ستارهای که سال را میگشود
سیریوس، سوتیس و سال
سیریوس، ایزدبانو سوپدت، حدود هفتاد روز از آسمان مصر ناپدید میشد و در میانه تابستان پیش از سپیدهدم بازمیگشت، نزدیک به آغاز طغیان نیل. بازگشت او سال را میگشود. گاهشماری مدنی ۳۶۵روزه نمیتوانست با او همگام بماند و هر چهار سال یک روز میلغزید؛ لغزشی که حدود ۱۴۶۰ سال طول میکشید تا دوری کامل بزند و تاریخنگاران هنوز از آن برای تاریخگذاری فرعونها بهره میگیرند.
- روز ناپیدایی
- 70
- روز در سال مدنی
- 365
- سال در چرخه سوتیک
- 1,460
ستاره، طغیان و گاهشماری
اجزای یک مسئله: ستارهای ایزدبانو با بازگشتی ثابت، رودی با بازگشتی ناهموار، گاهشماریای درست ۳۶۵روزه، و لغزش آهسته میان آنها که کاهنان باستان کوشیدند اصلاحش کنند و تاریخنگاران امروزی آموختند از آن بهره بگیرند.
سوپدت، ستارهای که ایزدبانو بود
سیریوس ایزدبانویی بود به نام سوپدت که بهصورت زنی با ستارهای بر سر کشیده میشد و بعدها با ایزیس یکی شد. یونانیان نامش را سوتیس نوشتند. در فهرستهای دکانوسی معمولاً نزدیک پایان و در کنار ساه، ستارگان شکارچی (اوریون)، میآید، اما در گاهشماری نخستین بود.
برآمدن سوپدت
نخستین سپیدهدمی که سیریوس دوباره دیده میشود، پایین در شرق و اندکی پیش از برآمدن آفتاب، طلوع هلیاکی آن است. متون مصری آن را «برآمدن سوپدت» مینامند. این تاریخ با عرض جغرافیایی، غبار افق و چشم رصدگر جابهجا میشود و حتی در یک مکان واحد یکی دو روز تفاوت میکند.
هفتاد روز زیر افق
سیریوس پیش از هر بازگشت حدود هفتاد روز در تابش خورشید پنهان میماند. اندیشه مصری این را مرگ، اقامتی در جهان زیرین و زایشی دوباره در سپیدهدم میخواند. همین هفتاد روز در مقام زمان آرمانی مومیاییکردن تکرار میشود، و دکانوسهای دیگر احتمالاً چنان برگزیده شدند که در این الگو شریک باشند.
طغیان و سه فصل
نیل در طول تابستان بالا میآمد، کشتزارها را میپوشاند و در پاییز فرو مینشست. گاهشماری فصلهایش را به نام این چرخه خواند: آخت، طغیان؛ پرت، هنگامی که کشتزارها از آب بیرون میآمدند و محصول میرویید؛ شمو، برداشت و کمآبی. بازگشت سوپدت نزدیک به آغاز بالا آمدن آب بود، از این رو میگفتند این ستاره طغیان را میآورد.
گشاینده سال
وپترنپت، گشایش سال، نخستین روز از ماه نخست آخت بود. در سالی آرمانی، این روز بر بامدادی میافتاد که سوپدت طلوع میکرد. معابد بازگشت ستاره را با نذورات جشن میگرفتند و جشن طلوع او، حتی هنگامی که گاهشماری از آن دور شده بود، بهخودیِ خود جشنی جداگانه به شمار میرفت.
دوازده ماه سیروزه
گاهشماری مدنی دوازده ماه سیروزه داشت، چهار ماه برای هر فصل، و هر ماه به سه هفته دهروزه بخش میشد. سیوشش هفته آن چارچوبی است که دکانوسها در آن جای گرفتند، یک ستاره نشانگر برای هر هفته. اینکه این گاهشماری کی و چگونه پدید آمد دانسته نیست؛ برآورد معمول اوایل هزاره سوم است.
