هفت جام‌ها

تصویرسازی و نمادشناسی

در تاروت شهر نیویورک، کارت هفت جامها ابر قدیمی رویاها را به شهری منتقل می‌کند که این رویاها را در مقیاس صنعتی تولید می‌نماید. معنای کلاسیک در زیر این ظاهر حفظ شده است: تردید و انتخاب، فراوانی امکانات، خیالبافی‌هایی که حواس را از جهان واقعی پرت می‌کنند، و نیاز به تمرکز و اولویت‌بندی در میان گزینه‌هایی که ممکن است واقعی یا فریبنده باشند. آنچه تغییر می‌کند، نور است؛ جایی که کارت رایدر-وایت به رویاپرداز ابری خاکستری می‌داد، این دسته کارت به او توان و درخشش نور می‌دهد.

پیکره‌ای تنها با سیلوئت سیاه در پایین کارت ایستاده است: نیویورکی‌ای در دهانه یک راهروی درخشان که نیمی از آن راهرو سوپرمارکت در نیمه‌شب و نیمی دیگر دره خیابان است. او در برابر همه‌چیز در بالا کوچک به نظر می‌رسد، دست‌هایش در کنار بدن قرار دارد و دقیقاً همان کاری را انجام می‌دهد که کارت توصیف می‌کند: ایستادن و نگریستن. در اطراف او دیوارها با رنگ‌های پاپ‌آرت، لکه‌ها و نقطه‌چین‌های هافتون می‌درخشند: بار اضافیِ حسّیِ شهری که در آن هر سطحی در حال فروختن چیزی است.

بالای سر او هفت فنجان قهوه معلق است، ظرف شاخص این دسته کارت، همان فنجان آبی یونانی «از خدمت به شما خرسندیم» که با خطوط اشباع‌شده دوباره بازطراحی شده است. در اینجا فنجان کاغذی ظرفِ خودِ احساسات است، و هفت عدد از آن‌ها مانند پیشنهادهایی در هوا آویزانند. یکی برج آپارتمانی را در خود دارد: خیالبافی املاک که جایگزین قلعه رایدر-وایت شده است، امید به رسیدن و امنیت بدون بیست سال کار در این میان. یکی دسته‌ای اسکناس حمل می‌کند: سود بادآورده، راه خروج، و معامله‌ای که همه‌چیز را درست می‌کند. یکی نیم‌رخ یک انسان را نشان می‌دهد: چهره یا نقاب رایدر-وایت که به شهری با هشت میلیون چهره ترجمه شده است، فرد آرمانی که به جای یک انسان واقعی عاشقش می‌شوید. یکی کلیدی در دست دارد: کلید آپارتمان یا کلید دفتر نبش خیابان، خیالبافیِ بالاخره وارد شدن. یکی پیکره‌ای درون یک قلب را در بر گرفته است: رویای عشق کامل، خواسته‌ای واقعی و در عین حال آسان‌ترین چیزی که می‌توان درباره‌اش دچار توهم شد. دو فنجان آخر تنها جرقه و فوران نور را در خود دارند: گزینه‌هایی بدون هیچ‌چیز در درون، کالاهای قفسه که فقط برای خواسته شدن وجود دارند.

پشت و بالای همه این‌ها، سیلوئت سیاه افق شهر کشیده شده است و مجسمه آزادی در لبه آن افراشته شده: بزرگ‌ترین وعده در تصویر و دلیلی که نیمی از رویاپردازان شهر در وهله اول به اینجا آمدند. پرتوهای خورشیدی در جایی پهن شده‌اند که کارت رایدر-وایت ابر خاکستری خود را قرار داده بود، بنابراین مهِ رویای این دسته کارت نه غبار بلکه ولتاژ برق است. در پایین، صحنه مانند سراب در آب منعکس می‌شود: یادآوری این‌که بخش زیادی از آنچه این پیکره می‌بیند، تصویرسازی است.

