تاکسی زرد

تصویرسازی و نمادشناسی

در تاروت شهر نیویورک، ارابه در قالب تاکسی زرد ظاهر می‌شود و باغ سنگی و ابوالهول‌ها جای خود را به خیابانی بزرگ می‌دهند. این کارت یک خودروی کراون ویکتوریا را نشان می‌دهد که در ترافیک قفل‌شده از خیابان ۳۴ تا ۵۹ در حرکت است و با زبان بصری پاپ‌ارت این دسته کارت تصویر شده است: پرتوهای درخشان خورشیدی، بافت نقطه‌ای نیم‌سایه (هفتون)، و سیلوئت‌های سیاه استوار در برابر بلوک‌های رنگی صورتی، قرمز، فیروزه‌ای، سبز و زرد. تاکسی‌متر در حال انداختن شماره است، مسافر تا نود دقیقه دیگر پرواز دارد، و راننده بدون گفتن هیچ سخنی کار خود را انجام می‌دهد.

چهره راننده نیمه بالایی کارت را پر کرده است؛ عظمت او میان دره‌های برج‌های آسمان‌خراش نمایان است و نگاهی استوار و آرام دارد. او ارابه‌ران مدرن است. در جایی که جنگجوی رایدر-ویت-اسمیت زره بر تن دارد، راننده تاکسی وقار و خونسردی پوشیده است و چشمانش تنها بر مسیری متمرکز است که خود می‌بیند. چهره‌ای که در مقیاس برج‌ها تصویر شده، همان پیامی را منتقل می‌کند که تاج کهن می‌گفت: تسلط بر موقعیت و ذهنی فراتر از هیاهوی ترافیک.

خودِ تاکسی جایگزین ارابه شده است. خودروی سنگی، مربع‌شکل و استوارِ کارت رایدر-ویت-اسمیت، در قالب یک کراون ویکتوریا بازآفرینی شده است؛ ماشینی با کاربرد خالص، ضربه‌خورده اما شکست‌ناپذیر. چراغ روشنِ سقف تاکسی نقش تاج ستاره‌ای ارابه‌ران را ایفا می‌کند؛ نشانه‌ای بالای ترافیک که می‌گوید این خودرو در حال خدمت و حرکت با هدف است. در پشت تاکسی، پرتوهای خورشیدی موتور محرک کارت را آشکار می‌سازند و نماد شتاب، قدرت اراده و موج سبز چراغ‌های راهنمایی هستند که به بیرون می‌تابند. در حالی که سایه‌بان کارت رایدر-ویت-اسمیت ستاره‌ها را بالای سر داشت، در اینجا تمام آسمان لبریز از نیرو و رنگ است.

اتوبوس در سمت چپ و کامیون در سمت راست جای دو ابوالهول را گرفته‌اند. در کارت کلاسیک، ابوالهول‌های سیاه و سفید نیروهای متضادی هستند که جنگجو بدون استفاده از مهار آن‌ها را به تعادل می‌رساند. در اینجا، آن‌ها دو توده ترافیکی هستند، یکی عمومی و دیگری تجاری؛ نیروهایی که می‌توانند راننده‌ای ناشی را در هم بکوبند، اما استاد از میانشان می‌گذرد و آن‌ها را به جای زور با زمان‌بندی دقیق کنترل می‌کند. مجسمه آزادی به صورت سیلوئت سیاه کوچکی میان ساختمان‌ها پدیدار می‌شود؛ ستاره ثابت این سفر و آرمانی که این حرکت در خدمت آن است. او جایگزین تاج افتخار پیروزی شده است: آزادی، پاداش کسی است که فرمان را در دست نگه می‌دارد.

خط افق برج‌ها که از دو سو فشار می‌آورند، همان شهری است که پشت ارابه رایدر-ویت-اسمیت ایستاده بود، اما اکنون از پس‌زمینه به درون میدان نبرد آمده است؛ حریف و پیست مسابقه به‌طور هم‌زمان. نقطه‌های نیم‌سایه که در آسمان و خیابان پراکنده‌اند، بافت ویژه این دسته کارت هستند؛ انبوه جمعیت، صداها و میلیون‌ها زندگی هم‌زمانی که راننده از میان آن‌ها مسری مستقیم را حفظ می‌کند. در پایین سمت راست، درخشش چراغ جلو همچون مشعلی می‌سوزد؛ نوری رو به جلو که اراده را بر جاده می‌تاباند و مسیر پیش رو را می‌شکافد.

