Ogham
Úr është úir, dheu, toka që merr atë që varroset dhe rrit atë që vjen më pas, dhe keningët e quajnë qefinin e një trupi pa jetë. Në shkallën e një dite është një varrim i vogël. Diçka mbaron sot dhe shkon në tokë në heshtje, pa ceremoni, dhe toka është aty ku i takon. Mos e gërmoni prapë për ta parë. Dheu nuk është humbje. Është i vetmi vend prej ku mund të nisë gjëja tjetër.