Dekany nad głową

Sufity astronomiczne

Około 1470 r. p.n.e. dekany przeniosły się z wnętrza wiek trumien na sufity grobowców i świątyń. Najstarszy znany przykład zachował nieukończony grobowiec Senenmuta: na jednej połowie — dekany, Syriusz, Orion i cztery planety, na drugiej — gwiazdy, które nigdy nie zachodzą, a pomiędzy nimi — dwanaście kręgów miesięcy. Przez piętnaście stuleci egipscy budowniczowie malowali niebo nad głową.

najstarszy znany sufit
ok. 1470 r. p.n.e.
połowy nieba
2
dekanów nad głową
36

Jak czytać malowane niebo

Co przedstawia egipski sufit astronomiczny i gdzie są jego najważniejsze przykłady: południowa połowa z dekanami i planetami, północna z gwiazdami niezniszczalnymi, kręgi miesięcy oraz grobowce, świątynie i teksty, które przez piętnaście stuleci przekazywały ten układ dalej.

🏛️

Strop jako niebo

grobowce i świątynie idea

Egipski grobowiec lub świątynia były modelem świata: podłoga była ziemią, a sufit niebem. Większość sufitów pokrywają zwykłe żółte gwiazdy na niebieskim tle. Nieliczne idą dalej i przedstawiają w uporządkowany sposób rzeczywiste niebo: dekany, planety, gwiazdozbiory północne i miesiące.

⚰️

Od wieka trumny do sufitu

od Średniego do Nowego Państwa ok. 2100–1470 r. p.n.e.

Tabele dekanów pojawiają się najpierw na wewnętrznej stronie wiek trumien, jako niebo tuż nad zmarłym. Gdy przestano je wykonywać, te same listy gwiazd wróciły w większej skali, na sufitach komór grobowych. Dekany zachowały swoje miejsce nad ciałem, zmieniła się tylko skala.

🌌

Sufit Senenmuta

Deir el-Bahari ok. 1470 r. p.n.e.

Nieukończony grobowiec Senenmuta, zarządcy Hatszepsut, wykuty w skale pod dziedzińcem jej świątyni, kryje najstarszy znany sufit astronomiczny. Namalowany starannie w grobowcu, którego nigdy nie dokończono, ustalił wzór, który późniejsze sufity powtarzały przez stulecia.

⭐

Południowa połowa

dekany i planety od Senenmuta

Jedna połowa kompozycji wymienia dekany w kolumnach, a na końcu stoją w łodziach Sah, czyli gwiazdy Oriona, i Sopdet, czyli Syriusz. Między nimi płyną planety jako bogowie w łodziach. U Senenmuta są cztery: Jowisz, Saturn, Merkury i Wenus; Marsa brakuje, a spór o przyczynę trwa.

🐂

Północna połowa

gwiazdy niezniszczalne od Senenmuta

Druga połowa przedstawia gwiazdozbiory północne, gwiazdy, które nigdy nie zachodzą: Meschetiu, Udziec byka, czyli nasz Wielki Wóz, boginię-hipopotamicę, krokodyla, lwa i postać z włócznią. Poza Meschetiu dopasowanie tych figur do współczesnych gwiazd to w większości domysły.

⭕

Dwanaście kręgów miesięcy

kalendarz od Senenmuta

Na północnej połowie sufitu Senenmuta jest też dwanaście kręgów w dwóch rzędach, każdy podzielony na dwadzieścia cztery odcinki i opisany nazwą miesiąca. Wiążą niebo z kalendarzem świąt. Co oznaczają dwadzieścia cztery odcinki, nie wiadomo na pewno.

⏳

Sufit w miniaturze

Karnak ok. 1380 r. p.n.e.

