Οι όψεις

Τι είναι η όψη

Η όψη είναι μια γωνιακή σχέση μεταξύ δύο σημείων του χάρτη, η οποία μετράται κατά μήκος του ζωδιακού. Οι πλανήτες που απέχουν ένα τέταρτο του κύκλου σχηματίζουν τετράγωνο. Εκείνοι που απέχουν το ένα τρίτο του κύκλου σχηματίζουν τρίγωνο. Αυτοί που βρίσκονται απέναντι είναι σε αντίθεση, και εκείνοι που βρίσκονται μαζί είναι σε σύνοδο. Το όνομα της θεωρίας διατηρεί τη λογική της: aspectus στα λατινικά σημαίνει βλέμμα, και η ελληνική παράδοση μιλούσε για πλανήτες που βλέπουν ο ένας τον άλλον μέσα από τις κανονικές γωνίες του κύκλου. Δύο πλανήτες σε όψη βρίσκονται στο οπτικό πεδίο ο ένας του άλλου, και επομένως σε σχέση: συνεργατική, τεταμένη ή συγχωνευμένη, ανάλογα με τη γεωμετρία. Αν οι πλανήτες είναι οι ηθοποιοί του χάρτη, τα ζώδια ο τρόπος τους και οι οίκοι η σκηνή τους, οι όψεις είναι η πλοκή. Δείχνουν ποιος είναι σύμμαχος με ποιον, ποιος βρίσκεται σε πόλεμο και ποιες συνομιλίες κατευθύνουν το έργο.

Πρώτα η γεωμετρία των ζωδίων

Οι όψεις ξεκίνησαν ως σχέσεις μεταξύ ολόκληρων ζωδίων, και η παλιά λογική εξακολουθεί να εξηγεί την ιδιοσυγκρασία τους. Ζώδια που απέχουν τέσσερις θέσεις μοιράζονται το ίδιο στοιχείο, οπότε το τρίγωνο συνδέει τη Φωτιά με τη Φωτιά ή το Νερό με το Νερό. Από εκεί πηγάζει η ευκολία του, αφού οι συγγενείς μιλούν σε συγγενείς. Ζώδια που απέχουν τρεις θέσεις μοιράζονται τον ίδιο τρόπο έκφρασης αλλά συγκρούονται στο στοιχείο, όπως η καρδινή Φωτιά σε τετράγωνο με το καρδινό Νερό. Έτσι, το τετράγωνο ενώνει πλανήτες που λειτουργούν στον ίδιο ρυθμό αλλά με ασύμβατους σκοπούς, προκαλώντας την τριβή του. Ζώδια που απέχουν δύο θέσεις ζευγαρώνουν τα συμβατά στοιχεία, τη Φωτιά με τον Αέρα, τη Γη με το Νερό: αυτή είναι η ήπια συνεργασία του εξαγώνου. Τα απέναντι ζώδια μοιράζονται τον τρόπο έκφρασης και την πολικότητα ενώ κοιτάζονται κατά μήκος του τροχού, δημιουργώντας την καθρεφτισμένη σύγκρουση της αντίθεσης. Τέλος, τα γειτονικά ζώδια, ή όσα απέχουν πέντε θέσεις, δεν μοιράζονται απολύτως τίποτα. Γι' αυτό οι αρχαίοι θεωρούσαν αυτές τις σχέσεις ως αποστροφή, χωρίς καμία οπτική επαφή, και οι σύγχρονοι διαβάζουν το χιαστί ως χρόνια δυσπροσαρμοστικότητα. Οι ιδιοσυγκρασίες των όψεων, με λίγα λόγια, είναι τα στοιχεία και οι τρόποι έκφρασης που κάνουν μαθηματικά.