معنی اصلی

ارابه کهن الگویی که از کارت کلاسیک می‌شناسید، در زیر این تصویر حضور دارد: اراده پیروزمندانه، شتابی که از ثابت نگه داشتن نیروهای متضاد به دست می‌آید، و نقطه پایانی بر نخستین مرحله از سفر روح. این دسته کارت، آن پایه اصلی را می‌گیرد و پشت دیواره شیشه‌ای تاکسی قرار می‌دهد. تاکسی زرد، پیروزی بر شهری است که برای متوقف کردن شما ساخته شده است؛ پیروزی در قالب خودرویی که این افتخار را صد بار در روز تکرار می‌کند.

این کارت نشان‌دهنده حرکت و پیشرفت قاطعانه است. اوضاع آرام نیست. خیابان قفل شده، چراغ در حال تغییر است و به نظر می‌رسد همه‌چیز طوری طراحی شده تا سرعت شما را کاهش دهد؛ با این حال، شما فرمان را در دست دارید، خیابان فرعی‌ای را می‌شناسید که هیچ‌کس دیگر نمی‌شناسد، و در حال حرکت هستید. این کارت اغلب پایان یک مرحله راکد را نشان می‌دهد؛ زمانی که پروژه‌ای کند پیش می‌رفت ناگهان به موج سبز چراغ‌ها می‌رسد یا تصمیمی معطل‌مانده سرانجام راه را برای شما باز می‌کند.

در سفر خیابانی این دسته کارت، تاکسی زرد هفتمین آرکانا است؛ جایی که تفکر پایان می‌یابد و پیشروی آغاز می‌شود. تازه‌وارد بدون هیچ نقاشی از اتوبوس پایانه پورت آثوریتی پیاده شد. اکنون همان روح، پس از گردآوری ابزارها از دست‌فروش و حکمت از کتابدار، فرمان را به دست می‌گیرد و خودِ شهر به آزمون تبدیل می‌شود. قهرمان، مهارت‌ها، خودرو و مهلت زمانی را در اختیار دارد؛ آنچه باقی می‌ماند رانندگی است.

معنی مستقیم

در حالت مستقیم، تاکسی زرد چراغ سبزی است و مسیری باز که از میان ترافیک گشوده می‌شود. این کارت نشان‌دهنده قدرت اراده، کنترل و رسیدن به مقصد برای کسی است که فرماندهی را به دست می‌گیرد و منتظر خلوت شدن ترافیک نمی‌ماند؛ زیرا در این شهر ترافیک هرگز کاملاً خلوت نمی‌شود. با موانع مانند چیزهایی رفتار کنید که باید از میانشان عبور کرد، نه دلایلی برای کنار زدن و توقف. به مسیری متعهد شوید و آن را با مهارت طی کنید.

در عشق. رابطه‌ای در حال حرکت: شتاب، دنبال کردن، و دو نفر که از میان موانع شهر به سوی یک مقصد مشترک پیش می‌روند. این حالت می‌تواند نشان‌دهنده شروع قاطعانه یک ارتباط، عبور از اتاق برای گفت‌وگو یا فرستادن نخستین پیامک باشد، یا زوجی مستقر که ثابت می‌کنند می‌توانند فاصله، برنامه‌ها و یافتن آپارتمان را با هم مدیریت کنند. سایه آن راننده‌ای است که عاشق تعقیب است و به محض به دست آوردن کرایه، سرد می‌شود؛ بنابراین سرعت را صادقانه نگه دارید و چراغ قرمزها را رد نکنید تا سریع‌تر از آنکه اعتماد شکل گیرد به صمیمیت برسید.

در شغل. مسافتی شغلی در حال حرکت: مسیر ارتقای شغلی، پروژه‌ای تحویل داده‌شده در مهلتی غیرممکن، و اعتبار کسی که کارها را به مقصد می‌رساند. این کارت از به دست گرفتن فرمان مسیر شغلی و هدایت آن به سوی نقشی که واقعاً می‌خواهید پشتیبانی می‌کند، و به کارهایی پاداش می‌دهد که بر پایه حرکت و زمان‌بندی پیش می‌روند؛ از لجستیک و حمل‌ونقل گرفته تا هر شغلی که با شجاعت و پیگیری به دست می‌آید.