معنای محوری

هفت جامها تصویر شهر در نیمه‌شب است، زمانی که تمام قفسه‌ها می‌درخشند. شما در سوپرمارکت زندگی خود ایستاده‌اید و گزینه‌ها هجوم می‌آورند: آپارتمانی که یک بار دیده‌اید و نمی‌توانید از بازطراحی ذهنی آن دست بکشید، شغلی که قرار است همه‌چیز را درست کند، فردی که بیشتر در تصوراتتان حضور دارد، و نسخه‌ای از خودتان که بالاخره به موفقیت رسیده است. نیویورک این گزینه‌ها را سریع‌تر از هر جای دیگری روی زمین می‌سازد. هر پنجره روشن، زندگی‌ای است که می‌توانستید داشته باشید، و هر درِ قطار، مسیری است که نرفته‌اید.

در سیر داستانی این خال، شش جامها نوستالژی معصومانه بود و هشت جامها تصمیم قاطع برای فاصله گرفتن از توهمات خواهد بود. هفت جامها در میان آن‌ها به عنوان بوته آزمایش قرار دارد: نقطه بیشترین اصطکاک که در آن، فرد با تنوع خواسته‌های بزرگسالی و این حقیقت سخت مواجه می‌شود که همه آن‌ها نمی‌توانند هم‌زمان محقق شوند. این مرحله‌ای ضروری از سردرگمی پیش از امکان‌پذیریِ شادی واقعی است.

در زیر این درخشش، کارت یک دستورالعمل حیاتی دارد: تخیل ابزاری نیرومند برای ساختن زندگی است، اما مهِ امکانات هیچ وزن فیزیکی ندارد تا زمانی که انتخابی قاطع به صورت فعال صورت گیرد. مهارتی که این کارت می‌طلبد، پیدا کردن گزینه‌ها نیست؛ در این شهر گزینه‌ها هرگز تمام نمی‌شوند. مهارت اصلی در بستن برخی درها، دست بردن درون مه، و نوشیدن از تنها فنجانی است که واقعاً آنجا قرار دارد.

معنای مستقیم

در حالت مستقیم، هفت جامها نشان‌دهنده صحنه‌ای پر از انتخاب‌ها و پتانسیل‌های خیالی است: رویاپردازی که در حال بررسی راه‌های گوناگون است. افکار، برنامه‌ها و جاه‌طلبی‌ها هم‌زمان توجه می‌طلبند. هشدار کارت این است که این فراوانی ابزاری دوپهلو است. در مواجهه با گزینه‌های درخشان متعدد، فرد ممکن است نتواند به هیچ مسیر واحدی متعهد شود، انرژی خود را میان امکانات فراوان پراکنده سازد و هیچ‌کدام را به سرانجام نرساند. این کارت همچنین نسبت به خوش‌خیالی و ترجیح دادنِ یک آینده رویایی بی‌نقص بر کار پرزحمتِ زمان حال هشدار می‌دهد.

در عشق. برنامه دوست‌یابی در نیمه‌شب است: قفسه‌ای بی‌پایان از چهره‌ها که هر پروفایل یک زندگی احتمالی است. موضوع عمیق‌تر آن تصویرسازی عاطفی است. یکی از فنجان‌ها چهره‌ای را در خود دارد، و کارت می‌پرسد آیا عاشق یک انسان هستید یا عاشق سیلوئتی که خودتان روی او نقاشی کرده‌اید: شریک رویاییِ ساخته‌شده از سه قرار ملاقات خوب و مقدار زیادی تخیل. کارت درباره نادیده گرفتن زنگ خطرهای واضح برای حفظ یک رویای آرمانی هشدار می‌دهد.

در شغل. مرورگری با چهل آگهی شغلیِ باز است بی‌آنکه رزومه‌ای ارسال شده باشد: طیف واقعی و گسترده‌ای از مسیرهایی که یک نقش شغلی می‌تواند رشد کند. همه پیشنهادها با وعده‌های درخشان می‌درخشند اما همگی واقع‌بینانه نیستند، و کارت از شما می‌خواهد پروژه‌های زمینی را از پنت‌هاوس‌های خیالی در هوا جدا کنید. فراوانیِ ماه عسل در یک شغل جدید یا مرحله سراب در جستجوی شغل همگی در اینجا قرار دارند، جایی که هر گزینه‌ای عمدتاً به این دلیل جذاب به نظر می‌رسد که جدید است.

