dając dekanatowi jeden punkt wobec pięciu za domicyl; tej skali astrolodzy tradycyjni używają do dziś.
Franz Boll
Filolog klasyczny, którego praca „Sphaera” z 1903 roku wydała katalog Teukrosa i prześledziła, jak jego postacie dekanów przeszły przez perskich i arabskich pośredników do Abu Ma'szara i łacińskich list obrazów.
Czym jest dekanat
W astrologii hellenistycznej każdy znak zodiaku dzieli się na trzy odcinki po dziesięć stopni, a każdy taki odcinek to dekanat. Trzydzieści sześć dekanatów to dawne egipskie dekany przełożone na geometrię zodiaku: tam, gdzie dekany były grupami gwiazd wschodzącymi na horyzoncie, dekanaty są równymi łukami ekliptyki, każdy z planetarnym władcą. Pisarze greccy używali słów dekanos, „dziesiątka”, i prosopon, „oblicze” lub „maska”, mniej więcej zamiennie; autorzy łacińscy pisali decanus i facies, astrolodzy arabscy — wajh, w liczbie mnogiej wujuh, a sanskryt zapożyczył greckie słowo jako drekkana. Wszystkie te terminy wskazują to samo: dziesięciostopniowy wycinek znaku, którym rządzi planeta, a o planecie stojącej w tym wycinku mówi się, że jest w swoim dekanacie, czyli w swoim obliczu. Dekanat jest najmniejszym z klasycznych poddziałów, jakich wciąż używa większość astrologów: drobniejszym niż znak, ale większym niż pojedynczy stopień.
Od grup gwiazd do dziesięciostopniowych odcinków
Egipskie dekany w ogóle nie były odcinkami ekliptyki. Były gwiazdami i asteryzmami wybranymi dlatego, że wschodziły w dogodnych odstępach, a większość z nich leżała w pasie na południe od ekliptyki, tam gdzie znajdują się też Syriusz i Orion. Ich rozmieszczenie było nierówne, a listy zmieniały się z biegiem stuleci, w miarę jak przesuwał się kalendarz. Kiedy babiloński zodiak dwunastu równych znaków dotarł do Egiptu ptolemejskiego, oba systemy połączono arbitralną decyzją, a nie na podstawie obserwacji. Każdy znak podzielono na trzy, a każda trzecia część otrzymała jeden dekan. Okrągły zodiak z Dendery, wyrzeźbiony około 50 r. p.n.e., pokazuje ten wynik w obrazie, ze znakami w środku i dekanami na obwodzie. W astrologii pisanej połączenie było rachunkiem: trzydzieści sześć dekanów razy dziesięć stopni wypełnia dokładnie 360 stopni koła, tak jak trzydzieści sześć dziesięciodniowych tygodni wypełniało 360 dni roku cywilnego. Gwiazdy kryjące się za dawnymi nazwami zniknęły z obrazu, a pozostał podział zodiaku z egipskimi nazwami i egipskim prestiżem.
Porządek chaldejski
Standardowy schemat hellenistyczny przydziela dekanatom władców w porządku chaldejskim, czyli w kolejności siedmiu planet klasycznych od najwolniejszej do najszybszej, tak jak oceniali je astronomowie starożytni: Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury i Księżyc. Sekwencja zaczyna się od Marsa w pierwszym dekanacie Barana, ponieważ Mars rządzi znakiem Barana, a potem po prostu biegnie w dół, a po Księżycu wraca do Saturna. Baran ma więc Marsa, Słońce i Wenus; Byk ma dalej Merkurego, Księżyc i Saturna; Bliźnięta — Jowisza, Marsa i Słońce; i tak dalej przez cały zodiak. Nie wchodzą tu w grę żadne dalsze rozważania o charakterze poszczególnych znaków. Gdy punkt wyjścia jest ustalony, reszta wynika mechanicznie i to jeden z powodów, dla których schemat był tak trwały w różnych językach i stuleciach. Taki układ znajdziemy u greckich i łacińskich astrologów cesarstwa rzymskiego, w arabskich podręcznikach IX wieku, w łacińskiej astrologii średniowiecza i w tarotowych przyporządkowaniach Złotego Brzasku.