در امور مالی. تاکسی‌متر به نفع شما کار می‌کند. پول پس از گره ترافیکی شروع به حرکت می‌کند، پرداختی تسویه می‌شود یا افزایشی در حقوق رخ می‌دهد، و کارت به کسی پاداش می‌دهد که به یک مقصد مالی مشخص متعهد شده و به سوی آن رانندگی می‌کند. این کارت از هدف‌گذاری شفاف برای پس‌انداز و درآمد فعالِ مرتبط با تلاش حمایت می‌کند، و می‌تواند به درآمدهای حاصل از حمل‌ونقل، تحویل کالا، یا جابه‌جایی به‌موقع اشاره داشته باشد.

در سلامتی. تصمیم برای به دست گرفتن فرمان بدن خود و هدایت آن با انرژی واقعی. این کارت از هر نوع حرکتی استقبال می‌کند؛ دویدن روی پل هنگام سپیده‌دم، دوچرخه‌سواری در خیابان‌ها، پیاده‌روی پنجاه بلوک به جای زدن کارت مترو، و بر استقامت، مسیر تمرینی و اراده برای حفظ انضباط و خواب منظم تاکید دارد، در حالی که شهر هر شب هزاران مسیر انحرافی پیشنهاد می‌دهد.

معنی معکوس

در حالت معکوس، تاکسی زرد تاکسی‌ای است که به هیچ کجا نمی‌رود. تاکسی‌متر می‌اندازد، خیابان سپر به سپر قفل شده است، و راننده بر بوق فشار می‌آورد و فرمان را تسلیم خشم خود می‌کند. این حالت به ترافیک قفل‌شده، از دست دادن کنترل، ارتباطات ازدست‌رفته و این احساس اشاره دارد که شهر شما را هدایت می‌کند. برنامه‌ها در ترافیک متوقف می‌شوند و مهلت‌ها به عقب می‌افتند. گاهی سریع‌ترین کاری که می‌توانید در اینجا انجام دهید این است که کنار بکشید، به نقشه نگاه کنید و اعتراف کنید که مسیر اشتباه بوده است.

در عشق. زوجی متوقف‌شده در ترافیک؛ هر دو نفر در یک خودرو بدون هیچ حرکتی، در حالی که یکدیگر را سرزنش می‌کنند. شور و اشتیاق در درجا زدن است در حالی که مسائل اجرایی جای مقصدی را که دو نفر زمانی بر آن توافق کرده بودند می‌گیرد، یا شریکان برای گرفتن فرمان به جان هم می‌افتند. این حالت می‌تواند نشان‌دهنده رابطه‌ای باشد که بیش از حد سریع از کنار هر تابلوی هشداری گذشته است، یا جدایی زمانی که یک نفر از کوتاه آمدن درباره مسیر خودداری می‌کند.

در شغل. زندگی حرفه‌ایِ متوقف‌شده میان ایستگاه‌ها. انرژی صرف می‌شود و تاکسی‌متر می‌اندازد، اما هیچ‌چیز به جلو نمی‌رود. کرایه‌های بسیار زیادی به‌طور هم‌زمان پذیرفته شده‌اند و انرژی در مسیرهای رقابتی پراکنده می‌شود، درگیری با همکاران به نزاع بر سر سهم و قلمرو تبدیل می‌گردد، و فرسودگی شغلی ناشی از رانندگی سخت به سوی مقصدی رخ می‌دهد که هرگز خودتان انتخاب نکرده بودید.

در امور مالی. تاکسی‌متر می‌اندازد در حالی که خودرو در ترافیک قفل شده است. هزینه‌ها بدون هیچ پیشرفتی که آن‌ها را توجیه کند جاری هستند، خرج کردن از درآمد پیشی می‌گیرد، یا خریدی تکانه‌ای و ناگهانی چراغ را نادیده گرفته و خسارت به بار می‌آورد. این کارت می‌تواند نشان‌دهنده قطع درآمد به دلیل معامله‌ای معطل‌مانده یا پرداختی دیرهنگام، یا هزینه‌های واقعی خودرو مانند تعمیرات و جریمه‌ها باشد، و نسبت به میانبرهای پرریسک و وام گرفتن برای حفظ ظاهرِ در حرکت بودن هشدار می‌دهد.

در سلامتی. بدنی متوقف‌شده در ترافیک، یا بدنی که کسی غیر از شما آن را هدایت می‌کند. غذاهای بیرون‌بر در هر شب زیرا روز انرژی‌ای باقی نگذاشته، مسیر باشگاه رها شده، و کل ماشین با استرس، کافئین و چهار ساعت خواب کار می‌کند؛ مانند تاکسی‌ای که هرگز به تعمیرگاه بازنمی‌گردد. توصیه این است که به این وسیله نقلیه احترام بگذارید: هیچ تاکسی‌ای بدون نگهداری برای همیشه کار نمی‌کند، پس به تعمیرگاه بروید، استراحت کنید و کنترل را بلوک به بلوک پس بگیرید.