Kamienny zegar wodny Amenhotepa III z Karnaku, najstarsza pewnie datowana klepsydra, ma na zewnątrz układ sufitu: dekany, planety i gwiazdozbiory północne w pasach. Woda wypływała przez otwór przy dnie i wyznaczała godziny wewnątrz, a niebo wyrzeźbiono na zewnętrznej ściance.

👑

Sklepienie Setiego I

Dolina Królów ok. 1290–1279 r. p.n.e.

Sklepiony sufit nad komorą grobową Setiego I, najpełniej zdobionego grobowca w Dolinie Królów, to jeden z najpiękniejszych sufitów astronomicznych: dekany i planety po jednej stronie, gwiazdozbiory północne po drugiej, w żywych barwach nad sarkofagiem króla.

🌠

Księga Nut

Abydos ok. 1290 r. p.n.e.

Na jednym z sufitów Osireionu, cenotafu Setiego I w Abydos, bogini nieba Nut wygina się nad salą, a na jej ciele widnieją teksty: jak słońce przechodzi przez nią każdej nocy i jak każdy dekan umiera, zostaje oczyszczony w domu balsamowania i po siedemdziesięciu dniach wschodzi na nowo.

🌃

Nut nad późniejszymi królami

Dolina Królów XII wiek p.n.e.

W późniejszych grobowcach królewskich sufit przejmuje sama bogini. Księgę Nut skopiowano w grobowcu Ramzesa IV, a w komorze grobowej Ramzesa VI dwie postacie Nut rozciągają się plecami do siebie, a na ich ciałach rozpisano Księgę Dnia i Księgę Nocy, podróż słońca przez jej ciało.

🏺

Sufit Ramesseum

zachodnie Teby XIII wiek p.n.e.

W świątyni grobowej Ramzesa II sufit astronomiczny przeniósł się do sali świątynnej. Łączy dekany, planety i gwiazdozbiory północne z rzędem dwunastu miesięcy i ich świąt. Świątynie zachowały potem ten temat aż do czasów ptolemejskich i rzymskich, gdy Esna i Dendera dodały zodiak.

📚

Rodziny list dekanów

tradycja kopiowania od Nowego Państwa do czasów rzymskich

Nie wszystkie listy dekanów na sufitach są ze sobą zgodne. Neugebauer i Parker podzielili je na rodziny według nazw i kolejności, nazwane od wczesnych świadectw, takich jak Senenmut i Seti I. Malarze kopiowali z ksiąg wzorników, więc rodziny odzwierciedlają ciąg kopii, a nie nowe obserwacje.

Fundatorzy, odkrywcy i wydawcy

Urzędnicy i królowie, którzy kazali namalować niebo nad swoimi grobowcami i świątyniami, oraz archeolodzy i uczeni, którzy sufity odnaleźli, opublikowali i odczytali.

Senenmut

aktywny ok. 1470 r. p.n.e. Teby

Zarządca Hatszepsut i wychowawca jej córki, najpotężniejszy urzędnik jej panowania. Jego drugi grobowiec, wykuty pod dziedzińcem jej świątyni w Deir el-Bahari i nigdy nieukończony, kryje najstarszy znany sufit astronomiczny.

Hatszepsut

panowała ok. 1479–1458 p.n.e. Teby

Kobieta-król, za której panowania powstał pierwszy sufit astronomiczny, w grobowcu jej zarządcy. Jej świątynia w Deir el-Bahari, wznosząca się nad nim, stanowi jego tło, a kultura dworska jej panowania jest źródłem tej kompozycji.

Amenhotep III

panował ok. 1390–1352 p.n.e. Teby

Król, za którego panowania wykonano kamienny zegar wodny znaleziony w Karnaku, z dekanami, planetami i gwiazdozbiorami północnymi wyrzeźbionymi na zewnętrznej ściance: układ sufitu przeniesiony na ściankę naczynia do mierzenia czasu.