پنج روز بر سرِ سال
پنج روز اضافی پس از ماه دوازدهم میآمد تا سال به ۳۶۵ روز برسد. یونانیان آنها را اپاگومنال (افزوده) نامیدند. این روزها زادروز اوزیریس، هوروس، ست، ایزیس و نفتیس بودند و چون بیرون از شمارش معمول قرار داشتند، خطرناک پنداشته میشدند و با افسونهای محافظ در برابر طاعونآورانِ سخمت پاسداری میشدند.
سال سرگردان
چرخه سیریوس حدود یکچهارم روز از ۳۶۵ روز بلندتر است و مصر روز کبیسهای نمیافزود. پس تاریخ مدنی طلوع سوپدت هر چهار سال یک روز دیرتر میشد و در طول قرنها ماههایی که به نام طغیان خوانده میشدند از فصل برداشت و زمستان گذر کردند. پژوهشگران امروزی آن را سال سرگردان مینامند.
چرخه سوتیک
با یک روز در هر چهار سال، سال نو مدنی پس از حدود ۱۴۶۰ سال یولیانی، برابر با ۱۴۶۱ سال مدنی، به طلوع سیریوس بازمیگردد. سنسورینوس گزارش میکند که این دو در ۱۳۹ میلادی بر هم منطبق شدند. اگر از آنجا به عقب بشماریم، آغاز چرخهها حدود ۱۳۲۱، ۲۷۸۱ و ۴۲۴۱ پیش از میلاد به دست میآید.
لاهون، ابرس و فرعونها
چند سند تاریخ مدنی طلوع سوپدت را در دوران پادشاهیِ شاهی نامبرده به دست میدهند: نامهای معبدی از لاهون در سال هفتم سنوسرت سوم، و گاهشماریای بر پشت پاپیروس ابرس که از سال نهم آمنهوتپ یکم نام میبرد. این اسناد، هنگامی که بر چرخه نشانده شوند، گاهشماری مصر را، با حاشیه خطایی در حد چند دهه، بر پایهای ثابت مینشانند.
فرمان کانوپوس
شورای کاهنان که در روزگار بطلمیوس سوم گرد آمد، فرمانی به خط هیروگلیف، دموتیک و یونانی صادر کرد که در کنار افتخاراتی برای خاندان شاهی، هر چهار سال یک روزِ افزوده ششم بر سال میافزود تا جشنهای فصلی دیگر جابهجا نشوند. اصلاح درستی بود و رعایت نشد.
سال ثابت اسکندرانی
در روزگار آگوستوس، مصر سرانجام همگام با گاهشماری یولیانی هر چهار سال یک روز کبیسه گرفت و نخستین روز ماه تحوت بر ۲۹ اوت ثابت شد. این سال اسکندرانی در گاهشماریهای قبطی و اتیوپیایی زنده مانده است، در حالی که منجمان سال سرگردان کهن را برای حسابش نگاه داشتند.
اصلاحگران، ثبتکنندگان و حسابگران
پادشاه و امپراتوری که کوشیدند لغزش گاهشماری را متوقف کنند، نویسندگان باستانی که ثبت کردند گاهشماری در کجای چرخه ایستاده بود، و پژوهشگران امروزی که این لغزش را به ابزاری برای تاریخگذاری بدل کردند.
بطلمیوس سوم اورگتس
پادشاهی که در نهمین سال فرمانرواییاش کاهنان در کانوپوس فرمان دادند هر چهار سال یک روز کبیسه افزوده شود. این فرمان در عمل شکست خورد، اما نشان میدهد کاهنان مصری دو قرن پیش از آنکه رم این مشکل را حل کند، لغزش و علتش را میشناختند.
آگوستوس
نخستین امپراتور روم که در دوران فرمانرواییاش مصر همگام با گاهشماری یولیانی هر چهار سال یک روز کبیسه پذیرفت و به سه هزار سال کاربرد روزمره سال مدنی سرگردان پایان داد.
سنسورینوس
دستورنویسی که کتاب کوچکش «درباره روز تولد»، نوشتهشده در ۲۳۸ میلادی، گزارش میدهد که سال نو مصری در ۱۳۹ میلادی بر طلوع ستاره سگ افتاد. همین یک اشاره نقطه ثابتی است که هر محاسبه سوتیک از آن شمرده میشود.
