داوری

تصویرسازی و نمادگرایی

در تاروت نیویورک، کارت داوری خیابانی شهری را در لحظه شکافتن تاریکی توسط نور به تصویر می‌کشد. فرشته‌ای در کار نیست. جمعیتی از سیلوئت‌های سیاه با سبک پاپ‌آرت، شامل زنان، مردان و کودکان، دستان خود را به سوی درخشش سپید و طلایی خورشیدی که بالای کادر را می‌شکافد، برافراشته‌اند. این پاسخ این دک به شیپور رستاخیز است: در این شهر، فراخوان به شکل نوری میان برج‌ها، درخشش بالای پله‌های مترو، یا تابشی می‌رسد که درست در لحظه صدا زدن نامتان روی پیاده‌رو بر شما می‌تابد.

دو پیکره مرکزی از همه بلندتر ایستاده‌اند و دستانشان درون نور تقریباً یکدیگر را لمس می‌کند. آن‌ها تجسم همان تجدید دیداری هستند که کارت توصیف می‌کند: دو انسان از زندگی گذشته که پس از سال‌ها روی سکو یکدیگر را یافته‌اند و یکدیگر را به سوی حقیقت جدیدشان بالا می‌کشند. سیلوئت‌های کوچک‌ترِ اطراف، اهل محل هستند که همگی حضور یافته‌اند؛ یک یادبود، یک جشن و جمعیتی که با هم عروج می‌کنند. رستاخیز در این‌جا امر جمعی است؛ هیچ‌کس به تنهایی از گور زندگی گذشته بیرون نمی‌آید.

مجسمه آزادی در سمت راست خط افق ایستاده و مشعل خود را با همان ژست جمعیت بالا برده است. او فرشته همیشگی داوری در این دک است؛ پیکره‌ای که صد و چهل سال مردم را به زندگی جدید فراخوانده است. پشت سر او، برج امپایر استیت و مجموعه خط افق شهری، همان گورهای دگرگون‌شده کارت‌های سنتی هستند؛ برج‌هایی که مردم پس از دهه‌ها ناپدید شدن در آن‌ها، اینک شاهد برخاستن دوباره ساکنانشان هستند.

نقطه‌های ترام و دایره‌های کاغذ رنگی که فضای هوا را پر کرده‌اند چند مفهوم را هم‌زمان تداعی می‌کنند: نوارهای کاغذی در رژه افتخار، کاغذهای رنگی در جشن سال نو، و نویز بصری همیشگی شهر که ناگهان جشنی به خود گرفته است. بلوک‌های رنگی پررنگ شامل صورتی تند، زرد تاکسی، قرمز شیر آتش‌نشانی و آبی آسمانی، تمام محله‌ها و دوره‌های مختلف یک زندگی را در یک حساب‌رسی واحد گرد هم می‌آورند. زیر پا، سنگ‌فرش ترک‌خورده بخش صادقانه کارت است؛ زمین گذشته که به جای پاک شدن، بر آن ایستاده‌اند. نور در خلأ فرود نمی‌آید، بلکه دقیقاً بر همان پیاده‌رویی می‌تابد که همه‌چیز در آن رخ داده است. سیلوئت سیاه در برابر رنگ‌های درخشان این معنا را حمل می‌کند: گذشته تثبیت‌شده و کاملاً متعلق به شماست، و لحظه‌ای که دست از پنهان کردن آن بردارید، نور پشت آن، آن را تابناک می‌سازد.

معنی اصلی

داوری بیداری بزرگ است؛ ماقبل آخر در سفر احمق و حساب‌رسی نهایی آن. برخلاف نام حقوقی‌اش، این کارت دادگاه نیست، بلکه یک احضار درونی است؛ ندایی که ذهن آگاه و ناخودآگاه هم‌زمان آن را می‌شنوند و تغییری بی‌بازگشت را رقم می‌زند. این دک آن فراخوان را در صحنه عمومی، روی پیاده‌رو و در برابر دیدگان تمام کسانی که پیش‌تر شما را می‌شناختند به تصویر می‌کشد.

