نه جام

تصویرسازی و نمادگرایی

نه جام رایدر-ویت-اسمیت مردی میان‌سال و سیر و فربه را نشان می‌دهد که روی نیمکتی ساده و بی‌پشتی نشسته، دست‌ها را روی سینه در هم گره زده و از خودش راضی به نظر می‌رسد. تن‌پوشی سفید بر تن دارد با کلاهی سرخ و جوراب‌های سرخ. پشت سرش نه جام زرین در طاقی مرتب بر پیشخوانی بلند ایستاده‌اند که پارچهٔ آبی گران‌بهایی رویش کشیده‌اند. ویت او را چنین وصف کرد: «شخصیتی نیکو که تا دلش خواسته ضیافت کرده، و پذیرایی فراوان از شراب بر پیشخوان طاق‌دار پشت سرش است، که گویی نشان می‌دهد آینده هم تضمین شده است.»

رنگ‌ها حال‌وهوا را کد می‌کنند. تن‌پوش سفید پاکی و میل پالوده خوانده می‌شود، پس این شادی بدخواهانه نیست. کلاه و جوراب‌های سرخ شور و سرزندگی زمینی را نشان می‌دهند، و کلاهی که بر ذهن او نشسته از این خبر می‌دهد که فکرش بر لذت‌های این‌جهانی مانده است. دست‌های گره‌خورده‌اش پرمناقشه‌ترین اشارهٔ کارت‌اند. می‌تواند یعنی از دلش پاسداری می‌کند و آرامشی را که به سختی به دست آورده نگه می‌دارد، و می‌تواند یعنی سکون عاطفی، سر باز زدن از گشودن و شریک شدن.

اثاث و پس‌زمینه هم اشاره‌های خودشان را دارند. نیمکت بی‌پشتی برای راحتی ماندگار ساخته نشده، و همین این خرسندی را ایستگاهی برای نفس گرفتن نشان می‌دهد نه جایگاهی همیشگی. نه جام مثل جام‌های قهرمانی به نمایش گذاشته شده‌اند، تجربه‌های ارزشمندی که به رخ کشیده می‌شوند. پردهٔ آبی پشتشان نماد ناخودآگاه و ژرفای آبی حوت است، و به عنوان حجاب همان ژرفا را از دید پنهان هم می‌کند، پس شاید پیکره از سطح شادی‌اش لذت می‌برد و آب‌های عمیق‌تر را ناکاویده رها کرده است.

معنی اصلی

کارورزان امروزی این را کارت آرزو می‌نامند و سپیده‌دم زرین نامش را «خداوندگار شادی مادی» گذاشت. روشن‌ترین تصویر تاروت از رضایت عاطفی و پیروزی شخصی است، هم‌راستا شدن خواسته‌های عمیق پرسشگر با واقعیت. در کابالا یسود در بریا است، قلمرو عاطفه که بر خودش بازتاب می‌یابد و حالتی از خرسندی را متبلور می‌کند پیش از آنکه به جهان مادی ده فرود آید. یسود همان جای اثیری است که آرزوها در آن شکل می‌گیرند، و همین ریشهٔ رازآمیز پیوند کارت با به حقیقت پیوستن رؤیاهاست.

عدد نه اوج یک چرخه است، آخرین رقم یکانی پیش از آغاز الگویی نو. نه‌ها درون‌نگر و تنهایند، و در آرکانای کبیر نه به درویش تعلق دارد، و به همین دلیل این شادی دستاورد خصوصی یک نفر است نه جشنی جمعی. در سراسر خال‌ها، نه‌ها هستهٔ عنصر خودشان را روشن می‌کنند؛ اینجا آن هسته رضایت و آرامش ناب عاطفی است.

معنی مستقیم

نه جام در حالت مستقیم یکی از مثبت‌ترین کارت‌های دسته است، اجازه‌نامه‌ای برای لذت بردن از میوهٔ زحمتتان بی‌هیچ احساس گناه. از خودشکوفایی خبر می‌دهد، حالتی که در آن هم شرایط پشتتان است و هم منابع درونی خودتان. تحقق خواسته را تأیید می‌کند و نشان می‌دهد آرزویی که عمیق در دل داشتید از نیت به واقعیت رسیده، و سپاسگزاری فعال می‌طلبد: بایستید، زندگی‌تان را از نظر بگذرانید و نعمت‌هایتان را نام ببرید. در کار التیام، اغلب به عنوان دلی خوانده می‌شود که پس از اندوه پنج جام و هشت جام بهبود یافته و کامل و مستقل از نو سر برآورده است.