در امور مالی. سبد سرمایه‌گذاری خیالی است: ارز دیجیتالی که در آستانه رشد است، شغل جانبی که خودش توسعه می‌یابد، و عددی در ذهن که قرار است همه‌چیز را درست کند. نیویورک بیش از هر جای دیگری در هر بلوک شهری روش‌های درآمدزایی ارائه می‌دهد، اما برنامه‌های مربوط به آن‌ها اغلب فاقد یک نقشه راه عملی یا نگاهی صادقانه به اجاره‌بهای روز جمعه هستند. کارت توصیه می‌کند پیش از سرمایه‌گذاری انرژی روی ویترین مغازه به جای ترازنامه مالی، محتاط باشید.

در سلامت. به مهِ ذهنی و احساس بی‌ریشه بودنِ مزمن اشاره دارد، که گاهی به رفتارهای سازش‌نایافته مانند نوشیدن مفرط یا فرار به دنیای دیجیتال برای بی‌حس کردن ناراحتی منجر می‌شود. همچنین می‌تواند قفسه محصولات سلامتی در اوج درخشش، باشگاه جدید، یا رژیم غذایی محبوب این فصل را نشان دهد که در آن، انتخاب یک برنامه به آرامی جایگزین انجام دادن آن می‌شود.

معنای معکوس

در حالت معکوس، چراغ‌های فلورسنت روشن می‌شوند و پیکره، قفسه را به روشنی می‌بیند: نیمی از فنجان‌ها صرفاً دکور بودند. این حالت نشان‌دهنده گذار دشوار از رویاپردازی منفعلانه به تشخیص فعالانه است: لحظه‌ای که فرد از خواب‌گردی دست می‌کشد، تنها فنجان دارای وزن واقعی را شناسایی می‌کند و به یک مسیر استوار متعهد می‌شود. آرتور ادوارد وایت برای حالت معکوس کلمات کلیدی میل، اراده و قاطعیت را آورد، و مفسران مدرن آن را به عنوان بیداری، بازگشت به زمین سخت، اجاره‌نامه‌ای که واقعاً می‌توانید امضا کنید و کاری که از عهده‌تان برمی‌آید تعبیر می‌کنند. بسته به کارت‌های همجوار، این حالت می‌تواند جنبه منفی هم داشته باشد: امتناع صریح از مواجهه با واقعیت، یا فلج شدنی چنان کامل که فرد در راهرو می‌ایستد تا مغازه تعطیل شود.

در عشق. صبحگاهی است که اثر تصویرسازی ذهنی از بین می‌رود، زمانی که متوجه می‌شوید به جای خودِ فرد، عاشق تصور خود از او بوده‌اید. غبار کنار می‌رود و انتخابی اجتناب‌ناپذیر را تحمیل می‌کند: دوست داشتنِ انسان واقعی با الگوهای رفتاری و واقعیت روزمره او، یا اعتراف به اینکه آن رویای زیبا هیچ‌کس را در درون خود نداشت و ادامه دادن مسیر.

در شغل. می‌تواند نشان‌دهنده سرخوردگی یا انتخابی نادرست باشد که قبلاً صورت گرفته است: شغل رویایی که معلوم شد فقط یک عنوان و یک آشفتگی بوده است. کارت توصیه می‌کند از خیالبافی رها شوید، قدم بعدی را با دقت در نظر بگیرید و روی اهداف ملموس و قابل دستیابی تمرکز کنید. فرسودگی خلاقانه نیز ممکن است در اینجا ظاهر شود: وضعیتی که در آن هیچ‌چیز به اندازه کافی خوب به نظر نمی‌رسد زیرا زمان زیادی در مرحله ایده صرف شده است.

در امور مالی. می‌گوید رویاها باید به اقدام تبدیل شوند، وگرنه بدون هیچ دستاوردی تبخیر خواهند شد. روش‌های سریع پولدار شدن و معامله‌ای که فقط در جلسه ارائه قشنگ است را کنار بگذارید، درآمد واقعی و هزینه‌های واقعی را دوباره ارزیابی کنید، و سپس پول واقعی را پشت قدم‌های واقعی بگذارید. خبر خوب در این میان: این همان انرژی‌ای است که در آن، یک رویا از حالت ویترینی دست می‌کشد و به بودجه تبدیل می‌شود.

در سلامت. عضویت در سه باشگاه ورزشی و عدم حضور در هیچ‌کدام، یا کابینتی از رژیم‌های غذایی رهاشده است. توصیه کارت، انتخاب یک یا دو تغییر و اجرای تدریجی آن‌هاست (همان روش ساده‌ای که تغییر واقعی از طریق آن رخ می‌دهد) و خروج از ذهن و ورود به بدن.