آن‌چه نیویورک به این کهن‌الگو می‌افزاید، حساب‌رسی‌ است که به جای خرد کردن، فرد را بالا می‌کشد. شما تمام سال‌ها، محله‌ها و تصمیم‌های گرفته‌شده در ساعات مختلف شبانه‌روز را جمع می‌زنید و حاصل را به عنوان حقیقت خود می‌پذیرید. با این پذیرش، مجموع این تجربیات از بدهی به سرمایه تبدیل می‌شود. شهر تمام رسیدها را نگه داشته بود و امروز آن‌ها را با مهر «پرداخت شد» پس می‌دهد. پیوندهای قدیمی رها می‌شوند، حساب‌های گذشته تسویه می‌گردند و آن بخشی از شما که سال‌ها زیر زمین دوام آورده بود، به روشنی پا می‌گذارد.

این دک تأکید دارد که دگرگونی، زاییده جمع است. تصویر سنتی، مردگان را در قالب خانواده‌ها برمی‌انگیزد، اما این تصویر آن‌ها را در قالب یک محله عروج می‌دهد. هیچ‌کس در تنهایی آپارتمان خویش به بخشایش نمی‌رسد. این حساب‌رسی نیازمند شاهدان است: فردی از زندگی گذشته که می‌بیند به چه کسی تبدیل شده‌اید، همسایگان در مراسم یادبود، و جمعیتی که زیر یک پرتو نور با هم برمی‌خیزند. آن‌چه در آن سوی این صداقت منتظر شماست، تولد دوباره، رهایی از گناه و درکی تازه از مسیر آینده زندگی است.

معنی مستقیم

کارت داوری در حالت مستقیم، نشان‌دهنده تجدید دیداری غیرمنتظره و فراخوانی است که سرانجام به آن پاسخ می‌دهید. فردی از گذشته پس از سال‌ها شما را روی سکو می‌یابد، یا تلفن همراهتان با خبری از یک دعوت کاری، عذرخواهی، یا جابه‌جاییِ به تعویق افتاده زنگ می‌خورد و این بار پاسخ می‌دهید. این کارت نشانه‌ای از بیداری ناگهانی، تصمیمی مهم و گذر به مرحله‌ای تازه از زندگی است. گذشته صادقانه محاسبه می‌شود و حاصل آن، به جای حکم محکومیت، یک نقطه آغاز است.

توصیه این کارت روشن است: تا زمانی که ندای فراخوان شنیده می‌شود به آن پاسخ دهید. برای جلب توجه دیگران نمایش بازی نکنید، بلکه همانند پیکره‌های روی کارت با آغوش باز برخیزید، زیرا این نور واقعی است. کسان گذشته را ببخشید و بگذارید ببینند به چه کسی تبدیل شده‌اید، سپس خود را به خاطر زمان زیادی که صرف شد ببخشید. این از معدود روزهایی است که شهر دست از فشار برداشتن می‌کشد و شروع به برکت دادن می‌کند، پس تا زمانی که پرتو نور باقی است در آن بایستید.

در عشق. این کارت به خالص‌ترین شکل تجدید دیدار را نشان می‌دهد؛ گاهی بازگشت عشقی از گذشته تحت شرایطی کاملاً جدید، میان دو انسان که هر یک دوران خود را گذرانده و حساب‌رسی شخصی‌شان را انجام داده‌اند. در یک رابطه موجود، این دورانِ حساب‌رسی صادقانه است: زمانی که زوج تمام دفترچه گذشته را بررسی می‌کنند، آنچه باید بخشیده شود را می‌بخشند و وارد فصل عمیق‌تری می‌شوند. احساساتی که مرده پنداشته می‌شدند، نشان می‌دهند تنها خفته بوده‌اند و دوباره بیدار می‌شوند.

در شغل. این کارت دقیقاً همان کارت فراخوان حرفه‌ای است. از شنیدن بالاخره آن‌چه واقعاً برای انجامش ساخته شده‌اید و یافتن شجاعت پاسخگویی سخن می‌گوید: حرکت به سوی رسالت واقعی، بازگشت به حوزه‌ای رهاشده، یا متقاضی شدن برای فرصتی که مدت‌ها پشت گوش انداخته بودید. هم‌چنین پاداش تلاش‌های گذشته را به همراه دارد؛ ارتقای شغلی یا بازخورد مثبت، و اغلب یک تجدید دیدار کاری که در آن همکار سابق با پیشنهادی تازه یا دربی گشوده بازمی‌گردد.

