Ρούνοι: Κυριακή, 11 Οκτωβρίου

Το Algiz είναι το αγριόχορτο του βάλτου, μια ασπίδα που κόβει όποιον απλώνει το χέρι προς το μέρος σας. Η σημερινή προστασία είναι αληθινή, αλλά δεν διακρίνεται για την ευγένειά της. Ό,τι σας κρατά ασφαλείς, ταυτόχρονα κρατά τους ανθρώπους σε απόσταση, και η ίδια κοφτερή άκρη εκτελεί και τα δύο έργα. Προσέξτε ποιος μένει απέξω. Αν ανάμεσά τους βρίσκεται κάποιος που θα θέλατε να πλησιάσει, η φρουρά κάνει περισσότερα από όσα της ζητήσατε.

Το Sól είναι ο ήλιος: αυτό που τελειώνει το πάγωμα είτε ήσασταν έτοιμοι να τελειώσει είτε όχι. Κάτι ξεπαγώνει σήμερα. Αυτό είναι ως επί το πλείστον ευπρόσδεκτο, αλλά θα απελευθερώσει και ό,τι κρατούσε ακίνητο το κρύο. Να περιμένετε κίνηση σε μια κατάσταση που έμοιαζε τακτοποιημένη, και θυμηθείτε ότι την τακτοποίηση την έκανε ο πάγος, δεν ήταν λύση.

Το Ior είναι ένα ψάρι του ποταμού που παίρνει την τροφή του στη στεριά, κάτι που δεν είναι ψάρι. Το ποίημα δεν ονομάζει ποτέ το ζώο, και ο κάστορας εξηγεί τις περισσότερες φράσεις: έχει μια ωραία κατοικία περιτριγυρισμένη από νερό, όπου ζει με χαρά. Αυτός είναι ο πιο ευχαριστημένος στίχος σε ένα ποίημα κατά τα άλλα γεμάτο κινδύνους και κόστος. Σήμερα εργάζεστε ανάμεσα σε δύο στοιχεία, δύο ρόλους ή δύο χώρους, και η στροφή είναι σαφής ότι αυτό μπορεί να είναι άνετο αντί για κουραστικό. Αυτό που το κάνει άνετο είναι η κατοικία. Ελέγξτε τη βάση στην οποία επιστρέφετε προτού απομακρυνθείτε περισσότερο από αυτήν.

Το Ór είναι ο χρυσός, και το κένινγκ του είναι ένας μεταλλουργικός ισχυρισμός: η πιο σεβάσμια από τις ουσίες, επειδή ο χρυσός δεν διαβρώνεται. Το σίδερο σκουριάζει και το ασήμι μαυρίζει· ο χρυσός που βγαίνει από το χώμα ύστερα από τρεις χιλιάδες χρόνια βγαίνει όπως ακριβώς μπήκε. Σήμερα, προσέξτε τι δεν σας ζητά τίποτα. Μια δεξιότητα που ήδη έχετε, ή μια εκτίμηση που κερδίσατε πριν από καιρό και δεν έχετε συντηρήσει από τότε, παραβλέπεται εύκολα ακριβώς επειδή είναι αθόρυβη και δεν χρειάζεται δουλειά. Το όνομα είναι δάνειο από τα λατινικά, aurum, οπότε το Ór σηματοδοτεί επίσης μια αξία σας που περιγράφεται ξανά με το λεξιλόγιο κάποιου άλλου, ενώ η ίδια η αξία αντέχει.