یادداشت‌های تاریخی

کارت هفت جامها که در این دسته نیویورکی بازآفرینی شده است، پیشینه‌ای طولانی دارد. در قدیمی‌ترین دسته‌های باقی‌مانده مانند ویسکونتی-اسفورزای نقاشی‌شده با دست در میلان قرن پانزدهم، کارت صرفاً هفت جام تزئین‌شده را برای نشان دادن فراوانی و شکوفایی به تصویر می‌کشید، بدون هیچ‌یک از صحنه‌پردازی‌های روایی که مفسران مدرن به آن اتکا می‌کنند. تاروت مارسی در قرن‌های هفدهم و هجدهم این سنت غیرروایی را حفظ کرد و هفت جام را در یک چیدمان هندسی ساختاریافته قرار داد که از خواننده می‌خواست معنا را از طریق عددشناسی فیثاغورسی تعبیر کند؛ جایی که عدد هفت نشان‌دهنده تمامیت معنوی بود، در حالی که سنت کلدانی آن را نشانه توهم و حقایق پنهان می‌دانست.

محفل هرمسی فجر الذهبی (گلدن داون) بار روان‌شناختی این کارت را شکل داد. این محفل، هفت جامها را به سفیره نتزاح در درخت زندگی اختصاص داد، آن را با ناهید در عقرب مرتبط ساخت، و عنوان «ارباب موفقیت توهمی» را به آن بخشید: نماد اشتیاق نامتعادل و جذابیت پیروزی‌های سطحی که فاقد جوهره واقعی هستند. در سال ۱۹۰۹ آرتور ادوارد وایت و پاملا کولمن اسمیت این ایده را به تصویر ترجمه کردند و از دسته کارت سولا بوسکای قرن پانزدهم (که در سال ۱۹۰۸ در موزه بریتانیا به نمایش درآمده بود) الهام گرفتند. پیکره سیلوئتی آن‌ها در برابر هفت جام معلق از اشباح رویاگونه، این مفهوم را برای مخاطبان گسترده‌ای ملموس ساخت. وایت در کتاب «راهنمای مصور تاروت» در سال ۱۹۱۱ آن‌ها را «جام‌های عجیبِ رؤیا» نامید.

دهه‌ها بعد، در سال ۱۹۴۴، آلیستر کرولی در کتاب توث نام کارت را به «انحطاط» (Debauch) تغییر داد و نیلوفرهای در حال پوسیدگی را کشید که لجن را به درون جام‌های بدشکل می‌ریختند. برای کرولی این کارت نماد هدررفت عاطفی، اعتیاد و انحطاط عنصر آب بود؛ تعبیری که همچنان در مواردی که کارت با فرار از واقعیت و سوءمصرف مواد تماس دارد، تأثیرگذار است.

تناظرات

عدد. هفت، در عددشناسی عدد راز و رمز، معنویت و حکمت درونی است. این عدد، عددِ جوینده است: تلاش برای دستیابی به حقیقت و انگیزه برای درک فرآیندهای عمیق روح، و کسی را نشان می‌دهد که به سمت تغییر در حرکت است اما هنوز به مقصد نرسیده است. در این دسته کارت، هفت همان کاوشگری است که شهر به تعداد زیاد تولید می‌کند: فردی که یک ایستگاه بیشتر سوار قطار می‌شود و یک درِ دیگر را باز می‌کند، با این اطمینان که چیز واقعی درست پیش رو قرار دارد. مرتبه بالاتر این عدد، انضباطی است که سرگردان را به یابنده تبدیل می‌سازد.

اخترشناسی. ناهید در دکان سوم عقرب، تقریباً ۲۲ تا ۳۱ آبان (۱۳ تا ۲۲ نوامبر). عمق و شدت عقرب همان شهر پس از تاریکی هواست: جریان‌های پنهان و مجذوب شدن به آنچه پشت درِ بدون تابلو قرار دارد، در حالی که ناهید درخشش شهر است: زیبایی و اشتیاقی که باعث می‌شود ویترین مغازه، غریبه و افق شهر همگی شبیه به پاسخ به نظر برسند. تحت تأثیر ناهید، عطش این نشان برای عمق عاطفی آرمانی و زراندود می‌شود، و آرمان‌ها به‌ندرت با موجودی انبار مطابقت دارند.