در امور مالی. یک حساب‌رسی مالی مهم که به سود شما نهایی می‌شود. پول می‌تواند از گذشته برسد: ارثیه، خسارت بیمه، رای دادگاه، وديعه‌ای که سرانجام بازگردانده شده، یا بدهی قدیمی که تسویه می‌گردد. هم‌چنین کارت حساب‌رسی صادقانه است: ارقام واقعی را همین حالا جمع بزنید و نتیجه‌گیری کنید.

در سلامت. پاسخ دادن به زنگ بیداری. بدن پس از شنیده شدن این احضاریه با سرعتی غیرمنتظره پاسخ می‌دهد، که این امر برای بازتنظیمی سلامت، بازگشت پس از بیماری یا آسیب‌دیدگی، و ازسرگیری تمرینات ورزشی و جسمانی گذشته بسیار نویدبخش است.

معنی معکوس

کارت داوری در حالت معکوس، نشان‌دهنده فراخوانی است که مدام نادیده می‌گیرید. شماره روی صفحه تلفن روشن می‌شود (دوستی قدیمی، رسالتی واقعی، یا گفتگویی به تعویق افتاده)، و شما دوباره زنگ خوردن آن را تماشا می‌کنید و به خود می‌گویید هفته آینده به آن خواهید پرداخت. این حالت نماد رکودی است که نقاب روتین به چهره زده است: ماندن در شغلی، آپارتمانی، یا نسخه‌ای از خود که سال‌هاست اندازه شما نیست، چرا که روبروشدن با حساب‌رسی کامل طاقت‌فرسا به نظر می‌رسد. این کارت می‌تواند به تجدید دیداری از دست رفته، پرهیز از حساب‌رسی، یا ترس از دیده شدن توسط کسانی که شما را در گذشته می‌شناختند اشاره داشته باشد.

در بیشتر موارد، حساب‌رسی عینی به سرزنش بی‌رحمانه خویشتن مبدل می‌شود؛ چرخه بی‌‌پایانی از ملامت خود که در آن قاضیِ سخت‌گیرِ خود هستید و چنان روی اشتباهات گذشته قفل شده‌اید که هیچ حال یا آینده‌ای نمی‌تواند شکل بگیرد. این حالت می‌تواند به معنای سرپیچی سرسختانه از یادگیری درس باشد که تنها تکرار همان موقعیت دردناک را تضمین می‌کند. راه درمان همان راهکار کارت است: حساب‌رسی صادقانه را خودتان و طبق شرایط خود انجام دهید، پیش از آن‌که حساب‌رسی ناخواسته فرارسد.

در عشق. زخم‌های قدیمی باز می‌مانند زیرا باز کردن صادقانه آن‌ها پرهزینه به نظر می‌رسد و گلایه‌های سال‌های دور در هر بحثی حضوری نامرئی دارند. ممکن است عدم تمایل به بخشش، شریکی ناتوان از گرفتن تصمیم تعیین‌کننده، یا نوع نادرستی از تجدید دیدار وجود داشته باشد؛ بازگشت به عشقی قدیمی بدون هیچ حساب‌رسی به این امید که الگوی کهنه خودبه‌خود تغییر کند. اما تغییر نخواهد کرد.

در شغل. رسالت نادیده‌گرفته‌شده‌ای که به پیام‌گیر صوتی فرستاده می‌شود زیرا پاسخ به آن به معنای تغییر است. هم‌چنین می‌تواند نشان‌دهنده تصمیمی شتاب‌زده قبل از روشن شدن حقایق، به تعویق افتادن ارتقای شغلی، یا نادیده گرفته شدن شایستگی باشد، در حالی که می‌دانید جایگاه فعلی برای شما کوچک شده است.

در امور مالی. پرداخت‌های به تعویق افتاده، تصمیمی که در کارتابل کسی گیر کرده است، و بررسی ارقام مالی‌تان که مدام عقب می‌اندازید در حالی که بدهی‌های قدیمی روی هم انباشته می‌شوند. تردید در این شهر تاوان دارد و معمولاً ماهانه محاسبه می‌شود.

در سلامت. هشدار به تعویق افتاده. خستگی، نشانه بیماری یا یادآوری چک‌آپ پزشکی فرامی‌رسند اما مانند تماس‌های ناخواسته نادیده گرفته می‌شوند، و خودقضاوت‌گری بی‌رحمانه درباره ظاهر، به جای تحرک، فرد را فلج می‌کند. حساب‌رسی بر اساس شرایط شما یک نوسازی است؛ اما آن‌چه به تعویق می‌اندازید در قالب تشخیصی پزشکی فرامی‌رسد.

