Ár

पुन्हा तयार केलेले रुन

यंगर फुथर्कमध्ये Ár हे सर्वात जास्त बदललेले अक्षर आहे. भाषेनुसार लिपी कशी बदलते, याचे हे एक उत्तम उदाहरण आहे.

एल्डर फुथर्कचे रुन Jera होते. यामध्ये एकमेकांच्या विरुद्ध दिशेला तोंड करून असलेले दोन वेगळे कोनीय भाग होते, ज्यांचा ध्वनी /j/ होता आणि नाव jēraz होते. जुन्या नॉर्स भाषेने स्वरापूर्वीचा सुरुवातीचा j- गमावला. Jēraz चे ár झाले. अक्षराच्या नावाची सुरुवात आता ते अक्षर दर्शवत असलेल्या ध्वनीने होत नव्हती. अ‍ॅक्रोफोनिक वर्णमालेसाठी ही एक मोठी उणीव आहे.

यावरील उपाय म्हणून रुनला त्याच्या नावानुसार बदलण्यात आले. ते a-रुन बनले, आणि या नवीन भूमिकेसाठी त्याला एक नवीन आकार देण्यात आला. हा आकार म्हणजे खालच्या दिशेने फांदी असलेली एक सरळ रेषा होती. दोन वेगवेगळ्या खुणांपेक्षा हे कोरण्यास सोपे होते आणि चुकीने दोन वेगळे भाग म्हणून वाचले जाण्याची शक्यता कमी होती.

यादरम्यान, जुने a-रुन अनुनासिक स्वरासाठी ठेवले गेले आणि ते ᚬ áss बनले. एका शब्दाने एक व्यंजन गमावल्यामुळे दोन अक्षरांनी त्यांच्या भूमिकांची अदलाबदल केली.

फक्त एक वर्ष नाही, तर एक चांगले वर्ष

Ár चा अर्थ फक्त बारा महिने असा होत नाही. त्याचा अर्थ विपुलता असा होतो: एक चांगला हंगाम, भरपूर पीक, आणि पुरेशी समृद्धी.

दोन्ही कडवी हे स्पष्ट करतात. आईसलँडिक कवितेत तीन वर्णने आहेत आणि ती तिन्ही सकारात्मक आहेत: माणसांसाठी एक वरदान, एक चांगला उन्हाळा, algróinn akr, एक पूर्णपणे पिकलेले शेत. लॅटिन भाषेतील अर्थ annus, म्हणजे वर्ष असा आहे.

निर्वाह अर्थव्यवस्थेत हा फरक वरवर दिसतो त्यापेक्षा जास्त महत्त्वाचा असतो. वाईट वर्ष म्हणजे फक्त प्रगतीचा वेग कमी असणारे वर्ष नसते, तर तो दुष्काळ असतो. आईसलँडिक नोंदींमध्ये वारंवार पिके बुडाल्याचे उल्लेख आहेत, ज्यानंतर मोठ्या प्रमाणावर जनावरांचे आणि माणसांचे मृत्यू झाले. त्यामुळे चांगल्या परिणामासाठी एक वेगळा शब्द असणे आवश्यक होते.

यामुळे सोळा रुन्सच्या रांगेमध्ये Ár हे Sól सोबत थेट अनुकूल असणाऱ्या दोन रुन्सपैकी एक बनते.

फ्रोदीची शांतता आणि तिची किंमत

नॉर्वेजियन कडव्याच्या दुसऱ्या ओळीत राजा फ्रोदीचे नाव येते, आणि हा संदर्भ समजून घेणे महत्त्वाचे ठरते.

Fróða-frið, फ्रोदीची शांतता, हे एक पौराणिक डॅनिश सुवर्णयुग आहे. ही राजवट इतकी समृद्ध आणि न्याय्य होती की, रस्त्यावर पडलेले सोने देखील कोणीही उचलत नसे. हे विपुलतेच्या पौराणिक युगाचे नॉर्स रूप आहे, आणि एका चांगल्या वर्षाचा अर्थ असलेल्या रुनखाली उल्लेख करण्यासाठी ही अगदी योग्य गोष्ट आहे.