Seti I

panował ok. 1290–1279 p.n.e. Teby i Abydos

Król, którego grobowiec w Dolinie Królów ma nad komorą grobową wielkie sklepienie astronomiczne, a cenotaf w Abydos, Osireion, zawiera Księgę Nut. Żaden inny król nie pozostawił po sobie dwóch takich niebios.

Ramzes II

panował 1279–1213 p.n.e. Teby

Syn Setiego, którego świątynia grobowa, Ramesseum, wprowadziła sufit astronomiczny do sali świątynnej i dodała rząd dwunastu miesięcy z ich świętami.

Giovanni Battista Belzoni

1778–1823 Padwa i Egipt

Siłacz, który został odkrywcą; w 1817 roku wszedł do grobowca Setiego I i jako pierwszy w czasach nowożytnych zobaczył jego astronomiczne sklepienie. Jego kopie dekoracji grobowca wkrótce potem wystawiono w Londynie.

Margaret Murray

1863–1963 Londyn

Egiptolożka, która w latach 1902 i 1903, pracując z Flindersem Petriem, prowadziła wykopaliska w Osireionie w Abydos i odsłoniła cenotaf, na którego suficie znajduje się Księga Nut.

Henri Frankfort

1897–1954 Lejda, Chicago i Londyn

Archeolog, który kierował późniejszym oczyszczaniem Osireionu z gruzu i w 1933 roku opublikował „The Cenotaph of Seti I at Abydos”, wraz z tekstami Księgi Nut.

Herbert Winlock

1884–1950 Nowy Jork

Kierownik wykopalisk Metropolitan Museum w Deir el-Bahari, którego ekspedycja odnalazła w 1927 roku drugi grobowiec Senenmuta, a wraz z nim najstarszy znany sufit astronomiczny.

Otto Neugebauer i Richard Parker

1899–1990 i 1905–1993 Providence

Historyk nauki i egiptolog, których „Egyptian Astronomical Texts”, wydane w latach 1960–1969, zebrały i porównały sufity, poświęcając cały tom namalowanym na nich dekanom, planetom, gwiazdozbiorom i zodiakom.

Sufit jako niebo

Egipscy budowniczowie traktowali grobowiec lub świątynię jako model świata. Podłoga była ziemią, kolumny roślinami, które z niej wyrastały, a sufit niebem. Większość sufitów pokazuje to w prosty sposób, rzędami pięcioramiennych żółtych gwiazd na ciemnoniebieskim tle albo sępami rozpościerającymi skrzydła nad osią świątyni. Niewielka grupa idzie znacznie dalej. To sufity astronomiczne, które rozkładają niebo tak, jak rozumieli je egipscy astronomowie: dekany w swojej kolejności, planety, gwiazdozbiory północne i miesiące roku. Po tabelach z trumien są głównym źródłem list dekanów z II i I tysiąclecia p.n.e., a wiele z tego, co wiadomo o egipskich nazwach gwiazd, pochodzi właśnie z nich.

Od wiek trumien do sufitów

Dekany pojawiają się najpierw jako diagonalne tabele gwiazdowe malowane wewnątrz drewnianych wiek trumien, w większości z Asjut, od około 2100 r. p.n.e. i przez kolejne stulecia. Wieko było niebem umieszczonym tuż nad ciałem, a tabela gwiazdowa dawała zmarłemu godziny nocy. Gdy tabele na trumnach wyszły z użycia, dekany wróciły w Nowym Państwie na większej powierzchni, na suficie komory grobowej. Logika pozostała ta sama. Niebo nadal było nad zmarłym i nadal mieściło gwiazdy wyznaczające czas, ale sufity nie działały już jak zegar. Podają dekany jako listę z wizerunkami, a nie jako siatkę godzin i tygodni, więc pokazują, czym gwiazdy były, podczas gdy tabele na trumnach pokazywały, co robiły.