نکات تاریخی

در ایتالیای قرن پانزدهم، این کارت «فرشته» (L'Angelo) نامیده می‌شد و صحنه تکان‌دهنده‌ای از معادشناسی مسیحی یعنی داوری نهایی را به تصویر می‌کشید. دک کاری-ییل ویسکونتی متعلق به حدود سال ۱۴۴۰ میلادی عبارت لاتین Surgite ad Judicium به معنای «برای داوری برخیزید» را بر خود دارد که در آن فرشتگان در شیپورها می‌دمند و ارواح عریان از مقبره‌های سنگی زیر پیکره مسیح بالا می‌آیند. دک شارل ششم هفت روح را در حال عروج نشان می‌دهد که برخی شادمان و برخی از ترس دستانشان را روی سینه ضربدری کرده‌اند، و مجموعه ویسکونتی-اسفورزا خداوند را در بالا با شمشیر و گوی سلطنتی قرار می‌دهد.

در فرانسه، این کارت به «Le Jugement» تبدیل شد و تاروت مارسی جمعیت را در قالب یک سه‌گانه ایستا فشرده کرد: یک زن، یک مرد، و یک پیکره مرکزی با سر تراشیده راهبان که او را به عنوان فردی از روحانیت مشخص می‌کرد؛ اشاره‌ای صریح به این‌که حتی کلیسا نیز تحت همان ارزیابی الهی قرار دارد که مردم عادی. سپس جنبش باطن‌گرایی نگاه مبتنی بر ترس مسیحی را کنار زد. برای محفل طلوع زرین، فراخوان دیگر از سوی خدایی کیفردهنده از آسمان نمی‌آمد، بلکه از جرقه الهی درون برمی‌خاست، و پیکره‌های برخاسته از گورها، روح رهاشده از ماده‌گرایی بودند نه اجسادی منتظر حکم. تاروت نیویورک وارث آن تعبیر درونی است و آخرین گامی را که این سنت در حال برداشتنش بود طی می‌کند: فرشته را به کلی حذف کرده و اجازه می‌دهد فراخوان در قالب نور معمولی شهر نازل شود.

تطابق‌ها

عدد. XX (بیست)، ساخته‌شده از پیوند ۲ و ۰. عدد ۲ نشان‌دهنده جفت و تجدید دیدار است؛ دو انسان از گذشته که روبروی هم ایستاده‌اند، دو سیلوئت افراشته در مرکز جمعیت. عدد ۰ لوح سفید، گیت ورودی باز، و صفحه خالی یک اجاره‌نامه تازه است که این دیدار را گشوده و به درگاهی تبدیل می‌کند. در تقلیل عددی، ۲۰ به ۲ بازمی‌گردد اما ۲ِ دگرگون‌شده: شراکت با تسویه کامل تمام حساب‌ها. یک گام پیش از کارت جهان (XXI)، این کارت آخرین آستانه و حساب‌رسی صادقانه‌ای است که پیش از کامل شدن دایره صورت می‌گیرد.

اخترشناسی. در سیستم‌های هرمسی اولیه، کارت داوری هیچ سیاره‌ای نداشت و تنها با عنصر آتش اولیه مرتبط بود. اخترشناسان مدرن آن را به پلوتو پیوند می‌دهند، و هیچ سیاره‌ای پیشینه‌ای مناسب‌تر از این برای نیویورک ندارد. پلوتو بر تخریب و بازسازی، اعماق زیرزمین، و گذشته دفن‌شده حکومت می‌کند و این تمام زندگی‌نامه این شهر است: محله‌های ویران‌شده و دوباره متولدشده، و مسافر تونل‌ها که سرانجام از پله‌ها بالا آمده و پا به نور می‌گذارد. پلوتو در کنار کارت مرگ، حاکم مشترک برج عقرب است.

عنصر. آتش، از نوعی خاص. این آتشِ ویرانگر و مریخی کارت برج نیست، بلکه آتش کیهانی و تطهیرکننده الهام الهی است که کفن‌های محدودیت‌های مادی را می‌سوزاند.