تئون اسکندرانی
ستارهشناس و ریاضیدانی که در محاسبه طلوع سیریوس به مبدأ تاریخی اشاره میکند که از منوفرس شمرده میشد. آغاز آن نزدیک ۱۳۲۱ پیش از میلاد میافتد، یک چرخه پیش از سنسورینوس، اما اینکه منوفرس که یا چه بود همچنان محل مناقشه است.
گئورگ ابرس
مصرشناس و رماننویسی که در ۱۸۷۳ در اقصر پاپیروس پزشکی بلندی را خرید که اکنون به نام او خوانده میشود. گاهشماری کوتاهی بر پشت آن، که از طلوع سوپدت در سال نهم آمنهوتپ یکم نام میبرد، به یکی از دو ستون تاریخگذاری سوتیک بدل شد.
لودویگ بورشارت
مصرشناسی که در ۱۸۹۹ نامه معبد لاهون را منتشر کرد؛ نامهای که طلوع سوپدت را در سال هفتم سنوسرت سوم اعلام میکند و نخستین تکیهگاه نجومی برای گاهشماری پادشاهی میانه را به دست داد.
ادوارد مایر
تاریخنگار جهان باستان که در ۱۹۰۴ استدلال کرد گاهشماری مدنی باید در آغاز یک چرخه پدید آمده باشد و پیدایی آن را در ۴۲۴۱ پیش از میلاد نهاد. این تاریخ آوازه یافت و بعدها کنار گذاشته شد.
اوتو نویگهباوئر
تاریخنگار علوم دقیقه که استدلال کرد سال ۳۶۵روزه به هیچ نجومی نیاز نداشت: میانگینگرفتن فاصله میان طغیانها در رشتهای از سالها آن را به دست میداد. او تردید داشت که چرخه سوتیک هیچ ربطی به خاستگاه گاهشماری داشته باشد.
ریچارد ای. پارکر
مصرشناسی که کتابش «گاهشماریهای مصر باستان» (۱۹۵۰) پیشنهاد کرد نخست گاهشماری قمریای بود که با رصد سیریوس همگام نگاه داشته میشد و سال مدنی ۳۶۵روزه از آن برآمد.
رولف کراوس
مصرشناسی که کتابش «تاریخهای سوتیک و قمری» (Sothis- und Monddaten، ۱۹۸۵) تاریخهای سوتیک و قمری را از نو بررسی کرد و استدلال کرد که رصدها در جنوب دور، در الفانتین، انجام شدهاند؛ فرضی که گاهشماری حاصل را چند دهه پایین میآورد.
سوپدت، ستارهای که پیشاپیش سال میرفت
سیریوس درخشانترین ستاره آسمان شب است و مصریان از آن ایزدبانویی ساختند: سوپدت، که بهصورت زنی با ستارهای بر سر کشیده میشد و بعدها با ایزیس یکی شد. یونانیان نامش را سوتیس نوشتند و از همین روست که پژوهشگران امروزی از سال سوتیک و چرخه سوتیک سخن میگویند. سوپدت یکی از دکانوسها بود، سیوشش ستاره و گروه ستارهای که طلوعشان ساعتهای شب و هفتههای دهروزه سال را نشان میداد. در بیشتر فهرستهای ستارهای او نزدیک پایان میآید، در کنار ساه، ستارگان شکارچی (اوریون)، که مصریان او را با اوزیریس یکی میدانستند. در گاهشماری، او نخستین بود. بازگشتش به آسمان بامداد سال را میگشود و همین نقش، بیش از جایگاهش در هر فهرستی، او را به مهمترین ستاره مصر بدل کرد. از همان «متون اهرام» در اواخر پادشاهی کهن، شاه درگذشته در آسمان به ساه و سوپدت میپیوندد.
برآمدن سوپدت
خورشید در طول سال در برابر ستارگان به سوی شرق پیش میرود و از این رو هر ستاره به نوبت در تابش آن گم میشود و بعدها بازمیگردد. نخستین بامدادی که سیریوس دوباره دیده میشود، پایین در شرق و در گرگومیش کوتاه پیش از برآمدن آفتاب، طلوع هلیاکی آن است. متون مصری آن را «برآمدن سوپدت» مینامند. این تاریخ کاملاً دقیق نیست. هرچه رصدگر جنوبیتر باشد زودتر فرا میرسد، به غبار روی افق بیابان بستگی دارد و به چشم رصدگر نیز، چنانکه حتی در یک مکان واحد نخستین رؤیت میتواند یکی دو روز تفاوت کند. در هزاره سوم پیش از میلاد، در عرض جغرافیایی ممفیس، این طلوع در میانه تابستان رخ میداد، در هفتههایی که آب نیل رو به فزونی میگذاشت.