عده زیادی از خوانندگان کارت، حالت معکوس را صریحاً به عنوان هشداری درباره خرابی خودرو یا تصادف می‌دانند، و توصیه‌ای مبنی بر اینکه هنگام آشفتگی عاطفی رانندگی نکنید.

یادداشت‌های تاریخی

ارابه که در پشت تاکسی زرد قرار دارد، از رژه پیروزی رومیان سرچشمه می‌گیرد؛ رژه‌ای چندروزه که یک سردار پیروز در میان شهر هدایت می‌کرد و با مسابقات ارابه‌رانی در میدان ادامه می‌یافت. نیای ادبی مستقیم آن، منظومه «پیروزی‌ها» (I Trionfi) اثر پترارک در سال ۱۳۷۴ است که در آن، پیروزی شهرت بر ارابه‌ای سوار بود که مردگان را زیر پا له می‌کرد. نخستین دسته‌های کارت ایتالیایی آن را دنیوی نگه داشتند. کارت ویسکونتی-اسفورزا زنی تاج‌دار با عصای سلطنتی و گوی بالدار را نشان می‌دهد که اسب‌های سفید آن را می‌کشند؛ قدرتی اشرافی بدون هیچ‌یک از نمادهای باطنی بعدی، و به‌طرز عجیبی ایستا و بی‌حرکت.

لایه باطنی با احیای علوم خفیه در فرانسه وارد شد. الیفاس لِوی با تکیه بر نظریات مصری کورت دو ژبلن، اسب‌های بارکش را با دو ابوالهول، یکی سیاه و دیگری سفید، جایگزین کرد؛ اصول فعال و منفعلی که اراده باید آن‌ها را رام کند. او فاتح را در ارابه‌ای مکعب‌شکل با تاجی از ستاره پنج‌پَر، اوریم و تمیم به شکل ماه نو بر شانه‌ها، و گویی بالدار بر فراز آن قرار داد. ویت و پاملا کلمن اسمیت طرح لِوی را وارد دسته کارت رایدر-ویت-اسمیت در سال ۱۹۰۹ کردند و تصوری را تثبت نمودند که بیشتر خوانندگان می‌شناسند: خودروی سنگی، سایه‌بان ستاره‌ای، و دو ابوالهول که تنها با ذهن راننده مهار شده‌اند.

تاروت شهر نیویورک آن خط طولانی را یک گام فراتر می‌برد. هر نسخه قبلی، پیروزی را در جایی قرار می‌داد که جهان خود می‌توانست به نمایش بگذارد: خیابانی رومی، درباری رنسانسی، یا باغی سنگی و هرمسی. این دسته کارت آن را در خیابان اصلی شهر قرار می‌دهد؛ زیرا پیروزی روزمره‌ای که یک نیویورکی واقعاً به رسمیت می‌شناسد، عبور از ترافیکی قفل‌شده و رسیدن به‌موقع به مقصد است. ارابه سنگی به یک کراون ویکتوریا، ابوالهول‌ها به یک اتوبوس و یک کامیون، و تاج افتخار پیروزی به مجسمه آزادی تبدیل می‌شود که به صورت سیلوئت در پایان مسیر قرار دارد.

تطبیق‌ها و هم‌پیوستگی‌ها

عدد. هفت، عدد جوینده: حکمت درونی، شهود، و جستجوی حقیقت در زیر سطح. در این دسته کارت، این عدد در بافت شهر بافته شده است: قطار خط ۷ که به سمت کوئینز می‌رود، هفت رقمِ شماره تلفن‌های قدیمی تاکسی‌رانی، و عدد هفت شانس که راننده میان کرایه‌ها در سوپرمارکت محلی بازی می‌کند. این عدد تاکید دارد که تسلط بر شهر بیرونی با تسلط بر شهر درونی آغاز می‌شود. راننده‌ای که دچار اضطراب می‌شود مانند دیگران در ترافیک می‌ماند، و راننده‌ای که خود را می‌شناسد خیابان فرعی را پیدا می‌کند.

