Πέντε του Μετρό

Imagery and symbolism

Στην Ταρώ της Νέας Υόρκης το Πέντε του Μετρό είναι ο απόηχος μιας σύγκρουσης στον υπόγειο σιδηρόδρομο της πόλης, αποτυπωμένος στην κορεσμένη ποπ αρτ παλέτα της τράπουλας. Στο προσκήνιο στέκεται ο νικητής: ένας άνδρας με γυαλιά ηλίου, ψηλά το πηγούνι και ένα ικανοποιημένο μισόχαμόγελο στο πρόσωπό του. Μόλις κέρδισε τον καυγά και είπε την τελευταία λέξη, και φοράει τη νίκη όπως φοράει τα γυαλιά, σαν πανοπλία που ταυτόχρονα τυφλώνει. Αυτή η λεπτομέρεια καθορίζει την ανάγνωση. Πίσω από τα γυαλιά δεν μπορεί να δει καθαρά πώς φαίνεται η νίκη του απ' έξω, και ποτέ δεν κοιτάζει τους δύο ανθρώπους που φεύγουν.

Πίσω του, δύο φιγούρες απομακρύνονται προς το νερό με τους ώμους μαζεμένους και τα κεφάλια κατεβασμένα. Είναι οι ηττημένοι, και είναι επίσης αυτοί που βρίσκονται σε κίνηση. Το να φεύγει κανείς σε αυτή την τράπουλα δεν είναι ποτέ μόνο μια απώλεια. Είναι το Έξι του Μετρό που ήδη ξεκινά, η ήσυχη διαδρομή μακριά από τη σύγκρουση, και αφήνουν τον νικητή μόνο του με όλα όσα διεκδίκησε. Στο χέρι του βρίσκεται ένα σύμπλεγμα από αιχμηρούς κάθετους πασσάλους, ο απόηχος των συγκεντρωμένων σπαθιών της τράπουλας. Λειτουργούν ταυτόχρονα ως συλλεχθέντα όπλα και ως ένα απογυμνωμένο, σκελετωμένο τουρνικέ: τρόπαια που δεν μπορούν να ξοδευτούν, ένα εμπόδιο που έχει χτίσει δίπλα του. Τα κρατάει χαλαρά, κι όμως τον περιφράσσουν όσο και τον εξοπλίζουν.

Το φόντο χωρίζεται στα δύο. Στα αριστερά, ο ορίζοντας του κέντρου υψώνεται σε μαύρη σιλουέτα απέναντι σε μια έκρηξη ηλιακών ακτίνων, η αρένα που φιλοξενεί χίλιους τέτοιους αγώνες τη μέρα και ξεχνά τον καθένα μέχρι το βράδυ. Στα δεξιά υψώνεται το Άγαλμα της Ελευθερίας (Statue of Liberty) σε σιλουέτα, με τον πυρσό ψηλά, κοιτώντας το λιμάνι προς το οποίο βαδίζουν οι δύο φιγούρες. Αποτελεί τη συνείδηση της κάρτας, και η ελευθερία εδώ ανήκει στους ανθρώπους που φεύγουν μάλλον παρά στον άνδρα που κέρδισε. Η ελευθερία, υποδηλώνει η κάρτα, μπορεί να βρίσκεται στην άρνηση της μάχης. Η έκρηξη των ακτίνων πίσω από το κεφάλι του νικητή σχηματίζει ένα ψεύτικο φωτοστέφανο, δόξα όπως την αισθάνεται ο ίδιος, σχεδιασμένη στη γλώσσα μιας διαφήμισης. Ημιτονικές κουκκίδες διασκορπίζονται στη σκηνή και διαλύουν τη στιγμή σε χαρτί εφημερίδας, επειδή ο σημερινός θρίαμβος είναι τα χθεσινά νέα. Στην επάνω αριστερή γωνία, πιτσιλιές από έντονο ροζ και κόκκινο αιμορραγούν στο κάδρο, το κατάλοιπο της ίδιας της λογομαχίας, τα λόγια που ειπώθηκαν και κρέμονται ακόμα στον αέρα και είναι αδύνατο να ανακληθούν.