هفتاد روز زیر افق
سیریوس پیش از هر بازگشت، در عرض جغرافیایی مصر حدود هفتاد روز از دیده پنهان میماند. متون دینی مصری این را مرگ میخواندند: ستاره به دوات، جهان زیرین، فرو میرفت، در آنجا پالوده میشد و در سپیدهدم دوباره زاده میشد. همین بازه در آیینهای تدفینی تکرار میشود. هفتاد روز فاصله آرمانی میان مرگ و خاکسپاری بود و هرودوت هفتاد روز را مدتی میداند که در پرخرجترین شیوه مومیاییکردن، پیکر در نطرون میماند. مصرشناسان بهطور گسترده این دو عدد را به هم پیوند میدهند، هرچند هیچ متنی این پیوند را صریحاً بیان نمیکند. به نظر میرسد دکانوسها در مجموع چنان برگزیده شده بودند که مانند سیریوس رفتار کنند و هر یک پیش از بازگشت خود تقریباً هفتاد روز پنهان بماند؛ بدین ترتیب سوپدت الگوی کل مجموعه سیوششگانه بود.
طغیان و سه فصل
سال کشاورزی بر محور نیل میگشت. رود، که بارانهای تابستانی ارتفاعات اتیوپی آن را سیراب میکرد، در طول تابستان بالا میآمد، بر دشت سیلابی میگسترد و در پاییز فرو مینشست و گلولای خیسی برای کشت بر جای میگذاشت. ارتفاع طغیان سرنوشت برداشت را تعیین میکرد و سنگ پالرمو، سالنامهای از پادشاهی کهن، آن را سال به سال در کنار کارهای هر شاه ثبت کرده است. گاهشماری سه فصلش را به نام این چرخه خواند: آخت، طغیان؛ پرت، برآمدن، هنگامی که کشتزارها از آب بیرون میآمدند و محصول میرویید؛ و شمو، برداشت و کمآبی. چون طلوع سیریوس نزدیک به آغاز بالا آمدن آب بود، ستاره و رود در اندیشه به هم پیوستند و سوپدت را آورنده طغیان میستودند. این تطابق تقریبی بود. رسیدن طغیان از سالی به سال دیگر چند هفته پس و پیش میشد، در حالی که ستاره تاریخ خود را با یکی دو روز تفاوت نگاه میداشت، و درست از همین رو ستاره نشانگر بهتری برای آغاز سال بود.
گاهشماریای درست ۳۶۵روزه
مصر در کنار سال طبیعی، گاهشماری مدنی با طرحی سختگیرانه داشت: دوازده ماه سیروزه، چهار ماه برای هر یک از سه فصل، و پس از آن پنج روز اضافی، روی هم ۳۶۵ روز. هر ماه به سه هفته دهروزه بخش میشد و همین سیوشش هفته چارچوبی است که دکانوسها در آن جای گرفتند، یک ستاره نشانگر برای هر هفته. گاهشماری مدنی برای تاریخگذاری اسناد، قراردادها، مالیاتها و سالهای پادشاهی به کار میرفت. احتمالاً از اوایل هزاره سوم پیش از میلاد به کار میرفت، اما دانسته نیست کی و چگونه پدید آمد، و دو توضیح کلاسیک با هم رقابت میکنند. ریچارد پارکر استدلال کرد که نخست گاهشماری قمری کهنتری بود که با چشم دوختن به سیریوس با فصلها همگام نگاه داشته میشد و سال مدنی از آن برآمد. اوتو نویگهباوئر استدلال کرد که ۳۶۵ روز میتوانست تنها از میانگینگرفتن فاصله میان طغیانها در رشتهای از سالها به دست آید، بیآنکه به نجوم نیازی باشد. ماههای قمری در سراسر تاریخ مصر در کنار سال مدنی برای جشنهای معابد به کار میرفتند.