اخترشناسی. نشان سرطان (تیر) بر این کارت حاکم است؛ نشان کاردینال و آبِ ماه، و پیوندی که تازه کاران را به شگفتی می‌اندازد در اینجا تقریباً به واقعیت تبدیل می‌شود. سرطان نشانِ لاک و صدف است؛ موجودی نرم که با حمل کردن زره خود زنده می‌ماند، و تاکسی زرد دقیقاً همان است: پوسته فولادی سختی که در محیطی خشن حرکت می‌کند تا فردِ درون خود را محافظت کند. سرطان همچنین نشانِ خانه است، و عمیق‌ترین وعده تاکسی همان وعده سرطانیِ رساندن شما به خانه است. سرسختی آن مانند سرسختی خرچنگ است: راننده کرایه را رها نمی‌کند.

عنصر. آب. در زیر صدای بوق‌ها و حرکت سخت، جریان عاطفی و شهودیِ سرطان و ماه جاری است؛ راداری که راننده با آن حس می‌کند کدام خیابان‌ها در حرکت هستند و کدام مسافران دردسرساز خواهند بود.

کابالا. این کارت مسیر هجدهم را در بر می‌گیرد، از بیناه (فهم) به گبورا (صلابت)، با عبور از ورطه. حرف عبری آن «حِت» (Cheth) است؛ حصار یا محفظه، مرزی که از چیزی ارزشمند و آسیب‌پذیر هنگام سفر محافظت می‌کند، که همان شکلِ خودِ تاکسی است: کابینی بسته‌شده که انسانی را در سرا سراسر شهر حمل می‌کند.

وقار عنصری. در کنار کارت‌های آتشی و پرسرعت، شتابِ رو به جلو شدت می‌یابد. در کنار کارت‌های آبی و احساسی، جریان پنهان سرطانی به سطح می‌آید و فال‌گیری به سوی احساسی می‌چرخد که راننده با آن هدایت می‌کند.

چشم‌انداز روان‌شناختی

افلاطون دو هزار سال پیش صحنه درونی این کارت را ترسیم کرد. او در رساله «فدروس» روح را به شکل ارابه‌ای تصویر می‌کند که راننده آن، یعنی عقل، اسبی سفید از روح والامقام و اسبی سیاه از امیال پست را هدایت می‌کند؛ اگر آن‌ها بدون کنترل بکشند، ارابه را از هم می‌درند یا آن را به چرخیدن دور خود وادار می‌سازند. تاکسی زرد آن تعادل را به شکل یک شیفت کاری بازآفرینی می‌کند: اتوبوس و کامیون همان دو اسب هستند، تاکسی‌متر و ساعت کشش هستند، و راننده بدون آنکه هرگز صدای خود را بلند کند آن‌ها را کنترل می‌کند.

یونگ زره را اضافه می‌کند، و این دسته کارت آن را با خونسردی تعویض می‌نماید. ارابه‌رانِ خشک و زره‌پوش همان «پرسونا» (نقاب) است؛ نقابی که به جهان نشان می‌دهیم. نسخه راننده تاکسی همان آرامشِ کامل در پشت دیواره شیشه‌ای است؛ احساساتی که دور از چشم نگه‌داشته می‌شوند در حالی که دست‌ها روی فرمان باقی می‌مانند. در پرسش‌های مربوط به هویت، این کارت همچنان نشان‌دهنده «سندروم خودویرانگری» (سندروم ایمپاستر) است؛ ترس از این‌که شیادی باشید که با ماشینی سنگین کار می‌کند که خود کاملاً آن را درک نکرده‌اید، و این پرسش را مطرح می‌سازد که آیا خونسردی شما از شما محافظت می‌کند یا شما را از خودتان پنهان می‌سازد.

به عنوان یک شخصیت، تاکسی زرد فردی است که زندگی خود را هدایت می‌کند. آن‌ها پیش از هر کس دیگری در اتاق می‌دانند به کجا می‌روند، تحت فشار به جای فریاد زدن آرام‌تر می‌شوند، و خود را با رسیدن به مقصد می‌سنجند. سایه فرمان، خودداری از مسافر بودن برای همیشه است: سخت شدن کنترل به تسلط‌جویی، تبدیل سرعت به بی‌پروایی، و رسیدن به مقصد در حالی که مسافرِ صندلی عقب فراموش شده است. کارِ این کارت، حفظ چشمان آرام بالای خیابانِ پرهیاهو بدون گم کردن دلیلِ سفر است.

تاکسی زرد در میان دسته‌های کارت مختلف

تاروت مارسی. اسب‌ها چنان روی دو پا می‌ایستند که گویی قصد رم کردن دارند، اما بدن‌هایشان به سمت بیرون است و چرخ‌ها در جهتی اشتباه قرار دارند؛ از این رو کل کارت در حرکتی معلق باقی می‌ماند، شتابی که یک نفس پیش از رهایی نگه‌داشته شده است.