عنصر. آب، عنصر این خال، که در این دسته کارت از فنجان قهوه کاغذی آبی یونانی می‌ریزد. در اینجا عنصر آب غوطه‌وری عمیق در احساسات و معنا بخشیدن به هر انعکاسی روی پنجره تاریک است، و کارت خواستار درک این جریان‌هاست نه فقط غرق شدن در آن‌ها.

قبالا. نتزاح، هفتمین سفیره در درخت زندگی (پیروزی)، سفیره ناهید و اشتیاق. از آنجا که جام‌ها به جهان بریاه تعلق دارند، کارت همان نتزاح در بریاه است: اشتیاق عاطفی در نقطه‌ای که می‌تواند به سمت موفقیت توهمی متمایل شود.

کرامت عنصری. در میان سایر کارت‌های آب، هفت جامها به رویاپردازی و تصویرسازی ذهنی عمق می‌بخشد. کارت‌های هوا، به‌ویژه آس ششمیرها، مهِ آن را می‌شکافند و حباب توهمات را می‌ترکانند. کارت‌های خاک گزینه‌های آن را به چیزی قابل ساخت تبدیل می‌کنند، و کارت‌های آتش آن را به سمت اراده لازم برای انتخاب نهایی سوق می‌دهند.

چشم‌انداز روان‌شناختی

از نظر روان‌شناختی، هفت جامها کارتی درباره تصویرسازی عاطفی (پروژکشن) و هزارتوی تخیل است. پیکره سیلوئتی عمداً گمنام رها شده است: انسانی معمولی یا در اصطلاح یونگی، سایه درونی که در نقش ناظر منفعل فلج شده و تحت تأثیر رویاهای پیش رو قرار گرفته است. جام‌ها بر هیچ زمین سختی استوار نیستند زیرا گزینه‌ها پتانسیل‌های بی‌ریشه‌ای هستند که تا زمانی که یک انتخاب به یکی از آن‌ها وزن ندهد، فاقد ماده فیزیکی می‌باشند.

مفسران مدرن اغلب این کارت را با تیپ ۷ انیاگرام (مشتاق) مرتبط می‌دانند که با پرتاب کردن ذهن به سمت امکانات هیجان‌انگیز آینده، با ناراحتی مواجه می‌شود. گزینه‌های خیره‌کننده درون فنجان‌ها همان مکانیسم دفاعی هستند: تلاش برای اجتناب از زمان حال از طریق فرار به بوفه بی‌پایانِ آنچه می‌تواند باشد. هم کهن‌الگو و هم این تیپ شخصیتی با یک تکلیف رشدی مشترک روبرو هستند: یادگیری کنار آمدن با ناراحتی و متعهد شدن کامل به واقعیتی که دقیقاً پیش رو قرار دارد.

فرهنگ اینترنت نام‌های خاص خود را برای این حالت دارد. خوانندگان گاهی هفت جامها را کارت «دست زدن به چمن» می‌نامند که سفارشی است برای فاصله گرفتن از صفحه‌نمایش‌ها و اتکا به دنیای واقعی، و اصطلاح «دلوو» (توهمی) زمانی که بر روی رابطه‌ای عاشقانه قرار می‌گیرد که تماماً بر پایه تصویرسازی ذهنی ساخته شده است. هر دو اصطلاح جدید، قدیمی‌ترین درس این کارت را دست‌نخورده نگه می‌دارند: زندگی‌ای که تماماً در ابرها بگذرد، هیچ چیز باارزشی حاصل نمیکند.

هفت جامها در دسته‌های گوناگون

کارت هفت جامها تأکید خود را از سنتی به سنت دیگر تغییر می‌دهد. در دسته رایدر-وایت-اسمیت، پیکره‌ای سیلوئتی در برابر هفت جام معلق قرار دارد که هر یک شبحی متفاوت در خود دارد و با انتخاب‌های توهمی و روحیه خیالباف مرتبط است. در تاروت مارسی، هفت جام سبک‌پردازی‌شده در چیدمانی هندسی و متقارن قرار گرفته‌اند: انتزاعی که روان‌شناسی را به عددشناسیِ خود خواننده واگذار می‌کند.

