PL (polski)
ᛚ
Lǫgr
woda, morze, ciecz
Siła w ruchu podążająca za własnym spadkiem
- Sound
- l /l/
- Pozycja
- 15
- Group
- Ætt Týra
- Descended from
- Starszy futhark Laguz (*laguz)
- Unicode
- U+16DA
- Czas
- Już w toku; poza możliwością ludzkiego planowania
- Tak / Nie
- Tak, jeśli potrafisz poddać się nurtowi
Pozycja prosta
- woda
- przepływ
- siła kinetyczna
- morze
- to co unosi
- głębia
- instynkt
- nurt
In the rune poems
Lǫgr er, fællr ór fjalle foss; en gull ero nosser.
Woda jest tym, co spada z góry kaskadą; lecz złote ozdoby są kosztowne.
Lögr er vellanda vatn ok viðr ketill ok glömmungr grund. lacus lofðungr.
Woda to wrzący strumień, szeroki kocioł i kraina ryb. Jezioro; władca.
Across the scripts
ᛚ
Laguz
Pierwowzór. Jej staroangielska strofa opisuje lądowca na kołyszącym się statku i kończy się obrazem morskiego rumaka nieposłusznego uzdzie.
ᛚ
Lǫgr
Młodszy futhark
Niezmienna w kształcie i nazwie; jedna z nielicznych run bez wariantu krótkogałązkowego z racji pierwotnej prostoty.
ᛚ
Lagu
Bez zmian. W staroangielskim lagu oznacza morze lub powódź i przetrwało w nazwach miejscowych oraz poetyckich zrostach.
Woda właściwa każdej ziemi
Trzy tradycje poematów runicznych opisują trzy zupełnie odmienne zbiorniki wodne, z których każdy odpowiada rzeczywistemu krajobrazowi danego kraju.
Anglia pisała o otwartym morzu z perspektywy człowieka przerażonego bezkresem: ocean wydaje się nieskończony, statek się kołysze, fale budzą grozę, a morski wierzchowiec odrzuca wędzidło.
Norwegia pisała o górskim wodospadzie. Lǫgr er, fællr ór fjalle foss: woda to to, co spada z góry jako foss, rwący potok. Woda w Norwegii opada pionowo po ścianach fiordów, a słowo to przetrwało w setkach nazw geograficznych oraz we współczesnym norweskim foss.
Islandia odnotowała zjawisko nieznane w żadnym innym europejskim kraju. Vellanda vatn, wrząca woda. Viðr ketill, szeroki kocioł. I dopiero po tym glömmungr grund, kraina ryb, oznaczająca morze.
Islandzkie zjawiska geotermalne to nie metafora, lecz sama natura wyspy. Słowo gejzer wywodzi się z islandzkiego geysa (wytryskać) i dało początek powszechnemu terminowi. Wymieniając rodzaje wód, islandzki poeta umieścił gorące źródła przed morzem.
Złoto na dnie
Drugi wers norweski brzmi en gull ero nosser (lecz złote ozdoby są kosztowne) i pełni zwyczajową funkcję rymotwórczą (fosse do nosser).
Tradycja łączy ten wers z karłem Andvarim, który żył w postaci szczupaka pod wodospadem, a jego złoto skradzione przez Lokiego ściągnęło klątwę na cały ród Wölsungów: doprowadziło do śmierci Hreidmara, poróżniło Fafnira i Regina oraz zgubiło Sigurda i Burgundów.
Wodospad ze złotem spoczywającym na dnie to słynny topos tej literatury, stąd skojarzenie jest w pełni naturalne. Jest to również interpretacja, którą potomni dopisali do wersu wymuszonego rymem.
Poemat norweski regularnie stosuje takie zabiegi (Regin w strofie Reið, Frodi w Ár, Loki w Bjarkan), dlatego odwołanie do sagi o Wölsungach doskonale wpisuje się w jego konwencję.
W interpretacji
Lǫgr uosabia siłę będącą już w ruchu, która podąża za własnym ukształtowaniem terenu.
Tradycja nordycka nadaje jej znacznie większy ładunek dynamiki niż wersja angielska. Strofa angielska skupia się na lęku przed pełnym morzem; norweska mówi o górskim kaskadowym potoku; islandzka o wrzątku tryskającym z ziemi. Wszystkie trzy traktują o żywiole nieokiełznanym, lecz spojrzenie skandynawskie jest pełne energii, a nie trwogi.
W rozkładzie Lǫgr oznacza nie tyle zagubienie w głębinie, ile fakt, że sytuacja posiada własny pęd i kierunek. Wskazuje na nurt, który uniesie pytającego, jeśli ten z nim popłynie, lecz zrani go, gdy ten spróbuje stanąć mu w poprzek.
Nowożytne odczytania łączące tę runę z intuicją i podświadomością wywodzą się z dwudziestowiecznej psychologii Junga i ówczesnego okultyzmu. Stanowią logiczne rozwinięcie obrazu głębin, lecz nie występują w dawnych poematach.
Poczucie głębi trafnie oddaje kenning glömmungr grund, kraina ryb: pod powierzchnią toczy się całe osobne, autonomiczne życie.
Jako litera
Pojedyncza pionowa laska z jedną krótką ukośną gałązką u góry; jedna z nielicznych run bez osobnej formy krótkogałązkowej, gdyż jej kształt był już maksymalnie zredukowany.
Runa dała nazwę średniowiecznemu szyfrowi runicznemu lǫgrúnar, kodującemu literę numerem ættu i jej pozycją za pomocą kresek na trzonie. Podobnie jak w runach lodu i gradu, system ten opierał się na powszechnej znajomości podziału na ætty.
Questions to sit with
- Co w tej sytuacji znajduje się już w dynamicznym ruchu, który bezskutecznie próbujesz zatrzymać?
- Czy stoisz w poprzek nurtu, czy poruszasz się zgodnie z nim?
- Pod powierzchnią tych wydarzeń istnieje cały autonomiczny świat. Co w sobie kryje?
Często zadawane pytania
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.