Sufit Senenmuta

Najstarszy znany sufit astronomiczny znajduje się w grobowcu Senenmuta, zarządcy królowej Hatszepsut i najpotężniejszego urzędnika jej panowania, z około 1470 r. p.n.e. To jego drugi grobowiec, wykuty głęboko w skale w Deir el-Bahari tak, że jego komory biegną pod dziedzińcem świątyni Hatszepsut. Grobowca nigdy nie dokończono i Senenmuta w nim nie pochowano, ale sufit jednej z komór namalowano z wielką starannością. Ekspedycja Metropolitan Museum pod kierunkiem Herberta Winlocka odnalazła grobowiec w 1927 roku. Sufit dzieli się na połowę południową i północną, a niemal każdy późniejszy sufit astronomiczny zachowuje ten podział. Nie wiadomo, dlaczego ten urzędnik w tym właśnie momencie chciał mieć niebo nad swoim grobowcem. Sufit należy do panowania, które przyniosło też nowe rodzaje dekoracji świątyń i grobowców.

Połowa południowa

Na południowej połowie sufitu Senenmuta widnieją dekany, wypisane w kolumnach wraz z nazwami, oraz gwiazdy południa. Na jednym końcu stoją Sah, czyli gwiazdy Oriona, jako mężczyzna w łodzi oglądający się przez ramię, i Sopdet, czyli Syriusz, jako kobieta we własnej łodzi za nim. Między dekanami pojawiają się planety, także przedstawione jako bogowie w łodziach. Są cztery: Jowisz, Saturn, Merkury i Wenus, ta ostatnia kojarzona z czaplą. Marsa, na egipskich listach zwanego Horusem Czerwonym, brakuje. Niektórzy badacze uważają, że ten brak odzwierciedla prawdziwe niebo, na którym Mars był niewidoczny, i proponują daty takiego układu. Inni widzą w tym błąd albo wybór malarza. Kwestii nie rozstrzygnięto, a ostrożność jest wskazana, bo sufit jest kopią list wzorcowych, a nie zapisem obserwacji.

Połowa północna

Północna połowa przedstawia gwiazdozbiory okołobiegunowe, gwiazdy, które nigdy nie zachodzą pod horyzont, a więc nigdy nie umierają. Teksty egipskie nazywają je niezniszczalnymi, a już Teksty Piramid umieszczają wśród nich zmarłego króla. Na sufitach pojawiają się jako zestaw dużych figur: Meschetiu, rysowany jako byk lub udziec byka, czyli siedem gwiazd naszego Wielkiego Wozu; wyprostowana bogini-hipopotamica z krokodylem na grzbiecie; lew; krokodyl; postać z głową sokoła trzymająca włócznię; oraz kilka innych. Meschetiu to jedyna pewna identyfikacja. Wśród propozycji dla hipopotamicy, bardzo dużej na sufitach, są gwiazdy Smoka i Małej Niedźwiedzicy, ale kształty na sufitach są stylizowane, a dopasowania niepewne.

Kręgi miesięcy

Między figurami północy sufit Senenmuta ma dwanaście kręgów w dwóch rzędach, każdy podzielony na dwadzieścia cztery odcinki i opisany nazwą miesiąca. Nazwy miesięcy pochodzą z księżycowego kalendarza świąt. Kręgi wiążą malowane niebo z rokiem: gwiazdy w górze to gwiazdy miesięcy, w których obchodzono święta świątynne. Co oznaczają dwadzieścia cztery odcinki, jest przedmiotem sporu; najczęściej proponuje się godziny dnia i nocy. Późniejsze sufity przedstawiają ten motyw w różnych wariantach. Sufit Ramesseum na przykład zastępuje kręgi rzędem dwunastu miesięcy przedstawionych jako stojące bóstwa z ich świętami.