Core meaning

Το Πέντε του Μετρό είναι η πύρρειος νίκη ειπωμένη στη γλώσσα της ίδιας της πόλης: η λογομαχία στην αποβάθρα που κερδίζετε επειδή γίνεστε πιο σκληροί, και η σιωπή όταν το τρένο φεύγει και νιώθετε πόσο πολύ κόστισε η νίκη. Στα μισά της σειράς του Μετρό, όπου τα πεντάρια φέρνουν την κρίση που συντρίβει την ένοπλη ειρήνη των τεσσαριών, αποτελεί τη διάνοια που γίνεται μαχητική, την αιχμηρή γλώσσα που κόβει πολύ βαθιά, την ασυγχώρητη πρόταση που εκτοξεύεται επειδή θα βρει τον στόχο της. Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσαυγής ονόμασε την κάρτα στην οποία βασίζεται «Κύριο της Ήττας», και η ήττα που ονοματίζει δεν είναι το χάσιμο της λογομαχίας. Είναι να στέκεστε στο ηθικό πλεονέκτημα της αποβάθρας ενώ το βαγόνι γύρω σας σωπαίνει, έχοντας διώξει τους ανθρώπους που πραγματικά θέλατε εκεί.

Η κάρτα θέτει ένα ωμό ερώτημα πριν επιβιβαστείτε: αξίζει αυτός ο καυγάς το εισιτήριο; Σε αυτή την πόλη υπάρχει πάντα ένας ακόμα καυγάς διαθέσιμος, και δεν χρειάζεται να συμμετέχετε σε κάθε διαδρομή. Το να κερδίζετε απλώς για να κερδίσετε αδειάζει την αποβάθρα γύρω σας, και οι άνθρωποι θυμούνται πώς παλέψατε πολύ αφότου ξεχάσουν ποιο ήταν το θέμα του καυγά. Η κάρτα γενικά δείχνει μια νίκη, αλλά μια νίκη με απώλειες διπλωμένες μέσα της, μία που απαίτησε περισσότερη σκληρότητα και κόστισε περισσότερη καλή θέληση από ό,τι αναμενόταν. Μπορεί επίσης να σηματοδοτήσει μια διαμάχη που εξακολουθεί να χρειάζεται πραγματική επίλυση, επειδή η τελευταία λέξη δεν είναι το ίδιο πράγμα με το τέλος της μάχης.

Upright meaning

Σε όρθια θέση, το Πέντε του Μετρό είναι το άτομο που προσπαθεί να κυριαρχήσει στο βαγόνι: να μιλάει πάνω από τους άλλους, να τους μειώνει, να παίρνει την τελευταία λέξη σαν τρόπαιο εις βάρος κάποιου άλλου. Δείχνει ανοιχτή σύγκρουση, πισώπλατα μαχαιρώματα στο γραφείο και άγριο ανταγωνισμό για την ίδια θέση. Πριν εμπλακείτε, η κάρτα ρωτά ποια είναι η πραγματική αξία της μάχης και σας υπενθυμίζει ότι η ασυγχώρητη πρόταση ταξιδεύει πιο γρήγορα από κάθε τρένο εξπρές και δεν μπορεί να ανακληθεί. Μερικές φορές η πιο δυνατή κίνηση είναι να αφήσετε τις πόρτες να κλείσουν, να δεχτείτε την ήττα σε αυτή τη διαδρομή και να κρατήσετε τους συμμάχους και τον αυτοσεβασμό σας για τις μάχες που έχουν σημασία.

Στις ρομαντικές σχέσεις. Ο καυγάς όπου κάποιος κέρδισε και η σχέση έχασε: λογομαχίες που γίνονται σκληρές, το να κρατάτε σκορ, και η τρομερή ησυχία μετά, δύο άνθρωποι στον ίδιο καναπέ σαν ξένοι στο ίδιο παγκάκι. Συχνά σηματοδοτεί έναν σύντροφο που πρέπει πάντα να έχει δίκιο και κερδίζει κάθε καυγά χάρη στην τεχνική, ενώ η σύνδεση αιμορραγεί από κάτω. Η επιβολή και η λεκτική επιθετικότητα δεν παράγουν αγάπη, και ο σύντροφος που κερδίζει τη διαμάχη στην αποβάθρα συνήθως στέκεται εκεί μόνος του.

Στην εργασία. Ανταγωνισμός για την ίδια προαγωγή, αγκωνιές για την επικράτεια, και η συνάντηση όπου κάποιος κερδίζει κάνοντας κάποιον άλλον να φαίνεται μικρός. Η νίκη είναι διαθέσιμη, αλλά αυτή η κάρτα τυπώνει την τιμή πάνω στο εισιτήριο: μια νίκη που αφήνει την ομάδα με δυσαρέσκεια, μια εργασιακή σχέση που δεν ανακάμπτει ποτέ. Το πώς παλεύετε μένει στη μνήμη περισσότερο από το τι κερδίσατε, οπότε κρατήστε τη συμπεριφορά σας πιο καθαρή από ό,τι οι ανταγωνιστές σας τη δική τους.

