Futhorc
Hægl to grad w poemacie starangielskim: najbielsze z ziaren, wirujące w powietrzu niebios i miotane powiewami wiatru. Lecz strofa dodaje zdanie, które nordyckie poematy pomijają: potem zamienia się w wodę. W tym tygodniu coś spadnie z zewnątrz, z kierunku, którego w ogóle nie obserwowałeś, i nie zapyta, czy pora ci odpowiada. Wiatr z poematu ciska gradem w bok i w dół, więc to zamieszanie może krążyć, zanim opadnie. Nie goń za nim. Zajmij się tym, co rzeczywiście uległo zniszczeniu, zapisz straty i poczekaj, zanim zaczniesz nadawać temu głębsze znaczenie. Pod koniec tygodnia większość tego stopnieje i zamieni się w wodę, a to, co nadal zostanie na ziemi, będzie jedyną rzeczą wymagającą konkretnego planu.