پنج روز بر سرِ سال
پنج روز اضافی بیرون از دوازده ماه و بیرون از سیوشش هفته قرار داشتند. مصریان آنها را «روزهای بر سرِ سال» مینامیدند و یونانیان اپاگومنال، یعنی روزهای افزوده. هر یک زادروز خدایی بود: اوزیریس، هوروس، ست، ایزیس و نفتیس، به همین ترتیب. پلوتارک روایتی متأخر از خاستگاه آنها نقل میکند که در آن تحوت در بازیای تختهای سهمی از روشنایی ماه را برد و از آن پنج روز تازه ساخت تا نوت، ایزدبانوی آسمان، بتواند بیرون از سالی که زایمان در آن بر او ممنوع شده بود فرزند بزاید. این پنج روز چون بیرون از شمارش معمول بودند، پرمخاطره پنداشته میشدند. زمانی بودند که پیامآوران سخمت، طاعونآورانی که اغلب با دکانوسها یکی دانسته میشدند، بیش از هر وقت فعال بودند، و در هر یک از آن روزها افسونهای محافظ خوانده میشد.
سال سرگردان
بازگشت سیریوس تقریباً هر ۳۶۵ و یکچهارم روز تکرار میشود و مصر هرگز روز کبیسه نیفزود. پس گاهشماری مدنی هر چهار سال یک روز نسبت به ستاره میلغزید: با هر گام چهارساله، طلوع بر تاریخ مدنی دیرتری میافتاد. در طول یک عمر این لغزش آهسته اما دیدنی بود. کسی که در سالی زاده شده بود که سوپدت در روز سال نو طلوع کرده بود، در هشتادسالگی میدید که او حدود بیست روز پس از آغاز ماه نخست طلوع میکند. در طول قرنها ماههایی که به نام طغیان خوانده میشدند به فصل برداشت میرفتند و بازمیگشتند، و پژوهشگران امروزی گاهشماری مدنی را سال سرگردان مینامند، به لاتین annus vagus. مصریان با نگاه داشتن دو سال نو با این وضع کنار میآمدند، سال نو مدنی و جشن طلوع ستاره، و متونی که ثبت کردهاند ستاره در کدام روز مدنی طلوع کرد، همانهاییاند که امروز این لغزش را سودمند میسازند.
چرخه سوتیک
با یک روز در هر چهار سال، سال نو مدنی پس از حدود ۱۴۶۰ سال یولیانی به طلوع سیریوس بازمیگردد؛ همان بازهای که برابر با ۱۴۶۱ سال مدنی ۳۶۵روزه است. این دوره چرخه سوتیک است. بازه واقعی اندکی تغییر میکند، زیرا طلوع ستاره در طول هزارهها کاملاً همگام با سال یولیانی پیش نمیرود، اما ۱۴۶۰ سال رقمی است که نویسندگان باستانی و امروزی به کار میبرند. نقطه ثابت، اشارهای از سنسورینوس، دستورنویس رومی، است که کتابش «درباره روز تولد»، نوشتهشده در ۲۳۸ میلادی، گزارش میدهد سال نو مصری در ۱۳۹ میلادی، در دوران پادشاهی آنتونینوس پیوس، با طلوع ستاره سگ مقارن شد. سکههایی که در آن دوران در اسکندریه ضرب شدند ققنوسی را نشان میدهند، پرندهای که برخی نویسندگان باستانی آن را به چرخه بزرگی با درازایی همسنگ پیوند میدادند، و بسیاری از تاریخنگاران آنها را نشانه این تجدید میخوانند. اگر از ۱۳۹ میلادی به عقب بشماریم، آغاز چرخههای پیشین به دست میآید.