دسته کارت توث اثر کرولی و لیدی فریدا هریس، کارت را «انحطاط» نامیده و آن را از نیلوفرهای سمی پر کرده که لجن را به درون جام‌های بدشکل می‌ریختند، و جایگاه ناهید در عقرب را به سمت اعتیاد و انحطاط احساسات سوق می‌دهد. دسته‌های مستقل مدرن، این سایه را تیزتر می‌کنند. در دسته کارت ایثریال ویژنز (رویاهای اثیری)، کارت کمتر به عنوان رویاپردازی معصومانه و بیشتر به عنوان زدن نقاب‌های متعدد و محافظت از خود با زیستن در یک زندگی توهمی تعبیر می‌شود. در تاروت لایت سیرز (بیننده نور)، ماری از زیر یکی از جام‌ها بیرون می‌خزد و هشدار می‌دهد که پرسش‌گر نه تنها سردرگم است، بلکه به صورت فعال توسط گزینه‌های زیان‌بار وسوسه می‌شود. توافق کلی میان این نسخه‌ها این است که هفت جامها به‌ندرت بی‌خطر است و بیشتر آزمونِ تشخیص است تا یک هدیه.

تاروت شهر نیویورک تمام این کارکردها را حفظ می‌کند و اشیاء را با اشیاء خودِ شهر تعویض می‌نماید: ابر خاکستری رویا به درخشش خورشیدی تبدیل می‌شود، اشباح انتزاعی به برج آپارتمانی، دسته‌ای اسکناس، چهره، کلید، پیکره‌ای درون قلب و دو فنجان از درخشش خالص تبدیل می‌شوند، و افق دوردست به افق شهر با مجسمه آزادی افراشته در لبه آن تبدیل می‌گردد. در زیر همه نسخه‌ها یک فرمان واحد قرار دارد: نور واقعی را از تابلوهای تبلیغاتی تشخیص دهید و فنجانی را بردارید که واقعاً آنجا قرار دارد.

ترکیب‌ها و بافتار

هفت جامها بخش زیادی از معنای خود را از کارت‌های همجوار دریافت می‌کند. روشنگرترین ترکیب آن با هفت شمشیرها است، کارتِ دیگرِ نیرنگ و حقیقت. جایی که خال جامها با فریب درونی سروکار دارد (ذهنی که با خوش‌خیالی خودش را فریب می‌دهد)، خال شمشیرها با فریب بیرونی سروکار دارد (ذهنی که می‌کوشد دیگران را فریب دهد). زمانی که این دو کارت با هم ظاهر می‌شوند، درباره چرخه‌ای ویرانگر هشدار می‌دهند: فردی که توسط دیگری فریب خورده است، در حالی که خودش با تصویرسازی ذهنی در این امر مشارکت فعال دارد.

کارت‌های همجوار از آرکانای بزرگ، این کارت را تعیین تکلیف می‌کنند. ماه توهم را بزرگ‌نمایی می‌کند و گسست از واقعیت را عمق می‌بخشد تا زمانی که ترس ناخودآگاه بر قضاوت چیره شود. ارابه و امپراتور به عنوان اصلاح‌کننده عمل می‌کنند و خواستار اراده و ساختار برای شکافتن مه هستند. عدالت و اعتدال با سنجش رویاها در برابر واقعیت، افراطِ آن را تعدیل می‌نمایند. آس ششمیرها حباب‌ها را کاملاً می‌ترکاند و مواجهه با حقیقتِ بدون رتوش را تحمیل می‌کند، در حالی که ساحر (مجوس) می‌تواند درباره شعبده‌بازی هشدار دهد که از دود و آینه برای نشان دادن توهمات به عنوان واقعیت استفاده می‌کند.

موقعیت کارت، خوانش را دقیق‌تر می‌سازد. در موقعیت کارت متقاطع (مانع)، تردید و خیالبافی را به عنوان خودِ مانع نام می‌برد. به عنوان توصیه می‌گوید از بررسی قفسه دست بردارید، به زمین سخت متکی شوید و یک انتخاب متعهدانه داشته باشید. به عنوان نتیجه، وابستگی شدیدی به کارت‌های اطراف دارد و یا بیداری پیروزمندانه شفافیت را وعده می‌دهد یا سقوط عمیق‌تر در خودفریبی را.