Futhorc
Eþel to rodowa posiadłość: to, co zostało ci dane, a nie zdobyte, i co kochasz mocniej, niż powinieneś. Poemat nazywa ten dom drogim każdemu człowiekowi, jeśli może cieszyć się tam prawem i dostatkiem w nieprzerwanej pomyślności. Dziś coś odziedziczonego wymaga opieki lub odpuszczenia, a runa szczerze przypomina, że przywiązanie do starych murów rzadko bywa racjonalne.