Mga Rune: Linggo ng Lunes, Oktubre 5

Ang Raidho ay pagsakay: paggalaw na may ruta, at isang ritmong may kailangang magpanatili. Isang paglalakbay ang linggong ito at hindi isang destinasyon, at tiyak ang runa sa pagkakaiba. Ang mahalaga ay ang bilis na kaya mong panatilihin at hindi ang layong natapos sa unang araw. May aktuwal na sumasakay, at kung ikaw iyon, responsibilidad mo rin ang kalagayan ng kabayo. Itakda mo ang ritmo nang maaga at panatilihin ito. Ang linggong tinahak nang pantay ay nakakarating; ang linggong sinakyan nang mabigat ay nakakarating na pilay.

Ang Hagall ay ulang-yelo, na tinatawag na pinakamalamig na butil sa lahat ng tatlong tradisyon: isang bagay na dumarating na mukhang ani at saka sinisira ang ani. Sa loob ng pitong araw na ito, may babagsak na bagay na walang sinumang nakapagtantiya, at ang pinakakapaki-pakinabang na pahayag ng rune ay hindi ikaw ang sanhi nito. May kaaway sa likod ng Þurs, at matagal nang tahimik na nabubuo ang Kaun. Ang ulang-yelo ay basta bumabagsak. Iniiwan ito ng mga tulang Norse bilang malamig na butil at humahagupit na ulan-niyebe at hindi kailanman sinusundan hanggang sa pagkatunaw, kaya huwag hintaying iabot sa iyo ng linggo ang aral. Ayusin ang pitong araw nang sa gayon ay hindi madamay ang lahat ng iba pa sa isang nasirang hapon.

Ang Stan ay bato, at bilang letra ito ay kaginhawahan sa halip na pangangailangan: pinagsamang sigel at tir sa iisang titik para sa isang kumpol na kaya nang isulat ng panulat. Walang saknong, walang komentaryo, walang simbolikong gamit na nakaligtas, kaya ang iniaalok nito ay ang payak na salita. Tinutukoy ng mga kasulatang Anglo-Saxon ang isang lupain sa pamamagitan ng paglakad sa mga hangganan nito mula palatandaan hanggang palatandaan, bato hanggang bato, at ginagawa ng bato ang tungkulin nito sa hindi paggalaw habang pinagtatalunan ang lahat sa paligid nito. Gamitin ang pitong araw na ito para magtakda ng isa. Pagpasyahan kung saan talaga dumadaan ang isang hangganan mo, ilagay ito sa anyong masusuri ng ibang tao, at hayaan itong naroon nang sapat na katagalan para magkaroon ng halaga. Ang hangganang walang marka ay dinaraanan ng mga taong hindi naman nanghihimasok.

Ang Ceirt ay basahan: tira-tirang damit, ang buong halaga ng taong walang katayuan, silungan ng taong nakatira sa labas ng pamayanan. Walang pagkamadamdamin ang mga kenning, at wala sa mga ito ang tungkol sa mansanas na ikinabit kalaunan ng mga tagapagpaliwanag. Ang basahan ay telang tapos nang maging damit ngunit tela pa rin, may silbi pa rin, at halatang bumaba ang kalagayan. Ang pitong araw na ito ay para sa pagtitiis sa kung ano ang mayroon. May isang bagay ka na lumipas na ang pinakamagandang panahon at gagampanan pa rin ang trabaho, at ang tungkulin ay gamitin ito nang hindi humihingi ng paumanhin at nang hindi nagkukunwaring bago ito. Silungan ang iniaalok ng ikatlong kenning at hindi bahay, at ang takip sa gilid ay takip pa rin.