Zegar wodny z niebem na ściance

Ten sam układ pojawia się na przedmiocie służącym do mierzenia czasu. Kamienny zegar wodny z Karnaku, z inskrypcją Amenhotepa III z około 1380 r. p.n.e., jest najstarszą pewnie datowaną klepsydrą. Woda wypływała przez mały otwór przy dnie, a znaki wewnątrz pokazywały godziny w miarę opadania poziomu, z osobnymi skalami dla różnych miesięcy. Na zewnątrz, w pasach, są dekany, planety i gwiazdozbiory północne, czyli elementy sufitu astronomicznego przeniesione na ściankę naczynia. Zegar robił za pomocą wody to, co dekany robiły, wschodząc. Jego dekoracja pokazuje, że układ sufitu był standardowym obrazem nieba, używanym wszędzie tam, gdzie chodziło o niebo: nad ciałem, na stropie świątyni czy wokół zegara.

Sklepienie Setiego I

Grobowiec Setiego I, z lat około 1290–1279 p.n.e., należy do najpełniej zdobionych grobowców w Dolinie Królów. Giovanni Belzoni wszedł do niego w 1817 roku. Nad komorą grobową, w której stał alabastrowy sarkofag króla, wznosi się sklepiony sufit namalowany jako niebo. Na jednej stronie są dekany z planetami, na drugiej — gwiazdozbiory północne, a barwy wciąż są żywe. Jego lista dekanów należy do innej rodziny niż lista Senenmuta, a za panowania Setiego powstała więcej niż jedna rodzina list, co sugeruje, że uczeni dworscy poprawiali dawny materiał, zamiast kopiować jeden wzór.

Księga Nut w Abydos

Seti I zbudował też cenotaf w Abydos, Osireion, podziemną budowlę za swoją świątynią, w której czczono Ozyrysa. Margaret Murray prowadziła tam wykopaliska w latach 1902 i 1903, a ekipa Henriego Frankforta dalej go oczyściła i opublikowała w 1933 roku. Na jednym z tamtejszych sufitów bogini nieba Nut wygina się nad salą, a jej ciało tworzy niebo; wokół niej rozmieszczono teksty i obrazy. Ta kompozycja znana jest dziś jako Księga Nut. Wyjaśnia, jak słońce wieczorem wchodzi do jej ust, w nocy przechodzi przez jej ciało i rodzi się z niej o świcie, oraz jak dekany idą podobną drogą: każdy umiera, spędza siedemdziesiąt dni w domu balsamowania w zaświatach, zostaje oczyszczony i odradza się na wschodnim horyzoncie. Tekst skopiowano w grobowcu Ramzesa IV, a papirusy z okresu rzymskiego zachowały późniejszy komentarz do niego, w tym papirusy Carlsberg w Kopenhadze. Alexandra von Lieven opublikowała w 2007 roku nowe wydanie całej tej tradycji.

Nut nad królami z epoki Ramessydów

W królewskich grobowcach XII wieku p.n.e. bogini staje się głównym tematem sufitu. W komorze grobowej Ramzesa VI dwie wydłużone postacie Nut leżą plecami do siebie w poprzek sufitu, a na ich ciałach rozpisano Księgę Dnia i Księgę Nocy, podróż słońca przez jej ciało godzina po godzinie. W tych samych grobowcach, Ramzesa VI, VII i IX, widnieją ramessydzkie zegary gwiazdowe, odrębna i bardziej techniczna postać tradycji dekanów, omówiona na osobnej stronie. W sumie następuje przejście od listy do opowieści. Układ południowo-północny Senenmuta i Setiego I traktuje niebo jak katalog; sufity z Nut traktują je jak ciało bogini, przez które przechodzą słońce i gwiazdy.