Tabela trzydziestu sześciu dekanatów
Pełna sekwencja, czytana w poprzek każdego wiersza, a potem w dół do następnego znaku, przechodzi pięć razy przez siedem planet, a ostatni dekanat zaczyna szóste okrążenie.
| Znak | Pierwszy dekanat (0–10°) | Drugi dekanat (10–20°) | Trzeci dekanat (20–30°) |
|---|---|---|---|
| Baran | Mars | Słońce | Wenus |
| Byk | Merkury | Księżyc | Saturn |
| Bliźnięta | Jowisz | Mars | Słońce |
| Rak | Wenus | Merkury | Księżyc |
| Lew | Saturn | Jowisz | Mars |
| Panna | Słońce | Wenus | Merkury |
| Waga | Księżyc | Saturn | Jowisz |
| Skorpion | Mars | Słońce | Wenus |
| Strzelec | Merkury | Księżyc | Saturn |
| Koziorożec | Jowisz | Mars | Słońce |
| Wodnik | Wenus | Merkury | Księżyc |
| Ryby | Saturn | Jowisz | Mars |
Czytana w ten sposób tabela pokazuje też, które planety są najlepiej reprezentowane. Mars rządzi sześcioma dekanatami, każda z pozostałych planet — pięcioma; ta niewielka asymetria wynika wprost z arytmetyki dzielenia trzydziestu sześciu przez siedem.
Dlaczego Mars pojawia się dwa razy
Trzydzieści sześć dekanatów rozdzielonych między siedem planet daje resztę jeden: pięć pełnych okrążeń zajmuje trzydzieści pięć dekanatów, a trzydziesty szósty zaczyna szóste. Ponieważ sekwencja zaczęła się od Marsa, nadwyżkowy dekanat także przypada Marsowi i jest to trzeci dekanat Ryb. Następny dekanat na kole to pierwszy dekanat Barana, znowu Marsa, więc koniec i początek zodiaku spotykają się w dwóch kolejnych dekanatach Marsa. Starożytni autorzy najwyraźniej się tym nie przejmowali. Porządek stojący za dekanatami to ten sam malejący porządek, który zastosowany do dwudziestu czterech godzin doby daje planetarne nazwy dni tygodnia: przydziel pierwszą godzinę dnia Saturnowi, odliczaj planety w dół godzina po godzinie, a pierwsza godzina następnego dnia przypadnie Słońcu, kolejnego Księżycowi, potem Marsowi i tak dalej. Mamy więc dzień Saturna, Słońca, Księżyca, a potem dzień Marsa, który Francuzi wciąż nazywają mardi. Dekanaty i dni tygodnia to dwa zastosowania jednej reguły rozdzielania planet po kolei.
Maniliusz i schemat zodiakalny
Schemat planetarny nie był w starożytności jedyny. Rzymski poeta Maniliusz, piszący „Astronomica” za Augusta i Tyberiusza, przydziela dekany każdego znaku nie planetom, lecz znakom. Trzy dekany Barana przypadają Baranowi, Bykowi i Bliźniętom; dekany Byka Rakowi, Lwu i Pannie; i sekwencja biegnie dalej przez zodiak, wracając do punktu wyjścia co czwarty znak. Maniliusz przedstawia dekany jako źródło ukrytych wpływów, które mogą zmieniać charakter znaku z jednego dziesięciostopniowego odcinka na następny. Jego wersja nie stała się standardem, ale pokazuje, że w I wieku n.e. dekany były jeszcze ramą, którą różni autorzy wypełniali na różne sposoby, a władztwo planetarne, które później wydawało się kanoniczne, było jednym z kilku możliwych wyborów.