| آغاز چرخه | منبع | وضعیت |
|---|---|---|
| ۱۳۹ میلادی | سنسورینوس، «درباره روز تولد» | ثبتشده به دست نویسندهای باستانی |
| حدود ۱۳۲۱ پیش از میلاد | مبدأ تاریخ منوفرس نزد تئون اسکندرانی | محاسبهای باستانی؛ منوفرس با اطمینان شناسایی نشده است |
| حدود ۲۷۸۱ پیش از میلاد | محاسبه معکوس امروزی | گاه برای پیدایی گاهشماری پیشنهاد میشود |
| حدود ۴۲۴۱ پیش از میلاد | محاسبه معکوس امروزی | تاریخ ادوارد مایر در ۱۹۰۴ برای گاهشماری؛ کنار گذاشته شده |
تئون، ستارهشناس قرن چهارم در اسکندریه، از مبدأ تاریخی میشمارد که به نام منوفرس خوانده میشد و آغازش نزدیک ۱۳۲۱ پیش از میلاد میافتد؛ پیشنهادها برای منوفرس شاهانی چون رامسس یکم و ستی یکم و نیز شهر ممفیس را در بر میگیرد. ادوارد مایر در ۱۹۰۴ استدلال کرد که گاهشماری مدنی باید در آغاز یک چرخه پدید آمده باشد، ۲۷۸۱ پیش از میلاد را بیش از حد دیر دانست و ۴۲۴۱ پیش از میلاد را برگزید. پژوهشهای بعدی درباره مصر آغازین جایی برای گاهشماری پرداخته در زمانی چنین زود باقی نگذاشت، و این فرض که گاهشماری با یک تقارن آغاز شده باشد هرگز نشان داده نشد.
تاریخهای سوتیک و فرعونها
تاریخ سوتیک سندی است که تاریخ مدنی طلوع سوپدت را در سالی معلوم از پادشاهی شاهی معلوم به دست میدهد. چون تاریخ مدنی هر چهار سال یک روز جابهجا میشود، چنین سندی آن سال را در چرخه جای میدهد و چرخه به یاری سنسورینوس ثابت شده است. بیشترِ بار بر دوش دو سند است. نامهای از بایگانی معبد لاهون، شهرک هرمی سنوسرت دوم، در سال هفتم سنوسرت سوم آگاهی میدهد که طلوع سوپدت در روزی معین از ماه چهارم پرت خواهد بود تا نذورات جشن آماده شود؛ لودویگ بورشارت آن را در ۱۸۹۹ منتشر کرد. گاهشماری کوتاهی بر پشت پاپیروس پزشکی ابرس از سال نهم آمنهوتپ یکم و طلوع سوپدت در ماه سوم شمو نام میبرد. هر دو نتیجه به این بستگی دارند که ستاره در کجا رصد شده است. طلوع در الفانتین در جنوب دور چند روز زودتر از ممفیس است و هر روز تفاوت پاسخ را چهار سال جابهجا میکند. برخی پژوهشگران حتی تردید دارند که گاهشماری ابرس اصلاً رصدی را ثبت کرده باشد. از همین روست که برای تاریخهای پادشاهی میانه و نو چند روایت رقیب با چند دهه فاصله از هم در میان است. پژوهش گستردهای بر پایه کربن رادیواکتیو که در ۲۰۱۰ منتشر شد، بهطور کلی با گاهشماری تاریخی متعارف، که بخشی از آن بر همین اسناد استوار است، همخوان بود.
فرمان کانوپوس
کاهنان مشکل را میشناختند. در ۲۳۸ پیش از میلاد، شورایی از کاهنان که در کانوپوس در روزگار بطلمیوس سوم اورگتس گرد آمد فرمانی به خط هیروگلیف، دموتیک و یونانی صادر کرد. بیشتر آن در بزرگداشت خاندان شاهی است، اما بندی از آن دستور میدهد هر چهار سال یک روز اضافی ششم افزوده شود تا جشنهایی که به فصلهای معینی تعلق دارند دیگر در گاهشماری جابهجا نشوند، و لغزش را چنین وصف میکند که طلوع ستاره هر چهار سال یک روز دیرتر میافتد. این همان اصلاح درست بود، همان که ژولیوس سزار دو قرن بعد برای رم برگزید، اما رعایت نشد. این فرمان از چند رونوشت سنگی شناخته میشود که یکی از آنها را ریشارد لپسیوس در ۱۸۶۶ در تانیس یافت.