Świątynie i tradycja kopiowania

Od panowania Ramzesa II sufit astronomiczny pojawia się także w świątyniach. Ramesseum, jego świątynia grobowa w zachodnich Tebach, ma taki sufit w sali za wielką salą hypostylową, z dekanami, planetami, gwiazdozbiorami północnymi i dwunastoma miesiącami. Temat utrzymał się w dekoracji świątyń przez ponad tysiąc lat, aż do okresu ptolemejskiego i rzymskiego, gdy świątynie w Esnie i Denderze dodały do dekanów dwanaście znaków zodiaku. Na przestrzeni tego czasu listy dekanów się zmieniają. Otto Neugebauer i Richard Parker, którzy wydali sufity w trzecim tomie „Egyptian Astronomical Texts” w 1969 roku, podzielili listy na rodziny według nazw i kolejności i nazwali je od wczesnych świadectw, takich jak Senenmut i Seti I. Christian Leitz i inni badacze ponownie podjęli potem pytanie, jakie rzeczywiste gwiazdy się za nimi kryją. Rodziny pokazują kopiowanie z ksiąg wzorników przez stulecia, z błędami przechodzącymi dalej i nazwami, które się zmieniały.

Sufit Miejsce Data Co wnosi
Senenmut Deir el-Bahari, Teby ok. 1470 r. p.n.e. najstarszy znany; połowa południowa i północna, kręgi miesięcy
Zegar wodny Amenhotepa III Karnak ok. 1380 r. p.n.e. układ sufitu na naczyniu do mierzenia czasu
Sklepienie Setiego I Dolina Królów ok. 1290–1279 r. p.n.e. pełne sklepienie astronomiczne nad pochówkiem królewskim
Osireion Abydos ok. 1290–1279 r. p.n.e. Księga Nut i siedemdziesiąt dni dekanów
Ramesseum zachodnie Teby XIII wiek p.n.e. układ w świątyni, z miesiącami jako bóstwami
Ramzes VI Dolina Królów XII wiek p.n.e. Nut jako cały sufit, z podróżą słońca

Jak czytać ten dział

Karty powyżej rozkładają sufit na części, a potem śledzą układ przez główne przykłady: idea stropu jako nieba, przejście od wieka trumny do sufitu, dwie połowy kompozycji Senenmuta i jej kręgi miesięcy, zegar wodny, sklepienie Setiego I, Księga Nut, sufity z Nut u późniejszych królów, Ramesseum i rodziny kopiowanych list. Sylwetki poniżej to fundatorzy, którzy zamówili te niebiosa, oraz ludzie, którzy je odnaleźli i wydali. O sufitach z zodiakiem z Egiptu ptolemejskiego i rzymskiego przeczytasz na stronie Zodiak z Dendery, a o wcześniejszych tabelach z trumien na stronie Diagonalne tabele gwiazdowe. Ta strona wchodzi w skład kompendium Tarot Academy w pięćdziesięciu dwóch językach.

Najczęściej zadawane pytania

Czym jest egipski sufit astronomiczny?

To sufit grobowca lub świątyni pomalowany albo pokryty reliefem z uporządkowanym obrazem nieba: dekany w swojej kolejności, planety jako bogowie w łodziach, gwiazdozbiory północne, a często także miesiące roku. Zwykłe egipskie sufity mają tylko proste gwiazdy; astronomiczne, niewielka grupa od Nowego Państwa po czasy rzymskie, są głównym źródłem egipskich nazw gwiazd.

Który sufit astronomiczny jest najstarszy?

Sufit w drugim, nieukończonym grobowcu Senenmuta w Deir el-Bahari, namalowany około 1470 r. p.n.e. za panowania Hatszepsut. Odnalazła go w 1927 roku ekspedycja Metropolitan Museum pod kierunkiem Herberta Winlocka. Jego podział na połowę południową z dekanami i planetami oraz północną z gwiazdozbiorami okołobiegunowymi stał się standardowym układem.

Co przedstawia sufit Senenmuta?

Na połowie południowej widać dekany w kolumnach wraz z nazwami, Oriona i Syriusza jako postacie w łodziach oraz cztery planety jako bogów w łodziach. Na połowie północnej widać gwiazdozbiory okołobiegunowe, w tym Meschetiu, czyli nasz Wielki Wóz, i dużą boginię-hipopotamicę, a obok nich dwanaście kręgów opisanych nazwami miesięcy.