Obrazy wschodzące z dekanatami
Dekanaty nie straciły swoich wizerunków, gdy stały się dziesięciostopniowymi odcinkami. Teukros z Babilonu, astrolog z egipskiej twierdzy Babilon, którego zwykle datuje się na I wiek n.e., sporządził katalog gwiazdozbiorów wschodzących obok każdego dekanu, greckich, egipskich i innych, i opisał postacie związane z każdym z nich. Hefajstion z Teb około 415 roku n.e. podaje dla każdego dekanatu egipską nazwę dekanu w greckiej pisowni. Firmicus Maternus w swojej „Mathesis” z IV wieku nazywa dekany wielkimi bogami i wymienia ich imiona, a zarazem posługuje się planetarnymi władcami w porządku chaldejskim. Niemiecki filolog klasyczny Franz Boll wykazał w „Sphaerze” z 1903 roku, że katalog Teukrosa przeszedł przez perskich i arabskich pośredników do list obrazów Abu Ma'szara, a stamtąd do łacińskiej Europy. Dekanaty wędrowały więc w dwóch postaciach naraz: planetarny władca, którego można było użyć w obliczeniach, i postać, którą można było namalować lub wyryć.
Dekanat wśród innych poddziałów
Astrolodzy hellenistyczni dzielili znak na kilka sposobów jednocześnie, a dekanat najłatwiej zrozumieć obok pozostałych. Terminy, zwane też granicami, tną każdy znak na pięć nierównych części rządzonych przez pięć planet innych niż Słońce i Księżyc, a najszerzej używana była wersja znana jako terminy egipskie. Dodekatemoria dzielą każdy znak na dwanaście części po dwa i pół stopnia, z których każda jest przypisana do znaku, a niektórzy autorzy poszli jeszcze dalej i dali każdemu pojedynczemu stopniowi własnego władcę, monomoiria. Spośród nich tylko dekanat ma bezpośredniego egipskiego przodka na niebie i tylko jego zachowała w jakiejś postaci każda późniejsza tradycja: grecka, indyjska, arabska i łacińska. Jest też najbardziej regularny: równe odcinki, stała kolejność władców i żadnych wyjątków. Ta regularność częściowo tłumaczy jego przetrwanie, bo dekanat może wyznaczyć każdy, kto zna stopień planety i kolejność siedmiu.
Drekkana w Indiach
Astrologia grecka dotarła do Indii w pierwszych wiekach n.e., a wraz z nią dekany. „Yavanajataka”, sanskrycka wersja greckiego tekstu astrologicznego, przełożonego przez Yavaneshvarę w 149/150 roku n.e. i ujętego w wiersz przez Sphujidhvaję w 269/270 roku, opisuje obraz każdej z trzydziestu sześciu drekkan, a opisy te należą do przodków indyjskiego zestawu obrazów, który później zanotował Abu Ma'szar. Astrologia indyjska nie zachowała jednak porządku chaldejskiego dla władców. W schemacie, który stał się standardem, obecnym w „Brihat Jatace” Varahamihiry z VI wieku, pierwszą drekkaną znaku rządzi władca tego znaku, drugą władca piątego znaku licząc od niego, a trzecią władca dziewiątego, tak że wszystkie trzy dekanaty znaku należą do tego samego żywiołu. W dżjotiszy drekkana jest jednym z wykresów podziałowych, wykresem trzeciej harmonicznej używanym obok głównego horoskopu urodzeniowego, i wciąż pozostaje w codziennym użyciu.
