Ogham
Úr er úir, moldin, jörðin sem tekur við því sem grafið er og elur það sem á eftir kemur, og kenningarnar kalla hana líkblæju líflauss líkama. Á mælikvarða eins dags er þetta lítil greftrun. Eitthvað endar í dag og fer í jörðina í hljóði, án viðhafnar, og jörðin er staðurinn þar sem það á heima. Ekki grafa það upp aftur til að líta á það. Moldin er ekki tap. Hún er eini staðurinn sem næsti hlutur getur hafist frá.