کرولی-توت. کرولی ارابه‌ران خود را در زرهی از کهربا می‌پوشاند و خرچنگی را به نشان سرطان بر سر او قرار می‌دهد. چهار ابوالهولِ گردان از اجزای مختلف حیوانات جایگزین دو ابوالهول می‌شوند که نماد کروبیان، عناصر و نشان‌های ثابت هستند، و تنها وظیفه واقعی راننده، حمل سانگرال (جام مقدس) است که در دستانش خم شده و پرتو می‌افشاند. شهرِ محصور در پشت سر او به محفظه «حِت» پاسخ می‌دهد.

دسته‌های کارت مدرن. در میان سنت‌های گوناگون، چرخ‌ها به‌طرز عجیبی بی‌حرکت می‌مانند و پارادوکس را حفظ می‌کنند: حرکت، درونی است و موتور واقعی ذهنی است که در تعادل نگه‌داشته شده، نه شلاقی که بر گرده حیوانات فرومی‌آید.

تاروت شهر نیویورک. این دسته کارت معنی ارابه را حفظ کرده و نام کارت را به «تاکسی زرد» تغییر می‌دهد. خودروی سنگی به یک کراون ویکتوریا، ابوالهول‌های سیاه و سفید به یک اتوبوس و یک کامیون، تاج ستاره‌ای به چراغ روشنِ سقف تاکسی، سایه‌بان ستاره‌ای به آسمانی از پرتوهای خورشیدی، و تاج افتخار پیروزی به مجسمه آزادی تبدیل می‌شود. در جایی که راننده کلاسیک هیچ مهاری در دست ندارد، این راننده نیز هیچ مهاری ندارد: او ترافیک را با زمان‌بندی کنترل می‌کند و از شکاف‌ها عبور می‌نماید، همان‌گونه که ارابه‌ران تنها با قدرت ذهن بر ابوالهول‌ها مسلط می‌شود.

در ترکیب و زمینه

تاکسی زرد هر آنچه را در اطرافش قرار دارد به مسئله اراده و جهت‌گیری تبدیل می‌کند. به عنوان توصیه، می‌گوید فرمان را به دست بگیرید، خیابان‌های خود را بشناسید، اعصاب خود را حفظ کنید و پیش از رسیدن به مقصد ترمز نکنید. به عنوان مانع، مسیری است که به اشتباه انتخاب شده است؛ فشار آوردن بر بوق به جای خواندن نقشه. به عنوان نتیجه، کنترل، شتاب و رسیدن به مقصد را برای کسی که رانندگی می‌کند وعده می‌دهد.

موقعیت قرارگیری، تاثیر زیادی بر معنی آن دارد. در چیدمان مالی در حالت مستقیم، تاکسی‌متر به نفع شما می‌اندازد و درآمد به حرکت گره خورده است؛ در حالت معکوس، هزینه‌ای است بدون هیچ پیشرفتی که آن را توجیه کند. در کار، مسیر ارتقای شغلی و پروژه‌ای تحویل داده‌شده در رقابت با زمان است؛ در حالت معکوس، انرژیِ صرف‌شده است در حالی که شغل میان ایستگاه‌ها متوقف مانده است. در عشق، دو اراده قوی هستند که یاد می‌گیرند یک فرمان را شریک شوند؛ در حالت معکوس، زوجی متوقف‌شده در ترافیک هستند که یکدیگر را سرزنش می‌کنند.

در درون این دسته کارت، تاکسی زرد در برابر شخصیت‌های دیگر خوانده می‌شود. این کارت هفت ایستگاه پس از تازه‌وارد می‌ایستد؛ همان روحی که بدون هیچ نقاشی از اتوبوس پایانه پورت آثوریتی پیاده شد، و این لحظه‌ای است که آن روح سرانجام فرمان را به دست می‌گیرد. این کارت ابزارهای دست‌فروش و دانش کتابدار را به درون ترافیک زنده می‌برد؛ جایی که دانستن یک چیز و رانندگی کردن آن، دو مهارت متفاوت از آب درمی‌آیند. سایه آن در آینه وسط خودرو حرکت می‌کند: راننده‌ای که در هر تغییر خط پیروز می‌شود اما مسافر را فراموش می‌کند، و نخستین کسی است که به مقصدی می‌رسد که دیگر برایش اهمیتی ندارد.