Dlaczego na suficie Senenmuta brakuje Marsa?

Nikt tego nie wie. Jowisz, Saturn, Merkury i Wenus są obecne, Mars — nie. Niektórzy badacze sugerują, że sufit zapisuje prawdziwe niebo, na którym Marsa nie było widać, i próbowali na tej podstawie go datować; inni uważają, że to błąd albo świadomy wybór malarza. Ponieważ sufit kopiuje tradycyjne listy, a nie zapisuje obserwacji, większość badaczy podchodzi do datowania astronomicznego na jego podstawie ostrożnie.

Czy z sufitów dało się odczytywać czas?

Nie bezpośrednio. Wcześniejsze tabele na trumnach ułożono jako siatkę godzin i tygodni, natomiast sufity wymieniają dekany z ich wizerunkami, bez takiej siatki. Były obrazami nieba umieszczonymi nad zmarłym lub w świątyni, o znaczeniu religijnym, a nie działającymi przyrządami. Czas mierzono dalej zegarami wodnymi, a później ramessydzkimi zegarami gwiazdowymi.

Czym jest Księga Nut?

To kompozycja z tekstów i obrazów na jednym z sufitów Osireionu, cenotafu Setiego I w Abydos, z kopią w grobowcu Ramzesa IV i późniejszym komentarzem na papirusach z okresu rzymskiego. Bogini nieba Nut wygina się nad salą, a teksty wyjaśniają, jak słońce każdej nocy przechodzi przez jej ciało i jak każdy dekan umiera, spędza siedemdziesiąt dni w domu balsamowania w zaświatach i odradza się o świcie.

Czym są gwiazdozbiory północne na sufitach?

To egipskie figury gwiazd, które nigdy nie zachodzą: Meschetiu, byk lub udziec byka, czyli siedem gwiazd Wielkiego Wozu; stojąca bogini-hipopotamica z krokodylem na grzbiecie; lew; krokodyl; postać z głową sokoła z włócznią; i inne. Pewnie zidentyfikowano tylko Meschetiu. Dla pozostałych są propozycje identyfikacji, które pozostają niepewne.

Dlaczego listy dekanów na różnych sufitach się różnią?

Ponieważ przez wiele stuleci kopiowano je z ksiąg wzorników, a kopiowanie rodziło warianty. Neugebauer i Parker pogrupowali listy w rodziny o wspólnych nazwach i kolejności, nazwane od wczesnych przykładów, takich jak Senenmut i Seti I. Już samo panowanie Setiego wydało więcej niż jedną rodzinę, co sugeruje, że uczeni poprawiali starszy materiał. Nazwy się zmieniają, a błędy przechodzą z kopii na kopię.

Jaki związek mają te sufity z zodiakiem z Dendery?

Zodiak z Dendery to późny potomek tej samej tradycji. Świątynie ptolemejskie i rzymskie, takie jak w Esnie i Denderze, zachowały dawne tematy sufitów, dekany i boginię nieba Nut, i dodały dwanaście znaków zodiaku, które dotarły do Egiptu z Babilonu. Okrągły zodiak z Dendery, wyrzeźbiony około 50 r. p.n.e., jest najbardziej znanym tego efektem.

Gdzie można zobaczyć te sufity?

Sklepienie Setiego I i sufit z Nut Ramzesa VI są w Dolinie Królów, sufit Ramesseum w zachodnich Tebach, a Osireion w Abydos. Zegar wodny z Karnaku znajduje się w Muzeum Egipskim w Kairze. Dostęp do poszczególnych grobowców zmienia się z czasem, a grobowiec Senenmuta w szczególności udostępniano zwiedzającym tylko z przerwami, warto więc sprawdzić to przed wizytą.

Najnowsze wpisy

Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.