Dekanaty w astrologii arabskiej i łacińskiej
Astrolodzy arabscy odziedziczyli obie tradycje. Abu Ma'szar, piszący „Wielkie wprowadzenie” w Bagdadzie w IX wieku, przedstawia dekanaty z władcami w porządku chaldejskim i trzema zestawami obrazów dla każdego: perskim, indyjskim i greckim. Al-Biruni w „Księdze pouczeń w zasadach sztuki astrologii” z 1029 roku zestawia dekanaty w tabelach wśród godności planet, z władcami chaldejskimi. Za sprawą łacińskich przekładów z XII wieku, między innymi Jana z Sewilli i Hermana z Karyntii, dekanaty weszły do astrologii europejskiej jako część standardowego aparatu. Ptolemeusz, najbardziej wpływowy autorytet starożytny w tej tradycji, nie daje w „Tetrabiblos” dekanatom żadnej roli, ale zachowały je arabskie podręczniki, z których średniowieczna Europa rzeczywiście korzystała. Obrazy poszły własną drogą do magii talizmanicznej, gdzie Picatrix używał ich jako przepisów; władcy pozostali w astrologii technicznej jako pomniejsza godność.
Najsłabsza z pięciu godności
W astrologii średniowiecznej i wczesnonowożytnej siłę planety oceniano częściowo według jej godności zasadniczych, czyli miejsc w zodiaku, w których sprawowała jakiś rodzaj władzy. Uznawano pięć takich godności: domicyl, wywyższenie, triplicytetę, termin i dekanat. Autorzy szeregowali je w tej kolejności, a William Lilly w „Christian Astrology” z 1647 roku nadał im wartości punktowe: pięć za domicyl, cztery za wywyższenie, trzy za triplicytetę, dwa za termin i jeden za dekanat. Planeta we własnym dekanacie miała zatem najmniejszy możliwy udział w godności, wystarczający, by nie była peregrynująca, czyli całkiem pozbawiona godności, ale niewiele ponad to. Astrolodzy tej tradycji używali dekanatu głównie do rozstrzygania remisów i do opisu drobniejszych okoliczności planety, a niektórzy, za arabskimi listami obrazów, posługiwali się obrazem wschodzącego dekanatu do opisu wyglądu człowieka albo charakteru sprawy.
Dwa schematy we współczesnym użyciu
We współczesnej astrologii przetrwały dwa systemy władztwa. Astrolodzy tradycyjni, a także odrodzenie metod hellenistycznych i średniowiecznych od lat 80. XX wieku, trzymają się dekanatów chaldejskich. Znaczna część popularnej astrologii zachodniej używa natomiast schematu triplicytet, znanego z Indii, który rozpowszechnił się w XX wieku: pierwszym dekanatem znaku rządzi władca samego znaku, drugim i trzecim władcy dwóch kolejnych znaków tego samego żywiołu. W tym systemie dekanaty Barana przypadają Marsowi, Słońcu i Jowiszowi, a autorzy horoskopów dla znaków słonecznych dzielą za ich pomocą daty urodzin w każdym znaku na trzy grupy. Złoty Brzask wybrał dla swojego tarota dekanaty chaldejskie, zaczynając nie od Barana, lecz od pierwszego dekanatu Lwa, którym rządzi Saturn, i przydzielając po kolei karty liczbowe od Dwójki do Dziesiątki. Jego tarotowym przyporządkowaniom poświęcona jest osobna strona; same dekanaty są wspólnym podłożem wszystkich tych systemów.
Najczęściej zadawane pytania
Czym jest dekanat w astrologii?
Dekanat to jeden z trzech dziesięciostopniowych odcinków, na które dzieli się każdy znak zodiaku, więc w całym zodiaku jest ich trzydzieści sześć. Każdy dekanat ma planetarnego władcę. Dekanaty to egipskie dekany przystosowane do zodiaku hellenistycznego, a słowa „dekanat” i „oblicze” oznaczają to samo.
Czy dekany i oblicza to to samo?
W astrologii tak. Egipskie dekany były gwiazdami wschodzącymi na horyzoncie, ale astrolodzy hellenistyczni zamienili je w dziesięciostopniowe odcinki zodiaku, a pisarze greccy nazywali te odcinki zarówno dekanoi, jak i prosopa, czyli „oblicza”. Niektórzy współcześni autorzy rezerwują nazwę dekan dla schematu triplicytet, a oblicze dla schematu chaldejskiego, ale historycznie oba terminy się pokrywają.