Οι πέντε κύριες

Η κλασική θεωρία αναγνωρίζει πέντε σχηματισμούς, τη σύνοδο και τις τέσσερις αληθινές όψεις. Ο σκελετός κάθε χάρτη σχεδιάζεται με αυτές. Η σύνοδος (0°) συγχωνεύει δύο πλανήτες σε μία ενιαία λειτουργία, με τον χαρακτήρα της να καθορίζεται από τους ίδιους τους πλανήτες. Το εξάγωνο (60°) προσφέρει ευκαιρίες, μια βοήθεια διαθέσιμη όπου αξιοποιείται. Το τετράγωνο (90°) δημιουργεί τριβή. Είναι η όψη της κρίσης, της προσπάθειας και της τελικής κυριαρχίας, η οποία υπερεκπροσωπείται στους χάρτες των επιτυχημένων ανθρώπων. Το τρίγωνο (120°) χαρίζει ροή: ταλέντο, τύχη και ευκολία, με τον εφησυχασμό να αποτελεί τη σκιά του. Η αντίθεση (180°) φέρνει αναμέτρηση. Είναι μια ένταση που βιώνεται κατά μήκος ενός από τους άξονες του ζωδιακού, συχνά μέσα από τις σχέσεις, και λύνεται με την ισορροπία. Η παράδοση τις χωρίζει σε μαλακές (εξάγωνο, τρίγωνο) και σκληρές (τετράγωνο, αντίθεση), ή σε ευεργετικούς και κακοποιούς σχηματισμούς. Η σύγχρονη πρακτική προτιμά τους όρους ρέουσες και δυναμικές, αφού οι σκληρές όψεις χτίζουν, ενώ οι μαλακές μπορούν να διαλύσουν.

Δευτερεύουσες, αρμονικές και οι λεπτομέρειες

Πέρα από τις πέντε, υπάρχουν οι δευτερεύουσες όψεις: το ημι-εξάγωνο (30°) και το χιαστί (150°), το ημι-τετράγωνο (45°) και το ενάμιση τετράγωνο (135°), καθώς και η οικογένεια του πενταγώνου (72° και τα πολλαπλάσιά του), την οποία εκτιμούσε ιδιαίτερα ο Κέπλερ. Η σύγχρονη θεωρία τους είναι οι αρμονικές του John Addey, που περιγράφονται στη σελίδα της σύγχρονης δυτικής αστρολογίας. Κάθε όψη αποτελεί μια διαίρεση του κύκλου με έναν αριθμό, και κάθε αριθμός είναι μια αρχή. Η διαίρεση με το πέντε συνδέεται με τη δημιουργική μορφή, ενώ με το επτά με το μοιραίο και το παράξενο. Στην καθημερινή πρακτική, οι δευτερεύουσες όψεις λειτουργούν ως καρύκευμα. Μερικοί αστρολόγοι δεν χρησιμοποιούν καμία, ενώ άλλοι τις κρατούν για τις λεπτομέρειες, αφού πρώτα έχουν μιλήσει οι κύριες όψεις. Μόνο το χιαστί έχει ανέλθει σχεδόν σε επίπεδο κύριας όψης στη σύγχρονη χρήση, ονομάζοντας την εμπειρία δύο τομέων της ζωής που δεν έχουν κοινή γλώσσα, αλλά πρέπει με κάποιο τρόπο να συνεργαστούν.

Ανοχές, σύγκλιση και απόκλιση

Η ακρίβεια έχει σημασία, αλλά όχι απόλυτη. Κάθε όψη λειτουργεί μέσα σε μια ανοχή, ένα περιθώριο μερικών μοιρών. Αυτό είναι μεγαλύτερο για τα Φώτα και τις κύριες όψεις, στενότερο για τις δευτερεύουσες, και όσο πιο κοντά είναι η όψη, τόσο πιο δυνατά μιλάει. Η κατεύθυνση έχει επίσης σημασία. Μια συγκλίνουσα όψη, όπου ο ταχύτερος πλανήτης συνεχίζει να κλείνει την απόσταση, μεταφέρει ένα γεγονός ή μια δυναμική που ακόμα εξελίσσεται. Μια αποκλίνουσα όψη, που έχει περάσει την ακρίβεια, είναι ένα ζήτημα ήδη τετελεσμένο, μια κληρονομιά και όχι μια ατζέντα. Ο κανόνας προέρχεται από την ωριαία αστρολογία, όπου αποφασίζει αν το γεγονός για το οποίο γίνεται η ερώτηση βρίσκεται μπροστά ή πίσω μας, και επιβιώνει στη γενέθλια ανάλυση ως μια απόχρωση έμφασης. Όσοι ακολουθούν το σύστημα των ολοκληρωμένων ζωδίων προσθέτουν το παλιό στρώμα κάτω από τις μοίρες. Οι πλανήτες σε σχηματισμένα ζώδια βρίσκονται σε σχέση ακόμα και σε μεγάλες ανοχές, βλέποντας ο ένας τον άλλον όπως κάνουν τα ζώδιά τους.

