Ang 27 nakshatra

Ang sariling zodiac ng Buwan

Ang mga nakshatra ay ang lunar na zodiac ng India: dalawampu't pitong dibisyon ng bilog, bawat isa ay may 13°20′, na tumutugma sa araw-araw na pag-unlad ng Buwan sa kanyang humigit-kumulang na dalawampu't pitong araw na paglalakbay sa mga bituin. Ang bawat mansyon ay may pangalan, isang namumunong diyos, isang simbolo, isang ugali, at sa sistema ng pagtataya ng oras, isang planetaryong panginoon. Ang pamamaraang ito ay mas matanda sa India kaysa sa labindalawang senyales: ang mga listahan ng nakshatra ang nagbubukas sa tradisyon ng bituin sa Vedic nang daan-daang taon bago pa man dumating ang Babyloniang-Griyegong horoskopyo, at nang dumating ang mga senyales, pinatakbo lamang ng Jyotisha ang parehong gulong nang sabay, ang solar na zodiac para sa istraktura at ang lunar na zodiac para sa tekstura at oras. Hanggang ngayon, ang isang kapanganakan sa Hindu ay matutukoy muna sa pamamagitan ng janma nakshatra nito, ang mansyon na humahawak sa Buwan, na nagbibigay ng pangalan sa bata, nagbibigay kulay sa ugali, at nagpapasimula sa orasan ng mga dasha.

Mga mansyon at ang kasal ng Buwan

Ang mitolohiya ay perpektong nagpapahayag sa lohika ng sistema: ang dalawampu't pitong nakshatra ay ang mga anak na babae ni Daksha, na ikinasal nang sabay-sabay kay Soma, ang Buwan, na bumibisita sa bawat asawa nang palitan, isang gabi bawat isa, sa buong buwan. Ang paborito niya ay ang Rohini, ang pulang bituing Aldebaran, at ang pagwawalang-bahala niya sa iba, ayon sa kuwento, ang naging dahilan ng kanyang pagnipis bawat buwan. Sa madaling salita, ang mga mansyon ay ang pang-gabing tinutuluyan ng Buwan, at ang mga kahulugan nito ay unang binabasa base sa lunar: kung inilalarawan ng mga senyales ang mga taunang panahon ng Araw, inilalarawan naman ng mga nakshatra ang pinong takbo ng buwan ng Buwan, kaya naman pinamamahalaan nila ang mga tekstura ng buhay, ugali, pagkakatugma, ang kalidad ng isang araw, kaysa sa malawak nitong arkitektura.

Diyos, simbolo, panginoon

Ang bawat mansyon ay tinutukoy sa tatlong paraan. Ang namumunong diyos nito ay nagbibigay ng malalim nitong tema: si Yama sa pintuan ng kamatayan ng Bharani, si Agni na nagliliyab sa Krittika, si Vishnu na humahakbang sa Shravana, si Varuna na nag-iingat sa mga lihim ng Shatabhisha. Ang simbolo nito ay nagbibigay ng larawan sa tema: isang sinapupunan, isang labaha, isang kariton ng baka, isang tambol, isang walang laman na bilog. At ang planetaryong panginoon nito ay nag-uugnay rito sa sistema ng pagtataya ng oras: ang pagkakasunud-sunod na Ketu, Venus, Araw, Buwan, Mars, Rahu, Jupiter, Saturn, Mercury na umuulit nang tatlong beses sa paligid ng dalawampu't pito, at ang panginoon ng mansyon ng kapanganakan ng isang tao ang nagtatakda sa pambungad na yugto ng Vimshottari dasha, ang isang daan at dalawampung taon na pangunahing siklo kung saan nagtatakda ng oras ng isang buhay ang Jyotisha. Pansinin kung ano ang kasama sa pagkakasunud-sunod: ang Rahu at Ketu, ang mga lunar na node na inilarawan sa aklatan ng mga node at punto, ay may ganap na kapangyarihan dito, sa mga mansyon at pati na rin sa mga planetaryong yugto.