سال ثابت و آنچه پس از آن آمد
پس از آنکه رم در ۳۰ پیش از میلاد مصر را ضمیمه خود کرد، اصلاح سرانجام پایدار ماند. از دهه ۲۰ پیش از میلاد، گاهشماری اسکندرانی همگام با گاهشماری یولیانی هر چهار سال یک روز اضافی ششم افزود و نخستین روز ماه تحوت را در حساب یولیانی بر ۲۹ اوت ثابت کرد. سال سرگردان کهن از میان نرفت. منجمان آن را ارج مینهادند، زیرا سالی درست ۳۶۵روزه محاسبه بازههای بلند را آسان میکند: بطلمیوس رصدهایش را به سالهای مصری تاریخگذاری کرد که از تاریخِ نبونصر در ۷۴۷ پیش از میلاد شمرده میشدند، و کوپرنیک هنوز در جدولهایش سالهای مصری را به کار میبرد. سال اسکندرانی در مقام گاهشماری کلیسای قبطی و، با نامهای ماه خاص خود، در مقام گاهشماری اتیوپی زنده مانده است؛ هر دو سال را در سپتامبرِ گاهشماری میلادی آغاز میکنند. شمارشی از ماهها که با بازگشت سپیدهدمی یک ستاره در دره نیل تنظیم شده بود، هنوز هر روز به کار میرود.
این بخش را چگونه بخوانیم
کارتهای بالا موضوع را جزء به جزء میکاوند: ستارهای که ایزدبانو بود، بازگشتش در سپیدهدم، هفتاد روزش زیر افق، طغیان، گاهشماری مدنی و پنج روز افزودهاش، لغزش، چرخهای که از آن پدید میآید، اسنادی که چرخه را به تاریخ بدل میکنند، و دو اصلاح. چهرههای پایین پادشاه و امپراتوریاند که کوشیدند گاهشماری را اصلاح کنند، نویسندگان باستانی که ثبت کردند گاهشماری در کجای چرخه ایستاده بود، و پژوهشگران امروزی که بر سر خاستگاهش بحث کردند و از لغزشش بهره گرفتند. برای اینکه دکانوسهای دیگر چگونه ساعتها را نشان میدادند، به صفحههای «جدولهای ستارهای مورب» و «دوازده ساعت شب» سر بزنید. این صفحه بخشی از دانشنامه Tarot Academy به پنجاهودو زبان است.
پرسشهای متداول
چرخه سوتیک چیست؟
دورهای که پس از آن گاهشماری مدنی ۳۶۵روزه مصر دوباره با طلوع هلیاکی سیریوس، که در یونانی سوتیس خوانده میشد، همراستا میشود. چون گاهشماری روز کبیسه نداشت، هر چهار سال یک روز نسبت به ستاره میلغزید، پس این دو تنها پس از حدود ۱۴۶۰ سال یولیانی، یا ۱۴۶۱ سال مدنی، دوباره بر هم منطبق میشدند. سنسورینوس یکی از این همراستاییها را در ۱۳۹ میلادی ثبت کرده است.
سوپدت که بود؟
ایزدبانوی مصری ستاره سیریوس که بهصورت زنی با ستارهای بر سر نشان داده میشد و بعدها با ایزیس یکی دانسته شد. همسر او در آسمان ساه بود، ستارگان شکارچی (اوریون)، که با اوزیریس یکی دانسته میشد. او در مقام دکانوس از سیوشش گروه ستارهای بود که ساعتها را نشان میدادند، و در مقام ستارهای که بازگشتش سال را میگشود، مهمترینِ آنها بود.
طلوع هلیاکی چیست؟
نخستین بامداد پس از دورهای ناپیدایی که در آن ستارهای را میتوان دید که اندکی پیش از سپیدهدم در شرق طلوع میکند. در هفتههای پیش از آن، ستاره در روشنای روز طلوع میکند و در تابش خورشید گم میشود. در مصر طلوع هلیاکی سیریوس، «برآمدن سوپدت»، نشانگر سال نوِ آرمانی بود و نزدیک به آغاز طغیان نیل فرا میرسید.