کابالا. حرف عبری آن «شین» (Shin) است؛ حرفی مادر به معنای «دندان». همان‌طور که دندان غذای جامد را می‌شکند تا بدن بتواند از آن استفاده کند، داوری نیز توهمات متراکم جهان مادی را تجزیه کرده و به انرژی خالص معنوی تبدیل می‌سازد. مسیر آن سی و یکم است (از مالکوت به هود) که اغلب نخستین گام رهرو به سوی آگاهی معنوی خودآگاهانه به شمار می‌رود.

زمان‌بندی و پاسخ بله/خیر. کارت به امری ناگهانی اشاره دارد؛ یک فراخوان تا یک فصل. در پاسخ بله یا خیر، یک بله قاطع است، مشروط بر این‌که به فراخوان صادقانه پاسخ دهید و کار درونی را انجام دهید.

چشم‌انداز روان‌شناختی

از منظر روان‌شناختی، این کارت تجسم نیویورکیِ بیدارشده است: فردی در لحظه‌ای که زندگی گذشته و تصویر قبلی از خویشتن را کنار می‌گذارد تا نسخه‌ای واقعی‌تر را بردارد. چنین فردی حساب‌رسی را انجام داده است. او علت و معلول را با جزئیات دقیق درمی‌یابد؛ این‌که کدام تصمیم به کدام سال انجامید و کدام پرهیز به بهای کدام دوستی تمام شد، و این دانش را بدون خودسرزنشی یا توجیه نگاه می‌دارد. هنگامی که زندگی او را از طریق یک تماس، بحران یا رسالت احضار می‌کند، پاسخ می‌دهد. او می‌تواند بدون فروپاشی بگوید «آن زمان اشتباه می‌کردم» و بخشایشی را که برای خود یافته به دیگران تعمیم می‌دهد، که این امر او را به فردی تبدیل می‌کند که اهل محل در حساب‌رسی‌هایشان به او اعتماد دارند.

سایه این روان‌شناسی، قضاوتِ مجازات‌گرانه است؛ چه به درون در قالب چرخه‌های گناه و حساب‌رسی‌های بی‌رحمانه از خود، چه به بیرون در قالب احکامی بس سخت‌گیرانه برای ضعف‌های واقعی دیگران. چنین فردی ممکن است از دادگاه محله قدیمی هراس داشته باشد، یا مدام گذشته را بدون بستن پرونده آن بررسی کند، به‌طوری که بازبینی همیشگی وجود دارد اما هیچ حکمی صادر نمی‌شود.

تفسیرگران مدرن این کارت را به عنوان «کارت تعقیب‌کننده» می‌شناسند؛ کارتی که روز پس از روز از دک بیرون می‌پرد. هنگام رخ دادن این حالت، تعبیر تقریباً همگانی این است که هشداری نادیده گرفته می‌شود. پرسش‌گر حقیقت را می‌داند (این‌که چرخه‌ای مسموم باید پایان یابد یا جهشی باید صورت گیرد) اما ایگو از روی ترس از آن سر باز می‌زند. کارت به تعقیب ادامه می‌دهد تا سرانجام تصمیم گرفته شود. به عنوان یک شخص، فردی ققنوس‌وار را توصیف می‌کند که از تروما، شبی تاریک یا هوشیاریِ سخت‌به‌دست‌آمده جان سالم به در برده است و اینک مانند کاتالیزوری عمل می‌کند که به شدت صادق است و نمی‌توان در کنار او بود و دستخوش تغییر نشد.

داوری در دک‌های مختلف

تاروت نیویورک تصمیمی بزرگ می‌گیرد که آن را متمایز می‌سازد: فرشته را حذف کرده و این نقش را به نور خود شهر و مجسمه آزادی می‌سپارد، و رستاخیز فردی را به رستاخیزی جمعی مبدل می‌کند (عروج کامل یک محله با هم، به جای یک روح تنها در برابر قاضی). هر عنصر بازطراحی شده است: شیپور به درخشش خورشید بالای برج‌ها، تابوت‌ها به ساختمان‌هایی که مردم دهه‌ها در آن‌ها ناپدید می‌شوند، و دریا به جمعیتی روی پیاده‌رو تبدیل شده است.