در عشق. فصلی از رضایت عاطفی و ارزشمند دانستن خود. اغلب به عشق ریشه‌ای به خود اشاره دارد به عنوان زمین شراکت، یعنی اول در خودتان کامل شوید. به عنوان پیامد می‌تواند نوید شادی واقعی در کنار هم را بدهد، هرچند گاهی یعنی عمیق‌ترین خرسندی‌تان را به شرط خودتان پیدا می‌کنید.

در شغل. هدفی محقق می‌شود، قدردانی می‌رسد و پروژه‌ای مهم به سرانجام می‌نشیند. کارت طرف لذت بردن از این بُرد را می‌گیرد به جای دویدن فوری پی بُرد بعدی.

در امور مالی. آسودگی و اندازه‌ای از فراوانی، آن‌قدر که بتوانید بخشی‌اش را بی‌اضطراب خرج شادی محض کنید.

در سلامت. نشانی از بهزیستی. طرف استراحت و خواب خوب و لذت بردن از بدن به اندازه را می‌گیرد، نه فقط ادارهٔ آن را.

معنی معکوس

در حالت معکوس کارت شکاف میان کامیابی بیرونی و رضایت درونی را آشکار می‌کند.

در عشق. روی خودراضی و بسته‌شدهٔ پیکره جلو می‌آید: کسی که از نظر عاطفی در دسترس نیست، یا آن‌قدر از استقلالش پاسداری می‌کند که تن به داد و ستد آسیب‌پذیر و دوطرفه‌ای که شراکت واقعی می‌خواهد نمی‌دهد. جام‌ها می‌درخشند و دل بسته می‌ماند.

در شغل. بُردی توخالی. شاید دقیقاً همان چیزی را گرفته باشید که می‌خواستید، ترفیع یا عنوان، و بعد ببینید سیرتان نمی‌کند. همین پرسش صادقانه را تحمیل می‌کند که آیا آن هدف خواستهٔ روح خودتان بود یا محصول ایگو و توقع بیرونی.

در امور مالی. افراط در لذت و زیاده‌روی. خرج کردن یا مصرف کردن برای اینکه به زور حس شادی‌ای بسازید که مدام از دست می‌رود، و دویدن پی لذتی که خلأیی را که هدف گرفته پر نمی‌کند.

در سلامت. هشداری در برابر شکم‌بارگی و پناه بردن اجباری به غذا و نوشیدنی و مواد برای آرام شدن. پادزهرش همان اندرز کهن است که هیچ چیز نباید از حد بگذرد. کارت از شما می‌خواهد لذت‌های سطحی را کنار بزنید و ریشهٔ نارضایتی زیرشان را ببینید.

نکات تاریخی

کهن‌ترین دسته‌ها کارت را انتزاعی نگه می‌دارند. در تاروت مارسی نه جام چیدمانی هندسی از نه ظرف است، معمولاً الگویی سه در سه یا گل‌مانند، و معنایش بر عددشناسی نه تکیه دارد: روشنی دربارهٔ بهزیستی و حسی از آرامش ژرف، بی‌هیچ‌کدام از آن لبهٔ روان‌شناختی که خوانندگان بعدی در پیکره یافتند.

انجمن هرمسی سپیده‌دم زرین داربست رازآمیز کارت را تثبیت کرد، نامش را «خداوندگار شادی مادی» گذاشت و تصویر دهه‌اش را «مردی متین که به آسمان اشاره می‌کند» وصف کرد، یادآوری اینکه رضایت از سرچشمه‌ای بالاتر جاری می‌شود. در ۱۹۰۹ پاملا کولمن اسمیت، زیر نظر آ. ای. ویت، صحنهٔ انسانی ماندگار کارت را به آن داد. آلیستر کرولی بعدها نسخهٔ خودش را ساده «شادکامی» نامید، با این هشدار که اگر این شادی در حرکت نماند به خودپسندی ترش می‌شود.

تناظرها

عدد. نه پایان یک چرخه است و آستانهٔ درست پیش از کامل شدن. درون‌نگر و تنهاست و در آرکانای کبیر به درویش گره خورده، و همین به کارت ته‌رنگ شادی خصوصی و خودبسنده را می‌دهد. نه‌ها خال خودشان را روشن می‌کنند، و این یکی رضایت عاطفی را روشن می‌کند.

نجوم. مشتری در حوت، در دههٔ دوم این برج. مشتری سعد اکبر است، سیارهٔ گشایش و بخت و فراوانی، و در حوت در خانهٔ خودش می‌نشیند و با تمام توان کار می‌کند. سایه‌اش کشش حوت به گریز از واقعیت است و میل مشتری به زیاده‌روی، و به همین دلیل کارت هشدارهای آرامی دربارهٔ افراط با خود دارد.

عنصر. آب، عنصر احساس و شهود و ناخودآگاه در این خال.

