رون‌ها: پنجشنبه، ۲۲ اکتبر

Raidho اسب‌سواری است، و شعر آنگلوساکسون با لحنی خشک درباره‌اش می‌گوید: سوارکاری برای هر جنگاوری در تالار آسان است، و برای کسی که بر پشت اسب مسافت‌های طولانی را می‌پیماید بسیار دشوار. این رون، حرکتی با مسیری مشخص و آهنگی است که کسی باید نگهش دارد. امروز شما بر پشت اسب سوارید. مسیرِ پیش رو بی‌زرق‌وبرق است و برنامه‌ریزی برای آن بخش آسان ماجرا بود. آهنگی را حفظ کنید که بتوانید نگهش دارید، نه سرعتی که می‌توانید با آن آغاز کنید، و برای گفتگو درباره جاده با کسانی که در تالار نشسته‌اند متوقف نشوید.

رید سواری است، و شعر یادآور می‌شود که برای اسب بدترین است. پیشرفت امروز با تلاش کسی پرداخت می‌شود، و این رون می‌پرسد آیا می‌دانید تلاش چه کسی. اگر تلاش شماست، بررسی کنید که آهنگ کار ماندگار باشد. اگر تلاش کس دیگری است، به جای آنکه بی‌هیچ حرفی از هموار بودن سفر لذت ببرید، آن را با صدای بلند بگویید.

Rad همان سوارکاری انگلیسی است، و شعر مرزی را ترسیم می‌کند که رون کهن‌تر تنها به آن اشاره دارد: آسان در تالار، دشوار در جاده. این تفاوت میان سخن گفتن از سفر و در سفر بودن است. امروز سخن گفتن تمام شده است. هر آنچه را برای مردم توصیف می‌کرده‌اید، امروز از شما می‌خواهد که بخشی از آن را واقعاً طی کنید، به سرعت اسب، بی‌آنکه کسی تماشا کند. پیشرفت در اینجا با فرسنگ‌ها سنجیده می‌شود نه با برنامه‌ها، و فرسنگ‌ها آهسته‌اند.

Ruis همان سرخی است، چنان‌که کنایه‌ها می‌گویند: سرخی چهره‌ها، شدیدترین گل انداختن، سرخی شرمساری. این چیزی است که تن پیش از شخص بازگو می‌کند. امروز مراقب این گل انداختن باشید، چه در خودتان و چه در آن سوی میز. چهره کسی لحظه‌ای پیش از جمله‌اش حقیقت را خواهد گفت، و این رون می‌گوید به چهره اعتماد کنید. اگر چهره خودتان است، بگذارید سرخ شود. برافروختگی نشانه‌ای صادقانه در روزی است که شاید نشانه‌های زیادی عرضه نکند، و تقلا برای پنهان کردنش همان جایی است که شرم واقعی لانه کرده است.