Στα χρήματα. Σύγκρουση και διαμάχη για τα χρήματα: η αμφισβητούμενη προκαταβολή, ο συγκάτοικος που σταμάτησε να πληρώνει το μερίδιό του, η συμφωνία που κατέληξε σε αδιέξοδο. Κάποιος ίσως παίζει εκτός κανόνων, και οι απώλειες εδώ έρχονται συχνά όχι από την αγορά αλλά από την ίδια τη μάχη, σε νομικά έξοδα και κατεστραμμένες γέφυρες. Διαβάστε τα ψιλά γράμματα, κρατήστε αποδείξεις και μην υποθέτετε ότι η άλλη πλευρά παλεύει δίκαια.

Στη σωματική πτυχή. Ο πόλεμος που διεξάγετε με τον εαυτό σας, οι βάναυσες πρώτες εβδομάδες ενός προγράμματος ή το εξοντωτικό πρόγραμμα που τηρείται ενάντια σε εκατό καθημερινούς πειρασμούς. Η πρόοδος κερδίζεται μέσα από την επιμονή και την τριβή, ωστόσο η κάρτα μεταφέρει την προειδοποίηση της σειράς της στο σώμα: η νίκη επί του εαυτού σας που επιτυγχάνεται μέσω μιας άγριας εσωτερικής φωνής είναι η ίδια πύρρειος νίκη. Παλέψτε για τον εαυτό σας, όχι ενάντια στον εαυτό σας.

Reversed meaning

Ανεστραμμένο, το Πέντε του Μετρό είναι η διαδρομή της επιστροφής στο σπίτι μετά τον καυγά, όταν η αδρεναλίνη πέφτει και το μυαλό αρχίζει να αναπαράγει κάθε λέξη. Υποδηλώνει μια επιθυμία για ειρήνη μετά από μια σύγκρουση, το μακρύ ήσυχο ταξίδι μακριά από τη διαμάχη, πάνω από τη γέφυρα προς κάτι πιο ήρεμο. Μπορεί να σηματοδοτήσει διαμάχες που ακόμα σιγοκαίνε, ενοχές για τον τρόπο που παλέψατε, ή την αργή συνειδητοποίηση ότι η νίκη που πήρατε δεν άξιζε αυτά που αγόρασε. Μερικές φορές σημαίνει να εγκαταλείπετε εντελώς τη μάχη, να τα παρατάτε σε έναν πόλεμο φθοράς με έναν σπιτονοικοκύρη, έναν συνάδελφο ή τη δική σας περηφάνια. Η υποχώρηση δεν είναι το ίδιο με την ήττα όταν διατηρεί την αξιοπρέπειά σας και σταματά την αιμορραγία.

Στις ρομαντικές σχέσεις. Συνήθως το τέλος της μάχης, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Στην αισιόδοξη ανάγνωση η καταιγίδα περνάει, οι συγγνώμες γίνονται δυνατές, και δύο άνθρωποι ξεκινούν την προσεκτική δουλειά της συγχώρεσης όσων ειπώθηκαν σε υψηλούς τόνους. Στην πιο δύσκολη ανάγνωση ο καυγάς τελειώνει επειδή ένας από τους δύο αποβιβάζεται, επιλέγοντας την ήσυχη διαδρομή διαφυγής αντί για άλλη μια μάχη. Όπως και να έχει, χειριστείτε τα λόγια με εξαιρετική προσοχή, επειδή μια σχέση σε αυτό το στάδιο είναι σαν σιδηροδρομική γραμμή υπό επισκευή.

Στην εργασία. Το επόμενο πρωί μετά τον πόλεμο στο γραφείο: σχέδια που ανατράπηκαν, μια ήττα που αφομοιώθηκε, ή μια νίκη που αθόρυβα σας κόστισε την υποστήριξη του χώρου. Μερικές φορές η σοφή κίνηση είναι να παραχωρήσετε το σημείο, να δεχτείτε τη μετάθεση, ή να αφήσετε έναν αντίπαλο να πάρει τον λόφο που δεν χρειάζεστε πια. Προσέξτε για επίμονες ενοχές ή μνησικακία σχετικά με το πώς εξελίχθηκε μια παλιά σύγκρουση, επειδή αν δεν επεξεργαστεί, θα επιβιβάζεται μαζί σας σε κάθε νέο έργο.

