Runy: Tydzień od poniedziałku, 24 sierpnia

Eihwaz to cis: drzewo długowieczne, trujące i stanowiące oś między tym, co w górze, a tym, co w dole. Ten tydzień wymaga wytrwałości szczególnego rodzaju, polegającej na trwaniu w trudnym położeniu zamiast ucieczki przed nim. W twojej sytuacji obecna jest toksyczność, lecz przetrwasz jej bliskość, jeśli zachowasz rozwagę. Cis nie walczy z tym, co go otacza, ani tego w siebie nie wchłania. Utrzymaj swoją pozycję, zapuść korzenie we własnym gruncie i pozwól, by ten tydzień był po prostu długi, a nie pełen dramatycznych zwrotów.

Nauðr to stan, w którym tkwisz z zamkniętymi już wyjściami. W tym tygodniu ograniczenie jest jak najbardziej realne, a spór z nim pochłonie tylko twoje siły. Islandzki poemat nazywa to twardym wyborem, i właśnie na tym polega sens tej runy: gdy wybór zawęża się do dwóch opcji, odkrywasz, co naprawdę wolisz. Działaj wewnątrz tych granic, a nie wokół nich. W tym tygodniu rozstrzygnie się coś, co przy szerszym wachlarzu możliwości odkładałbyś na kolejny rok, i na tym polega surowa łaskawość tej runy.

Eoh to cis: z zewnątrz szorstki, głęboko zakorzeniony, strzegący ognia i stanowiący radość gospodarstwa. Przydatny na sposoby, które stają się oczywiste dopiero po wielu latach. Ten tydzień nagradza to, co trwa na swoim miejscu tak długo, że uważa się to za coś oczywistego. Coś mało efektownego trzyma wszystko w ryzach, a pokusa zastąpienia tego czymś ładniejszym będzie silna. Nie rób tego. Drewno cisu wybiera się na łuki ze względu na to, co drzewo cicho robiło przez sto lat, a nic powstałego w pośpiechu tego nie zastąpi.

Straif to siarka: odczynnik, który przemienia to, czego dotknie, sam nie będąc celem. W tym tygodniu ty jesteś katalizatorem, a nie ostatecznym rezultatem, albo jest nim ktoś w twoim otoczeniu. Coś ulega przekształceniu pod wpływem kontaktu z rzeczą, która sama w sobie nie ulegnie zmianie. To pożyteczna rola, choć łatwo budzi rozgoryczenie, bo odczynnik rzadko bywa wymieniany w opisach sukcesu. Wykonaj pracę nad zmianą sytuacji i odpowiednio ustaw swoje oczekiwania wobec uznania, bo siarkę pamięta się z zapachu, a nie z metalu, którego wytopienie umożliwiła.