PL (polski)
ᛋ
Sól
słońce
To, co kładzie kres mrozom, bez względu na twoją gotowość
- Sound
- s /s/
- Pozycja
- 11
- Group
- Ætt Hagala
- Descended from
- Starszy futhark Sowilo (*sōwilō)
- Short-twig form
- ᛌ
- Unicode
- U+16CB
- Czas
- Zwrot ku światłu; pełnia lata
- Tak / Nie
- Tak
Pozycja prosta
- słońce
- światło
- przewodnictwo
- koniec zimy
- jasność
- witalność
- orientacja
- odwilż
In the rune poems
Sól er landa ljóme; lúti ek helgum dóme.
Słońce jest światłością ziem; kłaniam się świętemu wyrokowi.
Sól er skýja skjöldr ok skínandi röðull ok ísa aldrtregi. rota siklingr.
Słońce jest tarczą chmur, lśniącym promieniem i wiecznym smutkiem lodu. Koło; książę.
Across the scripts
ᛊ
Sowilo
Poprzedniczka. Jej staroangielska strofa traktuje słońce jako punkt nawigacyjny dla żeglarzy przemierzających otwarte morze.
ᛋ
Sól
Młodszy futhark
Uproszczona z zygzaka Starszego futharku. Staronordyckie sól to zarówno zwykłe słowo oznaczające słońce, jak i imię bogini, która powozi słonecznym rydwanem.
ᛋ
Sigel
Staroangielskie sigel oznacza słońce i nie ma związku ze słowem sigor (zwycięstwo). Dwudziestowieczni okultyści połączyli te dwa pojęcia, stąd wzięła się fałszywa interpretacja runy jako symbolu triumfu.
Słońce jako postać
Staronordyckie słowo sól to potoczne określenie słońca, a zarazem imię bogini. Warto poznać tę mitologię, ponieważ całkowicie zmienia ona wydźwięk samej runy.
W Gylfaginning oraz poematach eddyjskich Sól powozi słonecznym rydwanem po niebie, ścigana przez wilka Skölla, który dopadnie ją podczas Ragnaröku. Jej brat Máni powozi księżycem, uciekając przed wilkiem Hatim. Słońce nie jest tu biernym ciałem niebieskim: to uciekająca postać, której pościg ma z góry przesądzony koniec.
Takie wyobrażenie jest znacznie starsze niż same runy. Wózek słoneczny z Trundholm, duńskie znalezisko z brązu i złota datowane na około 1400 rok p.n.e., przedstawia konia ciągnącego złoconą tarczę na kołach. To nordycki motyw słońca jako pojazdu z epoki brązu, obecny na dwa tysiące lat przed powstaniem tego alfabetu.
Islandzka glosa łacińska rota, czyli koło, wpisuje się dokładnie w tę tradycję.
Wieczny smutek lodu
Strofa islandzka zawiera trzy kenningi, a trzeci z nich zasługuje na szczególną uwagę.
Skýja skjöldr, tarcza chmur. Skínandi röðull, lśniący promień lub aureola. Wreszcie ísa aldrtregi, czyli wieczny smutek lub dozgonna żałość lodu.
Słońce definiuje to, co obraca w nicość. Nie ciepło, nie wzrost i nie blask, lecz fakt, że budzi postrach lodu.
W realiach subarktycznych to właśnie ten akcent jest najbardziej trafny. Íss, stojąca cztery pozycje wcześniej, to most grożący załamaniem i zagłada ludzi skazanych na śmierć. Sól kładzie temu kres. Poemat zestawia obie te runy na zasadzie kontrastu, co nadaje sekwencji Futharku młodszego wewnętrzną logikę, której Starszy futhark nie wyraża tak dobitnie.
Strofa norweska wybiera bardziej przewidywalną myśl, głosząc, że słońce jest światłością ziem, po czym dodaje wers lúti ek helgum dóme (kłaniam się świętemu wyrokowi). To kolejna chrześcijańska wstawka tego samego rodzaju, co w przypadku runy Hagall.
To nie jest runa zwycięstwa
To sprostowanie powinno znaleźć się na każdej stronie poświęconej tej literze i warto powtórzyć je w kontekście nordyckim.
Staroangielskie sigel oznacza słońce, natomiast staroangielskie sigor to zwycięstwo. To zupełnie różne słowa o odmiennych rdzeniach. Guido von List w stworzonym przez siebie w 1902 roku systemie armanicznym nazwał tę runę Sig i zinterpretował jako zwycięstwo, zlewając oba pojęcia. Taki odczyt zyskał ogromną popularność, ponieważ był na rękę środowiskom, które go propagowały.
Staronordyckie sól nie niesie w sobie żadnego znaczenia związanego ze zwycięstwem, a żaden z poematów nordyckich nawet na to nie wskazuje. Gdy współczesny podręcznik runiczny opisuje ten znak jako symbol triumfu czy sukcesu, źródłem takiego wyjaśnienia jest dwudziestowieczny okultyzm, a nie jakiekolwiek średniowieczne źródło.
Współczesne nadużycia
Podwojony kształt tej runy stał się symbolem formacji Schutzstaffel, zaprojektowanym w 1932 roku przez Waltera Hecka. Znak ten trafił tam za pośrednictwem systemu Lista i jego błędnej interpretacji jako symbolu zwycięstwa. Publiczne eksponowanie podwójnej runy pozostaje nielegalne w Niemczech i wielu innych krajach.
Sama runa jest literą oznaczającą głoskę s, nazwaną od słońca oraz powożącej nim bogini, używaną przez niemal dwa tysiące lat. Jej ideologiczne zawłaszczenie to wydarzenie z XX wieku, niemające żadnego związku z historyczną tradycją.
Oba te fakty są prawdziwe i drugi nie przekreśla pierwszego. Każdy, kto zajmuje się runami publicznie, powinien wiedzieć, jakie znaki niosą ze sobą taką historię.
W interpretacji
Sól oznacza orientację i wyzwolenie, należąc do nielicznych run o jednoznacznie pomyślnym wydźwięku.
Tradycja Starszego futharku kładzie nacisk na nawigację, czyli stały punkt odniesienia, według którego wyznacza się kurs. Tradycja nordycka podkreśla natomiast odwilż. W tym układzie Sól zwiastuje przede wszystkim kres zlodowacenia, a nie spektakularny triumf, doskonale dopełniając znaczenie stojącej naprzeciw runy Íss.
Z tego wynika też motyw witalności: powrót sił, zdrowie po wyczerpaniu czy powrót światła po długiej ciemności. W realiach nocy polarnej nie jest to jedynie metafora.
Strofa niesie jednak pewną przestrogę: Sól kładzie kres zastojowi bez względu na to, czy pytający jest na to gotowy. To, co lód zakonserwował, wychodzi na jaw, gdy pokrywa stopnieje.
Questions to sit with
- Co dotąd pozostawało zamrożone, a teraz ma ponownie ruszyć z miejsca?
- Czy jesteś gotowy na to, co było zakonserwowane pod lodem?
- Co jest w tej chwili twoim stałym punktem odniesienia i czy rzeczywiście pozostaje nieruchome?
Często zadawane pytania
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.