Στα χρήματα. Το εξαντλητικό τέλος ενός καυγά για χρήματα, το σημείο όπου προσθέτετε το κόστος της διαμάχης σε αμοιβές, χρόνο και νεύρα, και συνειδητοποιείτε ότι η ίδια η μάχη έγινε το μεγαλύτερο έξοδο. Μπορεί να υποδείξει την απόφαση να συμβιβαστείτε αντί να συνεχίσετε τις δικαστικές διαμάχες, ή την προθυμία να αποδεχτείτε μια απώλεια για να σταματήσετε την αιμορραγία. Ο στόχος είναι η απεμπλοκή με αξιοπρεπείς όρους.

Στη σωματική πτυχή. Η στιγμή που σταματάτε να πολεμάτε το ίδιο σας το σώμα, από εξάντληση ή από σοφία. Μπορεί να σηματοδοτήσει την εξουθένωση από ένα πρόγραμμα που βασιζόταν στην τιμωρία, ή μια περίοδο ανάρρωσης όπου το καθήκον είναι η αποκατάσταση αντί για την κατάκτηση. Η βιώσιμη διαδρομή είναι το τοπικό τρένο, όχι το εξπρές.

Historical notes

Η κάρτα πίσω από το Πέντε του Μετρό κουβαλούσε την έννοια της απώλειας από πολύ νωρίς. Στα τέλη του 18ου αιώνα, ο Etteilla έδωσε στο όρθιο Πέντε των Σπαθιών τη λέξη-κλειδί Perte, δηλαδή απώλεια, εικονογραφημένη με τη σύγκρουση του τρίτου αιώνα μεταξύ του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυρηλιανού και της Βασίλισσας Ζηνοβίας της Παλμύρας, την οποία ο ίδιος νίκησε, αιχμαλώτισε και παρέλασε στη Ρώμη. Η αλληγορία διδάσκει ότι μια νίκη χτισμένη στην καθυπόταξη του άλλου είναι στιγματισμένη από απώλεια. Ανεστραμμένη, ο Etteilla και τράπουλες όπως η Ταρώ του Belline τη διαβάζουν ως Deuil, πένθος και θρήνο, με την υπόσχεση της τελικής επούλωσης μόλις σταματήσουν οι μάχες.

Το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσαυγής χαρτογράφησε όλα τα πεντάρια στην Γκεβούρα, τη σφαίρα της Αυστηρότητας που κυβερνάται από τον Άρη, και ονόμασε αυτή την κάρτα «Κύριο της Ήττας», την ένοπλη ειρήνη του Τεσσάρων που συντρίβεται από δειλία, προδοσία ή μικροπρεπείς καυγάδες. Ο Arthur Edward Waite και η Pamela Colman Smith παγίωσαν τη σύγχρονη εικόνα το 1911: τον νικητή που χαμογελά αυτάρεσκα και τους δύο άνδρες που υποχωρούν κάτω από έναν σκισμένο ουρανό, αντλώντας από τις σημασίες της ατιμίας και της απώλειας του Etteilla. Στην τράπουλα των Crowley και Harris η κάρτα είναι αφηρημένη, με τίτλο «Ήττα», με ένα σπασμένο κεντρικό σπαθί και τα σκισμένα πέταλα των ρόδων της Αφροδίτης σκορπισμένα από την πολεμική σύγκρουση. Η Ταρώ της Νέας Υόρκης διατηρεί αυτή τη γενεαλογία και μεταφέρει την παράκτια αψιμαχία υπογείως, στην αποβάθρα. Η ζοφερή ακτή γίνεται το λιμάνι, τα παραδομένα σπαθιά γίνονται ένα σκελετωμένο τουρνικέ από πασσάλους, και οι δύο άνδρες που απομακρύνονται με κόπο γίνονται επιβάτες που βαδίζουν προς το νερό και το επόμενο τρένο.

Correspondences

Αριθμός. Το πέντε, ο αριθμός της αναστάτωσης, της αλλαγής και της αστάθειας, ο αριθμός της ώρας αιχμής όπου το σύστημα λειτουργεί με μέγιστη τριβή. Είναι το σημείο όπου η τακτοποιημένη τάξη του τέσσερα σπάει και κάτι πρέπει να υποχωρήσει πριν το έξι μπορέσει να αποκαταστήσει την κίνηση. Κάτω από τη σειρά του νου και της γλώσσας, η αναστάτωσή του γίνεται σύγκρουση σκέψης, ο καυγάς που ξεσπά όταν οι νοητικοί χάρτες της πόλης δύο ανθρώπων αρνούνται να επικαλυφθούν.