در مقایسه با آن، دک‌های قدیمی‌تر همانند یک تبارشناسی خوانده می‌شوند. در دک‌های ایتالیایی اولیه با عنوان «فرشته» (L'Angelo)، کارت صحنه‌ای واقعی از داوری نهایی است: فرشتگان شیپورنواز و مردگان عریان که از مقبره‌ها زیر پیکره مسیح یا خدایی شمشیربه‌دست بالا می‌آیند؛ وحشت قرون وسطایی از عذاب در یک تصویر. در تاروت مارسی تحت عنوان «Le Jugement»، جمعیت به یک سه‌گانه منظم انقباض می‌یابد: یک زن، یک مرد، و یک روحانی با سر تراشیده در مرکز، که زن برای هدایت به کلیسا چشم دوخته و مرد مستقیماً به فرشته می‌نگرد.

در دک توت کرولی، کرولی چارچوب مسیحی را بس محدود یافت و نام کارت را به «عصر» (The Aeon) تغییر داد. این کارت تغییر کیهانیِ کشیک را از عصر قدیمی ایزیس و اوزیریس به عصر جدید هوروس به تصویر می‌کشد: نوت، الهه ستاره‌گون در بالا، قرص خورشید بال‌دارِ حدیت در مرکز، خدای کودک را-هور-خوئیت و هارپوکرات خاموش، و سه جنین در انتظار تولد. این کارت قاضی بیرونی را حذف می‌کند و از پرسش‌گر می‌خواهد نگاه محدود را به سوی چشم‌اندازی والاتر رها کند؛ همان فراخوان درونی که این دک نیویورک روی پیاده‌رو به تصویر می‌کشد.

در ترکیب و زمینه

کارت داوری به راحتی با کارت‌های عدالت و مرگ اشتباه گرفته می‌شود و درک تفاوت‌های آن‌ها ارزشمند است. عدالت و داوری هر دو در تقلیل عددی به ۲ می‌رسند و هر دو حقیقت را می‌سنجند، اما عدالت، زمینی و بین‌فردی است (ترازوهایی که می‌پرسند آیا طبق قوانین با دیگران منصف بوده‌اید یا خیر)، در حالی که داوری، کیهانی و درون‌فردی است (شیپوری که می‌پرسد آیا هم‌سو با روح خود زندگی می‌کنید و خود را بخشیده‌اید یا خیر). عدالت پاسخگویی صادر می‌کند، اما داوری آمرزش و لوحی سفید پیشنهاد می‌دهد. در برابر کارت مرگ، تفاوت در ریتم و سرعت است: مرگ جریانی آرام، ارگانیک و پیش‌بینی‌پذیر است، اما داوری طنین ناگهانی شیپور است که خواب عمیق را می‌شکند پیش از آن‌که بدانید تغییری در راه است. این کارت درست پیش از کارت جهان (عرشه تماشا و دایره کامل‌شده دک) قرار دارد و بیداریِ لازمی است که باید پیش از یکپارچگی نهایی رخ دهد.

در پرسش‌های مربوط به آشتی، این کارت اغلب نادرست تعبیر می‌شود. تصویرسازی رستاخیز، پرسش‌گرِ امیدوار را وسوسه می‌کند تا انتظار بازگشت رابطه قدیمی را دقیقاً به همان شکل داشته باشد، اما معنی معمول آن قاطعانه‌تر و رهاکننده‌تر است: آن دینامیک مرده است و فراخوان برای تولد دوباره شخص مستقل از فرد دیگر است. هر تجدید دیدار واقعی تنها زمانی می‌تواند رخ دهد که هر دو نفر واقعاً دگرگون شده باشند و دوباره از نو آغاز کنند.

جایگاه و کارت‌های مجاور، معنای آن را دقیق‌تر می‌سازند. هر تصمیمی که تحت این کارت گرفته شود، تصمیمی آستانه‌ای است که پژواکی فراتر از تصمیمات روزمره دارد، بنابراین برای تسویه‌ها، احیاها و فرصت‌های دوباره که در صحنه عمومی گرفته می‌شوند مساعد است. در حالت معکوس یا هنگام همراهی با کارت‌های سنگین، نسبت به شروع دوباره بدون حساب‌رسی هشدار می‌دهد (احیای پروژه قدیمی یا عشق گذشته بدون بررسی علل شکست آن) که تنها تکرار همان شکست با هزینه‌ای سنگین‌تر است.