کابالا. یسود، بنیاد، سپهر نهم، که ماه بر آن فرمان می‌راند و در جهان آبی بریا نشسته است. سپهر بازتاب و خیال، جایی که رؤیاها پیش از واقعی شدن گرد می‌آیند.

کرامت عنصری. در پاسخ بله یا خیر، یکی از قاطع‌ترین بله‌های دسته است. قیدش این است که نه به پایان چرخه نزدیک می‌شود بی‌آنکه تمامش کند، پس این بله می‌تواند با لحن «مواظب باش چه آرزو می‌کنی» برسد.

دیدگاه روان‌شناختی

نه جام آینه‌ای دقیق است برای نسبت آدم با میل و ارضا و ارزش خود. خوانده‌شده به بهترین شکل، خودبسندگی عاطفی است: فرد وابستگی‌اش به جهان بیرون را پس گرفته و رضایت را در درون یافته. همین خودبسندگی روی لبهٔ تیغ می‌نشیند. یک طرفش خرسندی اصیل است و عشق ریشه‌ای به خود، و طرف دیگرش همان تاجر خودراضی افسانه‌های تاروت اینترنتی، کسی که دست‌های گره‌خورده‌اش می‌گویند «هرچه لازم دارم دارم و برای گرفتن یا دادن بیشتر باز نیستم.»

اینکه کدام خوانش درست است به پرسشگر بستگی دارد. برای کسی که از پویایی سمی بیرون آمده، آن حالت محافظ خودنگهداری سالمی است، آرامشی که ارزش پاسداری دارد. برای کسی که از صمیمیت پنهان می‌شود، همان حالت دریغ کردن عاطفه است در لباس استقلال. در خوانش‌های عشق کارت اغلب پیش‌درآمد ده جام است: اول از نظر عاطفی خودکفا می‌شوید تا شراکت انتخاب باشد نه نجات. کار این کارت این است که از ضیافت لذت ببرید، بعد از نیمکت برخیزید و جام‌های لبریز را به جای انبار کردن قسمت کنید.

نه جام در دسته‌های مختلف

تاروت مارسی. نه جام در نقشی هندسی و رسمی، شبکه‌ای سه در سه یا گل‌مانند، بی‌هیچ پیکره. معنا را تماماً عدد و چیدمان می‌برند: بهزیستی، هماهنگی و آرامش.

سپیده‌دم زرین. سنت هرمسی تصویر دهه را مردی متین می‌بیند که به آسمان اشاره می‌کند، و شادی مادی کارت را به سرچشمه‌ای الهی گره می‌زند و از اشتباه گرفتن مازاد با کمال معنوی برحذر می‌دارد.

کرولی و توث. این نسخه با نام «شادکامی» پیکره را کنار می‌گذارد و نه جام را در تقارنی کامل نشان می‌دهد که از شکوفه‌های نیلوفر با آب‌های بریا لبریز می‌شوند. چون کارت یسود است، یعنی ماه، در خال آب، کرولی آن را تعادل عاطفی نزدیک به کامل خواند. به آن بدگمان هم بود و هشدار داد اگر آب‌ها به سمت ده جام روان نمانند، در خودراضی بودن و افراط راکد می‌شوند.

در ترکیب و زمینه

نه جام لذت کارت‌های اطرافش را تقویت می‌کند. کنار امپراتریس به لذت حسی و زمینی عمیق‌تر می‌شود، کنار عشاق پیوند هماهنگ را بالا می‌برد، و کنار دو جام رضایت خصوصی را با پیوندی دوطرفه در هم می‌آمیزد.

با کارت‌های درون‌گرا و ریاضت‌کش سر ناسازگاری دارد. کاهنه اعظم به سمت کناره‌گیری خاموش و شهودی می‌کشد، و لذت بیرونی نه در برابرش می‌ایستد. درویش، که او هم یک نه است، پی ریاضت معنوی می‌گردد جایی که نه جام پی ارضای حسی است، پس این دو تنهایی به دو سوی مخالف اشاره دارند. در برابر چهار جام تضاد از همه تیزتر است: پذیرش سپاسگزارانهٔ شادی در نه، درست روبه‌روی بی‌تفاوتی چهار می‌ایستد که از نوشیدن آنچه تعارف می‌شود سر باز می‌زند.

در یک چیدمان، نه اغلب پاداش عاطفی راهی خوانده می‌شود که این خال پیموده است، بهبود پس از پنج و عزیمت هشت. هشدارش این است که شادی را در حرکت نگه دارید. اگر زیادی روی نیمکت چوبی بماند، رضایت به سمت همان خودراضی بودن و رکودی می‌لغزد که هم معکوسش و هم کرولی از آن خبر می‌دهند.