Αστρολογία. Η Αφροδίτη στον Υδροχόο, ο πρώτος δεκανός του Υδροχόου, περίπου 20 με 29 Ιανουαρίου, κυβερνώμενος από την Αφροδίτη. Ο Υδροχόος είναι το δικό της ζώδιο της πόλης, οκτώ εκατομμύρια άνθρωποι που ο καθένας είναι βέβαιος ότι ξέρει τον σωστό δρόμο για το αεροδρόμιο, και εδώ η ανεξαρτησία του σκληραίνει σε πίστη στη δική του θέση με κάθε κόστος. Η Αφροδίτη κυβερνά την αγάπη και τη σύνδεση, τα ίδια τα πράγματα που ξοδεύτηκαν για να αγοράσουν τη νίκη, κάτι που αποτελεί την πιο σκληρή ειρωνεία της κάρτας.

Στοιχείο. Ο Αέρας, η σειρά της διάνοιας και της επικοινωνίας, το στοιχείο που σε αυτή την τράπουλα τρέχει υπογείως μέσα από τις σήραγγες. Εδώ δείχνει την αιχμηρή του κόψη: τη γρήγορη λέξη, την καταστροφική απάντηση, τη λογική που αναπτύσσεται για να κερδίσει μάλλον παρά για να κατανοήσει.

Καμπαλά. Η κάρτα κάθεται στην Γκεβούρα, την Αυστηρότητα, την πέμπτη σφαίρα που κυβερνάται από τον Άρη, την απαραίτητη δύναμη που κόβει ό,τι δεν είναι πλέον βιώσιμο. Ο αέρινος νους σε αυτή την πολεμική σφαίρα γίνεται εύφλεκτος.

Στοιχειακή αξία. Ως μια σκληρή κάρτα του Αέρα, οξύνει και φλεγμαίνει τις κάρτες γύρω της, και ηρεμεί μόνο όταν μετριάζεται από υδάτινες, συμπονετικές επιρροές κοντά της.

Psychological perspective

Το Πέντε του Μετρό είναι ένα πορτρέτο του ανεξέλεγκτου εγώ, και η σημασία του εξαρτάται από το ποιοι είστε στη σκηνή. Αν είστε ο άνδρας με τα γυαλιά ηλίου που κυριαρχεί στην αποβάθρα, η δουλειά σας είναι να αντιμετωπίσετε τη σκληρότητα και την περηφάνια σας. Αν είστε μία από τις φιγούρες που βαδίζουν προς το λιμάνι, η δουλειά σας είναι να θρηνήσετε την απώλεια και να μάθετε να προστατεύετε τον εαυτό σας. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έμαθαν από νωρίς ότι η πόλη ανταμείβει όποιον χτυπά πρώτος. Διαβάζουν τις αδυναμίες με τον τρόπο που ένας επιβάτης διαβάζει το ρολόι αντίστροφης μέτρησης, και καταλήγουν μόνοι στο τέλος της διαδρομής επειδή σπάνια υπολογίζουν το κόστος που επιβάλλουν οι νίκες τους στους άλλους.

Πιο ύπουλα, η κάρτα μπορεί να σηματοδοτήσει παράνοια και αυτοσαμποτάζ, ένα μυαλό σε πόλεμο με τον εαυτό του που εργαλειοποιεί την αλήθεια ενάντια στη δική του αυτοεκτίμηση και έπειτα προβάλλει εχθρότητα προς τα έξω, υποπτευόμενο έναν συνάδελφο ή έναν σύντροφο χωρίς αποδείξεις. Η συμβουλή εκεί είναι να σταματήσετε να πολεμάτε το λάθος άτομο και να αναγνωρίσετε ότι οι σκέψεις μάχονται τα συναισθήματα. Το εσωτερικό αντίδοτο είναι η Εγκράτεια, η άλλη κάρτα που ανάγεται στο πέντε: κατεβάστε τα σπαθιά, αυτορυθμιστείτε και αφήστε την ενσυναίσθηση να μετριάσει τη διάνοια. Το να ανακαλύψετε ότι η δική σας δύναμη δεν απαιτεί την ταπείνωση κάποιου άλλου είναι η τελευταία και πιο δύσκολη μάχη που η κάρτα σας ζητά να αναλάβετε.