एडिक कविता Grottasöngr मधील संपूर्ण कथा मात्र अजिबात सुवर्णयुगासारखी नाही. फ्रोदीकडे ग्रोटी (Grotti) नावाची एक जादूची चक्की आहे आणि फेन्जा व मेन्जा या दोन गुलाम राक्षसी ती चालवतात. तो त्यांना सोने आणि शांतता दळण्याची आज्ञा देतो आणि एका गाण्याचे कडवे म्हणायला जेवढा वेळ लागतो त्यापेक्षा जास्त वेळ त्यांना विश्रांती नाकारतो. अखेरीस त्या वैतागून एक सैन्य दळतात, जे राजाला ठार मारते.

नॉर्वेजियन कवीला ही कथा माहीत होती, तरीही त्याने फ्रोदीची निवड केली आणि त्याला ǫrr, म्हणजे उदार म्हटले. हा एक उपहास आहे, की केवळ góðe शब्दाशी यमक जुळणाऱ्या एका प्रसिद्ध नावाचा वापर आहे, हे निश्चित सांगता येत नाही. पण याचा अर्थ असा होतो की, कवितेने विपुलतेचे उदाहरण म्हणून अशा एका माणसाची निवड केली आहे, ज्याची समृद्धी सक्तीच्या मजुरीतून आली आणि ज्याचा शेवट स्वतःच्या विनाशात झाला.

वाचनामध्ये

Ár हे आधीच केलेल्या कामाचे फळ आहे, जे विचारणाऱ्याच्या इच्छेनुसार नाही, तर निसर्गाच्या वेळेनुसार येते.

हे उपलब्ध असलेल्या सर्वात अनुकूल रुन्सपैकी एक आहे आणि त्याची मर्यादा केवळ वेळेची आहे. पिकाला लवकर येण्यासाठी भाग पाडता येत नाही. शेतकऱ्याच्या नियंत्रणात असलेल्या सर्व गोष्टी महिन्यांपूर्वीच पूर्ण झालेल्या असतात, आणि पीक केव्हा येणार हे शेतच ठरवते. जेव्हा प्रश्न कधी असा असतो, तेव्हा Ár चे उत्तर बहुधा एका पूर्ण चक्राचे असते. हे चक्र एक हंगाम किंवा एक वर्ष असू शकते, जे साधारणपणे प्रश्नकर्त्याच्या अपेक्षेपेक्षा मोठे असते.

नॉर्स परंपरा एल्डर फुथर्कच्या वाचनात एक राजकीय बाजू जोडते. दोन्ही कडवी विपुलतेला राज्यकर्त्याशी जोडतात. नॉर्वेजियन कवितेत एका राजाचे नाव आहे, तर आईसलँडिक लॅटिन अर्थ वर्षाला allvaldr, म्हणजेच सर्वसत्ताधीशाशी जोडतो. नॉर्स राजेशाहीत राजाकडून चांगल्या हंगामांची मोठी अपेक्षा असायची. वारंवार पिके बुडाल्यास राजांना दोष दिला गेल्याचे, पदावरून हटवल्याचे आणि एका कथेनुसार त्यांचा बळी दिल्याचे संदर्भ आहेत.

त्यामुळे, या रांगेतून Ár चे वाचन करताना बऱ्याचदा जबाबदार व्यक्ती आपले काम योग्यरित्या करत आहे की नाही याकडे निर्देश केला जातो. कामाच्या आणि संस्थात्मक प्रश्नांमध्ये संयम बाळगण्यापेक्षा हा अर्थ अधिक उपयुक्त ठरतो.

अक्षर म्हणून

लाँग-ब्रांच (Long-branch) ᛅ आणि शॉर्ट-ट्विग (short-twig) ᛆ, ज्यामध्ये फांदी लहान करून एक छोटा तुकडा बनवला जातो.

यामध्ये /a/, /æ/ आणि /e/ या स्वरांचा समावेश होतो. यामुळे हे वायकिंग युगातील कोरीव कामांमध्ये आढळणाऱ्या सर्वात सामान्य अक्षरांपैकी एक आहे. बऱ्याचदा कोरणारे मूळ स्वर लिहायचे आणि वाचणाऱ्याला योग्य उच्चार (umlaut) समजून घेण्याचे काम सोपवायचे. यामुळे, जिथे आधुनिक लेखनात e किंवा æ लिहिले जाते, तिथे हे रुन अनेकदा वापरले जाते.