Runy: Tydzień od poniedziałku, 26 października

Kenaz ma dwa średniowieczne odczytania, które nigdy się ze sobą nie zgadzają. Poematy nordyckie nazywają tę runę wrzodem, przekleństwem dzieci, natomiast poemat staroangielski mówi o pochodni, bladej i jasnej tam, gdzie ludzie odpoczywają pod dachem. Obie tradycje sięgają po słowo blady i obie opisują coś, co płonie, trawiąc materię, w której się pali. Sprawa, w którą wkładasz w tym tygodniu tyle żaru, niezależnie od tego, czy to projekt, czy zadawniona uraza, prawdopodobnie ujawni swoje prawdziwe oblicze przed końcem tygodnia. Jeśli daje światło izbie, w której naprawdę przebywają ludzie, podtrzymuj ten ogień w tempie, które jesteś w stanie udźwignąć. Jeśli jednak tylko się rozprzestrzenia i nikomu nie daje ciepła, bliżej mu do rany niż do pochodni. Opatrz to, póki jest jeszcze małe, a pozostałym dniom pozwól ostygnąć.

Íss to lód, któremu poemat norweski poświęca dwa wersy: lód nazywamy szerokim mostem; ślepca trzeba prowadzić. W krainie fiordów to właśnie mróz pozwalał przewozić ciężkie ładunki, więc ten most jest jak najbardziej prawdziwy. Drugi wers stanowi ostrzeżenie, bo nikt nie oceni grubości lodu po samej powierzchni. W tym tygodniu może otworzyć się przed tobą coś zazwyczaj niedostępnego: droga lub porozumienie, które wcześniej były nie do przejścia. Przeprawiaj się z kimś, kto zna te wody. Strofa islandzka nazywa lód dachem fali, powłoką nad czymś, co pod spodem wciąż pozostaje w ruchu. Cokolwiek w tym tygodniu znieruchomiało, w głębi wcale się nie zatrzymało. Dopóki lód trzyma, nic nie przepada, więc nie musisz się spieszyć; wystarczy przejść na drugi brzeg z przewodnikiem.

Cen to pochodnia ze staroangielskiego poematu, którego pierwszy wers głosi, że każda żywa istota rozpoznaje pochodnię po jej płomieniu. W rzeczywistości było to sosnowe łuczywo, drzazga żywicznego drewna, która wygląda niepozornie, dopóki ktoś jej nie podpali. Ten tydzień wzywa cię, byś zapalił własne. Umiejętność, o której dotąd tylko opowiadałeś albo którą trzymałeś w odwodzie, prawdopodobnie przyda się teraz w praktyce, a stanie się widoczna dopiero wtedy, gdy zrobisz z niej użytek. Łuczywo pali się gorąco i szybko, oświetla jedną izbę, a potem gaśnie. Rozłóż wysiłek na siedem dni, zamiast wypstrykać się z sił w pierwsze dwa, i miej pod ręką drugie łuczywo przy uchwycie. Nawet dobra praca w takim tempie ma swój kres.

Coll to leszczyna, a jej trzy tradycyjne określenia to same komplementy: najpiękniejsze z drzew, najsłodsze z drzew, przyjaciółka łupin. To ostatnie jest żartem o tym, przez ile skorup trzeba się przebić, by dotrzeć do ziarna. Orzechy laskowe zbierano, a nie uprawiano; nie wymagały orki, a jedynie kogoś, kto wyjdzie i je pozbiera. W tym tygodniu przesłanie wskazuje na zasób, który już istnieje, lecz wciąż czeka na zebranie, na przykład radę, którą kiedyś otrzymałeś i z której nie skorzystałeś, albo kontakt, do którego nigdy się nie odezwałeś. Idź i zbierz te owoce. Licz się z twardymi łupinami, bo rozłupywanie trwa dłużej niż jedzenie. Najsłynniejsza opowieść o leszczynie kończy się historią chłopca, który parzy sobie kciuk i zyskuje mądrość przeznaczoną dla kogoś innego, zwracaj więc uwagę na to, czego dowiesz się przypadkiem.