Σχηματισμοί: όταν οι όψεις ενώνονται

Οι όψεις συνδυάζονται σε μορφές, και αυτές οι μορφές έχουν ονόματα και φήμη. Το μεγάλο τρίγωνο, δηλαδή τρεις πλανήτες σε αμοιβαίο τρίγωνο, είναι ένα κλειστό κύκλωμα ευκολίας, ταλαντούχο και αυτάρκες, μερικές φορές σε βαθμό ελαττώματος. Το Ταυ-τετράγωνο, δηλαδή δύο πλανήτες σε αντίθεση που και οι δύο τετραγωνίζουν έναν τρίτο, εστιάζει την ένταση του χάρτη στον τρίτο πλανήτη, ο οποίος γίνεται η κινητήρια δύναμή του. Ο μεγάλος σταυρός, τέσσερις πλανήτες σε αμοιβαίο τετράγωνο γύρω από τον τροχό, είναι το Ταυ-τετράγωνο διπλασιασμένο: ανελέητος, απαιτητικός, και τρομερός όπου κατακτιέται. Το γιοντ, με δύο πλανήτες σε εξάγωνο που σχηματίζουν χιαστί με έναν τρίτο, δείχνει τον πλανήτη της κορυφής του σαν ένα μακρύ δάχτυλο. Η σύγχρονη αστρολογία το διαβάζει ως την παράξενη κλήση ενός χάρτη. Η ανάγνωση των σχηματισμών είναι η ανάγνωση της αρχιτεκτονικής του χάρτη με μια ματιά: πού συγκεντρώνεται η ενέργειά του και πού πρέπει να ξοδευτεί.

Από τις συναντήσεις της Βαβυλώνας στην ελληνική γεωμετρία

Οι Βαβυλώνιοι μελετητές, το έργο των οποίων γεμίζει τις ιστορικές σελίδες αυτής της επιτομής, διάβαζαν συνεχώς τις πλανητικές συναντήσεις, τις συνόδους και τις αμοιβαίες θέσεις. Τα ημερολόγια τις καταγράφουν κάθε βράδυ και η σειρά των οιωνών τις ερμηνεύει. Αλλά η συστηματική θεωρία των γωνιών είναι ελληνιστική. Απαιτούσε τα ίσα ζώδια του ζωδιακού κύκλου και στη συνέχεια τη γεωμετρική στροφή της ελληνικής σκέψης, για να μετατρέψει τις σχέσεις των ζωδίων σε έναν υπολογισμό όρασης και σχηματισμού. Οι όψεις αποτελούν έτσι ένα τέλειο δείγμα της πολυεπίπεδης κατασκευής της αστρολογίας: βαβυλωνιακή παρατήρηση, ελληνική γεωμετρία, μεσαιωνική βελτίωση των ανοχών, σύγχρονη ψυχολογική μετάφραση. Πρόκειται για ένα ενιαίο δόγμα που φέρει τα δακτυλικά αποτυπώματα κάθε παράδοσης που το μετέφερε, και όλες τους τεκμηριώνονται σε αυτή τη βιβλιοθήκη.

Πώς να χρησιμοποιήσετε αυτή τη βιβλιοθήκη

Κάθε κάρτα παραπάνω συνοψίζει μία όψη ή έναν κανόνα λειτουργίας. Οι μεμονωμένες σελίδες θα τις εμβαθύνουν με τη σειρά τους, όπως κάνουν οι βιβλιοθήκες των ζωδίων και των πλανητών. Οι όψεις διαβάζονται πρώτα με τους πλανήτες. Ένα τετράγωνο Αφροδίτης-Δία είναι πιο ήπιο από ένα τρίγωνο Άρη-Κρόνου. Στη συνέχεια προστίθενται τα ζώδια και οι οίκοι που εμπλέκονται, τα οποία ονομάζουν τους χώρους όπου διαδραματίζεται η σχέση. Οι τρεις βιβλιοθήκες και αυτή εδώ αποτελούν ένα ενιαίο σύστημα: ηθοποιός, τρόπος, σκηνή, πλοκή. Οι όψεις αποτελούν μέρος της επιτομής του Tarot Academy και στις πενήντα δύο γλώσσες.