چرا گاهشماری مصری میلغزید؟
سال آن درست ۳۶۵ روز بود: دوازده ماه سیروزه بهعلاوه پنج روز اضافی. چرخه سیریوس و فصلها حدود یکچهارم روز بلندتر است و مصریان تا روزگار رومیان روز کبیسهای نیفزودند. از این رو گاهشماری هر چهار سال یک روز عقب میافتاد و ماههایش رفتهرفته از همه فصلها گذر میکردند.
آیا طلوع سیریوس سبب طغیان نیل میشد؟
نه. طغیان از بارانهای تابستانی ارتفاعات اتیوپی میآمد. طلوع هلیاکی سیریوس تنها در همان هفتههای میانه تابستان رخ میداد که آب رود رو به فزونی میگذاشت، و دین مصری این دو را با ستایش سوپدت در مقام آورنده طغیان به هم پیوند داد. ستاره تاریخ خود را بسیار استوارتر از رود نگاه میداشت.
سیریوس هر سال چه مدت ناپیدا بود؟
در عرض جغرافیایی مصر در دوران باستان حدود هفتاد روز، که بسته به مکان و شرایط اندکی تغییر میکرد. متون مصری این هفتاد روز را مرگ ستاره و اقامتش در جهان زیرین پیش از زایش دوباره در سپیدهدم میدانستند، و همین بازه در مقام فاصله آرمانی برای مومیاییکردن و خاکسپاری دیده میشود.
روزهای افزوده (اپاگومنال) چه بودند؟
پنج روزی که پس از ماه دوازدهم افزوده میشد تا سال مدنی از ۳۶۰ به ۳۶۵ روز برسد. مصریان آنها را «روزهای بر سرِ سال» مینامیدند. این روزها در مقام زادروز اوزیریس، هوروس، ست، ایزیس و نفتیس جشن گرفته میشدند و چون بیرون از شمارش معمول بودند خطرناک به شمار میرفتند، از این رو در طول آنها افسونهای محافظ خوانده میشد.
تاریخهای سوتیک چگونه به تاریخگذاری مصر باستان کمک میکنند؟
چند سند تاریخ مدنی طلوع سیریوس را در سال مشخصی از پادشاهی شاهی نامبرده ثبت کردهاند، از جمله نامهای معبدی از لاهون در روزگار سنوسرت سوم و گاهشماریای بر پاپیروس ابرس در روزگار آمنهوتپ یکم. چون تاریخ مدنی هر چهار سال یک روز جابهجا میشود و چرخه به یاری سنسورینوس ثابت شده است، هر سند را میتوان به سالی مطلق برگرداند، با حاشیه خطایی چند دههای بسته به اینکه ستاره در کجا رصد شده باشد.
آیا گاهشماری مصری بهراستی در ۴۲۴۱ پیش از میلاد پدید آمد؟
بسیار بعید است. ادوارد مایر این تاریخ را در ۱۹۰۴ پیشنهاد کرد، با این فرض که گاهشماری در آغاز یک چرخه سوتیک پدید آمده، و نامزد بعدی، ۲۷۸۱ پیش از میلاد، را بیش از حد دیر دانست. پژوهشهای بعدی درباره مصر آغازین جایی برای گاهشماری پرداخته در زمانی چنین زود باقی نگذاشت و خود این فرض هرگز اثبات نشد. بیشتر پژوهشگران پیدایی گاهشماری مدنی را در اوایل هزاره سوم پیش از میلاد مینهند و تاریخ دقیق را باز میگذارند.
آیا گاهشماری مصری هنوز وجود دارد؟
بله، در شکلی ثابت. در روزگار آگوستوس سال مصری هر چهار سال یک روز کبیسه یافت و به گاهشماری اسکندرانی بدل شد که در مقام گاهشماری کلیسای قبطی و، با نامهای ماه خاص خود، در مقام گاهشماری اتیوپیایی زنده مانده است. هر دو دوازده ماه سیروزه و دوره سیزدهمِ کوتاهی پنج یا ششروزه دارند و هر دو سال را در سپتامبرِ گاهشماری میلادی آغاز میکنند.
آخرین نوشتهها
حکمت باستانی کارتهای تاروت را کشف کنید و اسرار سفر معنوی خود را باز کنید. وبلاگ ما دروازه شما به درک نمادگرایی غنی، معانی و کاربردهای عملی خواندن تاروت است.