The Five of Subways across decks

Οι παραδόσεις διαβάζουν την ίδια σύγκρουση σε διαφορετικά δωμάτια, και η συμβολή αυτής της τράπουλας είναι να τη σκηνοθετήσει στην αποβάθρα του μετρό. Η έκδοση Rider-Waite-Smith είναι η θεατρική πηγή: ένας νεαρός συγκεντρώνει τρία σπαθιά με ένα ικανοποιημένο μειδίαμα μετά από μια παράκτια αψιμαχία, ενώ δύο φιγούρες απομακρύνονται με κόπο κάτω από έναν σκισμένο ουρανό, η καθοριστική εικόνα της πύρρειας νίκης.

Στην Ταρώ της Μασσαλίας η κάρτα αφαιρεί το ανθρώπινο δράμα και διατάσσει πέντε λεπίδες σε ένα σκληρό, συμμετρικό μοτίβο, με τη σύγκρουση να εμφανίζεται ως καθαρή δομή. Στην τράπουλα των Crowley και Harris Thoth η κάρτα είναι έντονα αφηρημένη και φέρει τον τίτλο «Ήττα»: αγγελικά χέρια κρατούν σπαθιά σε μια σύγκρουση ενώ μια τρίτη λεπίδα ορμά προς τα πάνω για να τα σκορπίσει, με το κεντρικό σπαθί σπασμένο για να δείξει την απώλεια δύναμης, με τα σκισμένα πέταλα ρόδων της Αφροδίτης να πέφτουν μέσα από τα όπλα. Η Ταρώ της Νέας Υόρκης διατηρεί το αρχέτυπο ακέραιο και ανταλλάσσει την ακτή με τον υπόγειο. Ο νικητής που μειδιάζει γίνεται ένας άνδρας με γυαλιά ηλίου που κυριαρχεί στην αποβάθρα, τα παραδομένα σπαθιά γίνονται ένα σκελετωμένο τουρνικέ από πασσάλους, η ταραγμένη θάλασσα γίνεται το λιμάνι, και το Άγαλμα της Ελευθερίας στέκεται σε σιλουέτα ως η συνείδηση της κάρτας, με την ελευθερία της να ανήκει στους ανθρώπους που απομακρύνονται.

In combination and context

Το Πέντε του Μετρό κάθεται μέσα σε ένα ξεκάθαρο τόξο της σειράς. Είναι η χαοτική κορύφωση και ψεύτικη νίκη που ακολουθεί το υπόλοιπο του Τεσσάρων, και ακολουθείται από το Έξι του Μετρό, την ήσυχη διαδρομή προς πιο ήρεμα νερά, ήδη ορατή στις δύο φιγούρες που φεύγουν προς το λιμάνι. Έρχεται σε έντονη αντίθεση με το Πέντε των Γερανών, τον φλογερό καυγά αυτής της τράπουλας μεταξύ ίσων, ανταγωνιστικό αλλά χωρίς βαθιά κακία, ενώ το Πέντε του Μετρό είναι προσωπικό, υπολογιστικό και ψυχρό, με αντιπάλους αταίριαστους και σπασμένη επικοινωνία.

Η θέση στο ανάπτυγμα το αποσαφηνίζει. Σε μια ερώτηση με ναι ή όχι είναι ένα σχεδόν καθολικό όχι, προειδοποιώντας ότι η τρέχουσα πορεία οδηγεί σε περαιτέρω εχθρότητα ή σε μια νίκη τόσο συμβιβασμένη που μοιάζει με ήττα, και σε ερωτήσεις συμφιλίωσης λέει ότι το ρήγμα δεν μπορεί να επουλωθεί ενώ το εγώ καθοδηγεί οποιαδήποτε από τις δύο πλευρές. Αν διαβαστεί για το πώς νιώθει κάποιος, δείχνει ένα άτομο παγιδευμένο στην αδρεναλίνη του καυγά, να χαμογελά ακατάλληλα μπροστά στο τραύμα, ή εκείνον που επιστρέφει σπίτι σιωπηλά ανίκανος ακόμα να παραδεχτεί την απώλεια. Όπου κι αν εμφανιστεί, η οδηγία ισχύει: ξεκαθαρίστε τι πραγματικά θέλετε πριν εμπλακείτε, και κάντε τον έλεγχο που κάνει τελικά κάθε Νεοϋρκέζος, όχι το «κέρδισα;» αλλά το «μπορώ να σεβαστώ τον τρόπο που ταξίδεψα;».