Jak przydziela się planetarnych władców dekanatów?
W schemacie klasycznym według porządku chaldejskiego planet, od najwolniejszej do najszybszej: Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury, Księżyc. Sekwencja zaczyna się od Marsa w pierwszym dekanacie Barana i biegnie bez przerwy, więc Baran ma Marsa, Słońce i Wenus, Byk — Merkurego, Księżyc i Saturna, i tak dalej aż do Ryb, których dekanatami rządzą Saturn, Jowisz i Mars.
Dlaczego Mars rządzi dwoma dekanatami z rzędu?
Trzydzieści sześć dekanatów rozdzielonych między siedem planet daje pięć pełnych okrążeń i jeden dekanat nadwyżki. Ten dodatkowy dekanat, trzeci w Rybach, przypada Marsowi, ponieważ sekwencja zaczęła się od Marsa, a pierwszy dekanat Barana także należy do Marsa. W efekcie Mars rządzi sześcioma dekanatami, a każda inna planeta — pięcioma.
Czym jest schemat dekanatów według triplicytet?
To alternatywa, w której trzema dekanatami znaku rządzą władcy trzech znaków tego samego żywiołu, poczynając od samego znaku. Pierwszym dekanatem Barana rządzi Mars, drugim Słońce jako władca Lwa, a trzecim Jowisz jako władca Strzelca. To standardowy indyjski schemat drekkan i ten, którego używa większość współczesnej astrologii znaków słonecznych.
Jak ważny jest dekanat jako godność?
To najsłabsza z pięciu klasycznych godności zasadniczych. W punktacji Williama Lilly'ego z 1647 roku planeta we własnym dekanacie dostaje jeden punkt, wobec dwóch za termin, trzech za triplicytetę, czterech za wywyższenie i pięciu za domicyl. Astrolodzy tradycyjni używają go, by pokazać, że planeta nie jest całkiem pozbawiona pozycji, a nie jako znaku rzeczywistej siły.
Czy Ptolemeusz posługiwał się dekanami?
Nie dekanatami. „Tetrabiblos”, najbardziej wpływowa księga astrologiczna starożytności, buduje swój system na znakach, terminach, triplicytetach i aspektach i nie daje dekanom żadnej roli. Przetrwały one dzięki innym autorom greckim i łacińskim, takim jak Teukros, Hefajstion i Firmicus Maternus, oraz dzięki arabskim podręcznikom, z których korzystała średniowieczna Europa.
Czym jest drekkana?
To sanskrycka nazwa dekanu, zapożyczona z greki. Astrologia indyjska przyjęła dekany wraz z astrologią grecką w pierwszych wiekach n.e., a „Yavanajataka” podaje obraz dla każdej z trzydziestu sześciu drekkan. W dżjotiszy drekkana jest także wykresem podziałowym, budowanym przez podzielenie każdego znaku na trzy, a jej władców wyznacza się według zasady triplicytety.
Skąd pochodzą obrazy dekanów?
Częściowo z Egiptu, a częściowo z greckich gwiazdozbiorów wschodzących obok każdego dekanu, które skatalogował Teukros z Babilonu. Abu Ma'szar zanotował później trzy zestawy obrazów dla każdego dekanatu: perski, indyjski i grecki, a Picatrix i Agrippa przenieśli je do magii europejskiej. Znaczną część tej drogi przekazu prześledził w 1903 roku Franz Boll.
W którym dekanacie mojego znaku przypadają moje urodziny?
To zależy od stopnia Słońca, albo tej planety, na którą patrzysz, w jej znaku: 0–10° to pierwszy dekanat, 10–20° — drugi, a 20–30° — trzeci. Daty kalendarzowe są tylko przybliżeniem, bo wejście Słońca w każdy znak przesuwa się nieco z roku na rok. Astrolodzy tradycyjni i współcześni wskażą przy tym różnych władców tego samego dekanatu, zależnie od schematu, którym się posługują.
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.