Ang mga nakshatra sa paggawa

Ang mga kasanayang Vedic ay patuloy na kumokonsulta sa mga mansyon. Ang bituin ng kapanganakan ay nagbibigay ng pangalan sa bata, na sa tradisyon ay nagbibigay ng unang pantig ng pangalan, at naglalarawan sa likas na katangian nang mas pino kaysa sa senyales lamang ng Buwan. Ang pagpapares sa kasal ay dumadaan sa mga bituin ng kapanganakan ng mag-asawa sa pamamagitan ng mga marka ng pagkakatugma ng sistema ng kuta. Ang pang-araw-araw na panchanga, ang almanak ng Hindu, ay naglilista sa nakshatra ng araw bilang isa sa limang bahagi nito, at ang mga pagpili para sa mga kasalan, paglalakbay, at pundasyon ay umiiwas sa marahas na mga mansyon at naghahanap ng malumanay, ang Pushya higit sa lahat, ang tagapagbigay-sustansiya, na mabuti para sa lahat maliban na lamang sa kasal mismo. Iniuugnay ng kasanayan sa lunas ang bawat mansyon sa mantra at ritwal. Walang anumang kasanayan sa Kanluran ang ganap na tumutugma rito: ang pinakamalapit na katumbas, ang pinong takbo ng mga decan, ay naghahati sa gulong ng Araw, habang ang mga nakshatra ay naghahati sa gulong ng Buwan.

Apat na bahagi: ang mga pada

Ang bawat nakshatra ay nahahati pa sa apat na pada, mga bahaging may 3°20′, at pinagsasama ng mga pada ang dalawang zodiac: siyam na pada ang bumubuo sa isang senyales, kaya bawat senyales ay naglalaman ng dalawa't isang-kapat na mansyon, at bawat pada ay tumutugma sa isang navamsha, ang ikasiyam na maharmoniyang dibisyon kung saan ang tsart nito ay ang pangalawang pinakamahalaga sa Jyotisha. Pinapino ng pada ang pagbabasa sa bituin ng kapanganakan at tiyak na itinatakda ang pantig ng tradisyonal na pagpapangalan. Ang aritmetika, dalawampu't pito laban sa labindalawa, tatlo laban sa siyam, ay kaparehong kagalakang iskematiko na natutugunan ng kompendyum na ito saanman mula sa huwarang kalendaryo ng MUL.APIN hanggang sa mga grid ng micro-zodiac: ang mga agham ng bituin sa bawat kultura ay nagtitiwala sa maliliit na numero upang ukitin ang malalaking kalangitan.

Dalawampu't pito o dalawampu't walo

Ang sidereal na buwan ng Buwan, na humigit-kumulang 27.3 na araw, ay hindi tiyak na napapagitnaan sa mga buong numero, at ang mga tradisyon ang naghahati sa pagkakaiba. Ang klasikal na sistema ng India ay nanatili sa dalawampu't pitong pantay na mansyon, bagama't mayroon ding ika-dalawampu't walo, ang Abhijit, ang bituing Vega, na nananatili para sa tiyak na mga ritwal na paggamit, at marangal na inilagay sa pagitan ng Uttara Ashadha at Shravana. Ang China ay bumuo ng sarili nitong dalawampu't walong mansyong sistema, ang xiu, na hindi pantay at batay sa ekwador, para sa mga lunar nitong silid; ang Arabic na manazil al-qamar ay nagbibilang din ng dalawampu't walo, at namana ng salamangkang Europeo sa kalagitnaang panahon ang mga ito. Ang mga pamilya ay magkakamag-anak at hindi mga kopya, bagama't patuloy na pinagtatalunan kung sila ay may iisang pinagmulan o nagmula sa magkahilerang pag-imbento, ngunit pangkalahatan ang pinagbabatayang pananaw: ang mga pang-gabing istasyon ng Buwan ay ang pinaka-natural na kalendaryo ng kalangitan, at mas matanda sa bawat zodiac ng Araw.

Paano gamitin ang aklatang ito

Ang dalawampu't pitong kard sa itaas ay nagbibigay ng panginoon, saklaw, simbolo, diyos, at katangian ng bawat mansyon, sa pagkakasunud-sunod sa paligid ng sidereal na gulong; palalalimin pa ang mga ito nang palitan ng mga indibidwal na pahina. Ang mga saklaw ay sidereal, ayon sa pagtataya ng Jyotisha, kaya ang mga ito ay nauuna ng halos dalawampu't apat na antas laban sa mga tropikal na petsa, na ang pagtatanong tungkol sa dalawang zodiac ay ipinapaliwanag ng aklatan ng mga senyales. Para sa tradisyon na tumatakbo sa mga mansyon, tingnan ang pahina ng Jyotisha; para sa mga node na humahawak ng tatlong pagiging panginoon sa kanila, tingnan ang aklatan ng mga node at punto; para sa Buwan mismo, tingnan ang aklatan ng mga planeta. Ang mga nakshatra ay bahagi ng kompendyum ng Tarot Academy sa lahat ng limampu't dalawang wika.